Αντισπισιστικη Δραση

Τέλος

2010-06-14T21:05:00.002+03:00

Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το blog, ήθελα να μην είναι ένα ακόμα blog. Ήθελα να λειτουργήσει με συγκεκριμένο σκοπό και να κάνει τον κύκλο του. Αυτός ο κύκλος πλέον έγινε και πιστεύω πως επιτέλους υπάρχει μια ελάχιστη αξιόλογη ποσότητα υλικού διαθέσιμη για όποιον/α ενδέχεται να ενδιαφερθεί να προσεγγίσει πολιτικά το ζήτημα των μη ανθρώπινων ζώων.

Θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες γραμμές ως επίλογο αυτής της δίχρονης σχεδόν πορείας, αλλά μάλλον δεν υπάρχει λόγος. Απλά ευχαριστώ όλες και όλους που υποστήριξαν αυτό το blog.

Keith Mann

2010-06-08T19:35:00.008+03:00

«Μπορούν να αλλάξουν τους νόμους ακόμη περισσότερο, να πάρουν περισσότερα ασφαλιστικά μέτρα και να λένε ότι δεν μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε νόμιμα. Αλλά το μόνο που θα καταφέρουν είναι να οδηγήσουν όλο και περισσότερο κόσμο στην παρανομία και οι παράνομες τακτικές είναι και οι πιο αποτελεσματικές.» Keith Mann

Ο Keith Mann έχει χαρακτηριστεί ηγετική φυσιογνωμία του ALF, έχει φυλακιστεί για δράσεις απελευθέρωσης και οικονομικού σαμποτάζ σε σφαγεία και ιατρικά πειραματικά εργαστήρια, έχει δραπετεύσει, έχει γράψει βιβλίο για τη δράση και την ιστορία του κινήματος κι έχει γίνει σύμβολο του αγώνα για την απελευθέρωση των ζώων.

Ο Keith Mann μεγάλωσε στο Rochdale της Αγγλίας στη δεκαετία του 1970. Ως παιδί ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει ποδοσφαιριστής και ονειρευόταν να “παίξει μπάλα για την Αγγλία”. Όταν όμως, μετά από μια επίσκεψη στο σφαγείο του Littleborough συνειδητοποίησε την πραγματική μεταχείριση των ζώων από την ανθρώπινη κοινωνία, αυτό αποτέλεσε μια καθοριστική στιγμή για εκείνον και έγινε η αφετηρία για έναν αγώνα ζωής για αλλαγή. «Η θέα του αίματος και των εντοσθίων με σόκαρε εντελώς. Δεν είχα ιδέα ότι τα ζώα αντιμετωπίζονταν με αυτό τον τρόπο. Έτσι άρχισα να εξερευνώ το κίνημα».

Από νεαρή ηλικία συμμετείχε στην τοπική ομάδα των Σαμποτέρ Κυνηγιού μοιράζοντας φυλλάδια στο ενημερωτικό περίπτερο στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Η συναναστροφή με ανθρώπους που προσπαθούσαν ανιδιοτελώς να βοηθήσουν τους άλλους - ιδιαίτερα τα ζώα που δεν μιλούν - αποτέλεσε τεράστια έμπνευση για τον Keith. Η πρώτη του εμπειρία απελευθέρωσης ζώου ήταν όταν έσωσε ένα κουνέλι κλεισμένο σε κλουβί από το σπίτι ενός γείτονα από όπου περνούσε κάθε μέρα για να πάει στο σχολείο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 το κίνημα άρχισε να κάνει πιο ριζοσπαστικές διαμαρτυρίες, συμπεριλαμβανομένης μιας εκστρατείας οικονομικού σαμποτάζ και εμπρησμούς. Το 1991 ο Keith συνελήφθη μετά από μια σειρά εμπρηστικών επιθέσεων σε φορτηγά σφαγείων στο Oldham. Στις 22 Ιουνίου 1993 κατάφερε να αποδράσει από το αστυνομικό τμήμα του Stredford στο Manchester όπου κρατούνταν. Δραπέτευσε σε ένα καταφύγιο ζώων στο Sussex όπου έπιασε δουλειά για 10 μήνες με άλλο όνομα. Έπειτα από έφοδο της αστυνομίας στο καταφύγιο έπεσε και πάλι στα χέρια του κράτους και τo 1994 καταδικάστηκε στη σοκαριστική ποινή φυλάκισης 14 χρόνων. Κατόπιν έφεσης η ποινή του μειώθηκε στα 11 χρόνια και τελικά αφέθηκε ελεύθερος μετά από 7 χρόνια στη φυλακή.

«Έχω ζήσει πιθανώς τις πιο ευτυχισμένες και τις πιο θλιβερές στιγμές της ζωής μου σε αυτό το περιβάλλον, καθώς και πολύ φοβισμένες. Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει εκτός από αυτό, παρά το τραύμα που μου προκάλεσε και το μόνιμο κίνδυνο σοβαρής σωματικής βλάβης. Έχω πέσει από κτήριο και μέσα από μια σκεπή, έχω πηδήξει μέσα από παράθυρο του πρώτου ορόφου, έχω διασχίσει κολυμπώντας ένα ποτάμι φορώντας ένα ζευγάρι γαλότσες και στη συνέχεια έπρεπε να πάρω το λεωφορείο, στάζοντας νερό και να ζητήσω δωρεάν διαδρομή! Με έχουν πυροβολήσει ενώ προσπαθούσα να σώσω ζώα· έχω σπάσει το παράθυρο του αυτοκινήτου μου με ρουλεμάν που αναπήδησε από την ιδιοκτησία κάποιου άλλου· με έχουν φτύσει, με έχουν γρονθοκοπήσει και με έχουν κυνηγήσει με αυτοκίνητο, ένας θυμωμένος κλόουν με έχει περιλούσει με έναν κουβά κάτουρα ελέφαντα, άντρες με φτυάρια με έχουν κυνηγήσει μέσα στο δάσος, και με έχουν συλλάβει, με έχουν κατηγορήσει και με έχουν καταδικάσει για πράγματα που δεν έχω κάνει. Έχω αισθανθεί απόλυτη απόγνωση και έχω οδηγηθεί στην τρέλα – και τη δράση – από τις ατελείωτες αναβολές και την αδιαφορία της γραφειοκρατίας και έχω κλειστεί στη φυλακή και έχω εξαναγκαστεί να στερηθώ φαγητό λόγω της εναντίωσής μου στην κακοποίηση των ζώων. Όλα αυτά πέραν από τον απερίγραπτο πόνο και τη σκληρότητα που έχω αντιμετωπίσει από πρώτο χέρι, αλλά είναι ακριβώς αυτό και η δυνατότητα να κάνω κάτι για αυτό, που το έκανε να αξίζει όλο τον κόπο.» Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου From Dusk til Dawn.

Το 2005 φυλακίστηκε και πάλι μετά από επιδρομή στο ερευνητικό εργαστήριο της Wickham στο Hampshire όπου απελευθέρωσε 695 ποντίκια. Επίσης απέσπασε αρχεία που περιέγραφαν λεπτομερώς μεγάλα προγράμματα δηλητηριασμού στα οποία δεκάδες χιλιάδες ζώα χρησιμοποιούνταν για δοκιμές Μπότοξ (υποτίθεται ότι τέτοιου είδους πειράματα - για καλλυντικά προϊόντα - είναι παράνομα στο Ηνωμένο Βασίλειο). Όταν τον συνέλαβαν τα ποντίκια επιστράφηκαν στη Wickham. Στο δικαστήριο του αποδόθηκε αρχικά ποινή 230 ωρών κοινωνικού έργου, με πρόθεση του δικαστή να μη τον καταστήσει “μάρτυρα” του Τύπου, η οποία όμως μεταβλήθηκε σε εξάμηνη φυλάκιση για προσβολή δικαστηρίου, όταν ο Keith υποτίθεται ότι απείλησε τον Chris Bishop, τεχνικό διευθυντή των εργαστηρίων της Wickham.

Μετά την αποφυλάκισή του τον Οκτώβριο του 2005 συνέχισε να διαμαρτύρεται για τον πειραματισμό στα ζώα στην εκστρατεία της SHAC την οποία έχει χαρακτηρίσει ως μία από τις πιο σημαντικές που έχουν λάβει χώρα στο κίνημα της Απελευθέρωσης των Ζώων. Το 2007 συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία Gateway to Hell, η οποία είχε βάλει στο στόχαστρο εταιρείες εισαγωγής ζώων για πειραματισμούς καθώς και τα σημεία ανεφοδιασμού τους (αεροδρόμια, λιμάνια). Το Μάιο του 2007 εκδόθηκε το βιβλίο του με τον τίτλο From Dusk 'til Dawn. Το βιβλίο σκιαγραφεί με λεπτομέρεια τις δράσεις και τις τακτικές του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων, καθώς και την εξέλιξη του Μετώπου ως κομμάτι του κινήματος για την Απελευθέρωση των Ζώων, από τα πρώτα σαμποτάζ κυνηγιού στην Αγγλία του '60 μέχρι τις σύγχρονες καμπάνιες παγκόσμιας εμβέλειας.

Έχει χαρακτηριστεί ως βιβλίο-σταθμός για όποιον θέλει να κατανοήσει το λόγο που κάποιοι άνθρωποι παραβιάζουν το νόμο για να προστατεύσουν τα ζώα από την εκμετάλλευση.

«Δεν υπάρχει οικονομικό όφελος ή δόξα. Είναι μία ανιδιοτελής ενασχόληση, η οποία επιφυλάσσει κι έναν αυξανόμενο κίνδυνο σύλληψης, φυλάκισης, ακόμα και θανάτου. Αλλά η ανταμοιβή είναι μεγάλη και κατ' ανάγκη υπερέχει του κινδύνου. Γίνεται για τα ζώα.»

Σχετικοί σύνδεσμοι:

- Rod Coronado
- Angels of Mercy?

- From Dusk 'til Dawn

- Μια θλιβερή ιστορία απελευθέρωσης

Ο Brendan McNally και ο Steve Best στην εκπομπή ΟΙΚΟ98

2010-06-06T05:26:00.005+03:00

Την Κυριακή 13 Ιουνίου ο Steve Best και ο Brendan McNally θα φιλοξενηθούν στην εκπομπή του 98fm, ΟΙΚΟ 98. Όποιος θέλει να τους απευθύνει ερωτήσεις ή να τους ζητήσει να τοποθετηθούν επί κάποιου συγκεκριμένου θέματος, ας στείλει email/σχόλιο.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Εκδηλώσεις-Διαμαρτυρία

Νέο ντοκιμαντέρ από την Αnimal Equality

2010-06-05T16:55:00.000+03:00

Το trailer του ντοκιμαντέρ

Η Αnimal Equality παρουσιάζει μια πλήρη έρευνα μέσα στα ισπανικά εκτροφεία γουρουνιών, καταγράφοντας τη ζωή και το θάνατο των γουρουνιών για μια περίοδο περισσότερο από δύο χρόνια - από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι το Μάιο του 2010 - σε εκτροφεία και σφαγεία σε όλη την Ισπανία.

Αυτή η εντατική εργασία περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη έρευνα σχετικά με την εκμετάλλευση των ζώων που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα στην Ισπανία. Εβδομήντα ακτιβιστές της Animal Equality εισέβαλαν σε συνολικά 172 εκτροφεία γουρουνιών στις περιοχές: Ανδαλουσία, Αραγονία, Καστίγια Λεόν, Καστίγια Λα Μάνχα, Καταλονία, Εστρεμαδούρα, Μαδρίτη, Μούρθια, Ναβάρα, Χώρα των Βάσκων και Βαλένθια.

97.1 τοις εκατό των εκτροφείων που επισκέφτηκαν (167 από τα 172) επιλέχτηκαν τυχαία, καταδεικνύοντας ότι το υλικό που αποκτήθηκε είναι αντιπροσωπευτικό του τομέα και όχι απομονωμένο ή προϊόν προκατάληψης. Τα υπόλοιπα εκτροφεία που δέχτηκαν επίσκεψη επιλέχτηκαν συγκεκριμένα λόγω της λήψης ενός ή περισσότερων βραβείων “Golden Pork”, που δόθηκαν από το Institute of Food Technology and Research (IRTA) και το Ministry of Rural and Marine Environments, στα εκτροφεία που θεωρήθηκαν υποδειγματικά.

Διεισδύσαμε στον τέταρτο μεγαλύτερο τομέα εκτροφής γουρουνιών στον κόσμο - πίσω από τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Γερμανία - και καταγράψαμε, μεταξύ άλλων γεγονότων, πώς οι εργαζόμενοι σκοτώνουν συνήθως τα γουρούνια χτυπώντας τα στο πάτωμα ή πώς τα γουρούνια δέχονται χτυπήματα, κλωτσιές, ή δάχτυλα μέσα στα μάτια τους για να τα αναγκάσουν να σταθούν όρθια ή να περπατήσουν.

Γίναμε μάρτυρες σε αμέτρητες σκηνές κανιβαλισμού στις οποίες - τόσο στα βιολογικά ή στα ελευθέρας βοσκής εκτροφεία όσο και στα βιομηχανικά εκτροφεία - μαζί με τους αγωνιώδεις θανάτους στους οποίους τα άρρωστα γουρούνια καταδικάζονται για την αποτυχία τους να αποφέρουν κέρδος στον εκτροφέα, που σε κάποιες περιπτώσεις πετιούνται ενώ είναι ακόμα ζωντανά σε κοντέινερ απορριμάτων γεμάτα με πτώματα.

Οι κάμερές μας κατέγραψαν μητέρες να γεννούν έχοντας παντού τριγύρω τους περιττώματα και τα μωρά τους να πεθαίνουν δίπλα τους, γουρούνια να τρώνε τα ίδια τα μωρά, και ζώα με ψυχολογικές διαταραχές από τον εγκλεισμό να δαγκώνουν τα κάγκελα και να χτυπούν επανειλημμένα τα κεφάλια τους στα κελιά στα οποία ζουν καθώς προσπαθούν απελπισμένα να δραπετεύσουν.

Αυτή η εκτενής έρευνα φέρνει στο φως 2.600 φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας - που επιλέχθηκαν από περισσότερες από 25.000 που τραβήχτηκαν - μαζί με ένα ντοκιμαντέρ 50 λεπτών που συνοψίζει σχεδόν 200 ώρες του αποκτηθέντος υλικού, το περισσότερο από αυτό σε υψηλή ανάλυση.

Περιλαμβάνουμε τη δήλωση και την επιστημονική άποψη ενός χειρούργου κτηνιάτρου που αναλύει και σχολιάζει συγκεκριμένες σκηνές, μαζί με μια περιεκτική έκθεση, δύο ιστοχώρους (GranjasdeCerdos.org και ViveVegano.org) και συνεντεύξεις από τους ακτιβιστές που συμμετείχαν.

Η παρουσίαση αυτής της έρευνας χαρακτηρίζει την αρχή μιας έντονης εκστρατείας από την Animal Equality για τα δικαιώματα των ζώων με διαδηλώσεις και εκδηλώσεις σε όλη την Ισπανία, ο στόχος της οποίας είναι να ενημερωθεί η κοινωνία για την πραγματικότητα της εκμετάλλευσης των ζώων, χρησιμοποιώντας τα γεγονότα για να ενθαρρύνει τους καταναλωτές ζωικών προϊόντων να αναλάβουν την ευθύνη τους για τη σκλαβιά των ζώων.

Η Animal Equality θεωρεί ότι ο σεβασμός των ζώων σημαίνει την απόρριψη της χρήση τους, είτε για τρόφιμα, ένδυση, ψυχαγωγία, πειράματα είτε για οποιοδήποτε οποιοδήποτε άλλο σκοπό.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ εδώ (στα ισπανικά).

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Το σφαγείο
- Το Ολοκαύτωμα των Ζώων
- Μέσα σε ένα σφαγείο
- Φοβάμαι και δεν θέλω να πεθάνω
- Βίγκαν

From Dusk 'til Dawn / Vegan Edge Hip - Hop

2010-06-03T22:55:00.009+03:00

Υπάρχουν μερικά διαθέσιμα κομμάτια από το βιβλίο του Keith Mann From Dusk 'til Dawn και από το cd της συλλογής Vegan Edge Hip Hop Vol. II. Μπορείτε να τα παραγγείλετε (15€ και 4€ αντίστοιχα + ταχυδρομικά), να τα βρείτε στο "χώρο" της ελευθεριακής κουλτούρας Ερεσσού & Μπενάκη στα Εξάρχεια (21€ και 5€ αντίστοιχα), ή να τα πάρετε από το επερχόμενο 2ήμερο στη Villa Amalias.

Το From Dusk 'til Dawn έχει εκδοθεί από τις ανεξάρτητες εκδόσεις του Κeith Mann, είναι τυπωμένο σε ανακυκλωμένο χαρτί και είναι περίπου 650 σελίδες.
Η συλλογή Vegan Edge Hip-Hop είναι D.I.Y. κυκλοφορία και έχει 12 τραγούδια. Το cd βγήκε ως benefit για τους φυλακισμένους του ALF και του ELF. Παρά ταύτα τα παιδιά μας στείλανε τα cd σε τιμή χαμηλότερη του κόστους για να βοηθήσουν την εκδήλωσή μας στις 11 & 12 Ιουνίου. Απλά τους ευχαριστούμε τα μέγιστα.

Όποιος θέλει κάτι από τα δύο ας επικοινωνήσει με e-mail.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Operation Bite Back
- Μια θλιβερή ιστορία απελευθέρωσης

Προβολή ταινίας: Behind the Mask

2010-06-03T14:46:00.000+03:00

Πειράματα στα ζώα; Όχι, ευχαριστώ

2010-06-03T00:32:00.007+03:00

Το παρακάτω απόσπασμα βρίσκεται στο βιβλίο Πειράματα στα Ζώα; Όχι, ευχαριστώ του Γιώργου Χαριτάκη, σελ. 93-94.

Εάν τα φάρμακα τα δοκιμάσουμε σε διαφορετικά πειραματόζωα, αργά η γρήγορα θα αποσυρθούν όλα. Θα αποσυρθεί η ασπιρίνη που είναι τοξική για τη γάτα και τερατογόνος για το ποντίκι, τον αρουραίο, το ινδικό χοιρίδιο. Το ίδιο θα συμβεί με την κορτιζόνη και την καφεΐνη.

Αλλά η θαλιδομίδη, ένα ηρεμιστικό και αντιεμετικό φάρμακο που κυκλοφόρησε στις αρχές τις δεκαετίας του `60, είχε δοκιμαστεί σε εγκυμονούντα ζώα και μπήκε στο εμπόριο σαν φάρμακο ακίνδυνο στην εκγκυμοσύνη και προκάλεσε τη γέννηση 10.000 φωκομελικών παιδιών (χωρίς χέρια και πόδια). Η απόσυρσή του με τα ολέθρια αποτελέσματα καθυστέρησε πάλι - όπως σε άλλα φάρμακα - γιατί δεν είχε τερατογόνο δράση στα ζώα. Επίσης υπάρχει μία σημαντική πληροφορία επι πλέον, γιατί στον άνθρωπο δεν προκαλεί μόνο τερατογένεση αλλά και αλλοιώσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Πρόκειται για μία πολλαπλή νευρίτιδα που σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν αντιστρεπτή με τη διακοπή του φαρμάκου και δεν είχε παρουσιαστεί στα ζώα. Αλλά οι πειραματιστές παραδέχτηκαν την ευθύνη τους με το σκεπτικό ότι δεν ήταν αρκετά τα ζώα που δοκιμάστηκε. Εάν όμως πάλι είναι έτσι, γιατί το διαφήμισαν σαν ακίνδυνο για την εγκυμοσύνη, τη γυναίκα και το έμβρυο; Γιατί δεν είδαν ότι η τερατογόνος δράση στο ποντίκι ήταν εξακόσιες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του ανθρώπου;

Προκαλούμε οποιονδήποτε πειραματιστή να μας υποδείξει μία ουσία που δεν θα μετατραπεί σε δηλητήριο όταν εισαχθεί βίαια σε έναν οργανισμό, σε δόσεις υπερβολικές και παράλογες μακριά από κάθε επιστημονική πραγματικότητα.

Η δίκη για τη θαλιδομίδη κατά της Grunenthal άρχισε στις 12/4/67 στο Alsdorf και ήταν η μεγαλύτερη δίκη της Ευρώπης μετά από εκείνη της Νυρεμβέργης. Εξατάστηκαν 1200 μάρτυρες και τελικά η δίκη έκλεισε με την πληρωμή αποζημίωσης 114 εκατομμυρίων μάρκων στα θύματα της θαλιδομίδης στη Γερμανία. Η σουηδική εταιρία Astra πλήρωσε για αποζημίωση 68 εκατομμύρια κορώνες.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Συνέντευξη με τον Ray Greek για τα πειράματα σε ζώα
- 33 λόγοι που η ζωοτομία είναι άσκοπη
- Novartis Knock Out Day

Εκδηλώσεις - Διαμαρτυρία

2010-05-30T00:33:00.002+03:00

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Περι σπισισμού
- VEGAN KAFENEIO

Νέο video κακοποίησης σε γαλακτοπαραγωγικές μονάδες από τη Mercy For Animals

2010-05-28T03:09:00.002+03:00

Από τον μεγαλύτερο παραγωγό μέχρι τον μικρότερο καταναλωτή...

...κάθε γαμημένος σε αυτή την αλυσίδα είναι συνένοχος.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Για να φράξουν οι χειμαρρώδεις ποταμοί αίματος και να κατασιγάσει η κακοφωνία των οδυνηρών κραυγών τους…
- Παραγωγή γάλακτος
- Μιλώντας γιαυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν...

Μετά το σκύλο ποιος έχει σειρά;

2010-05-28T02:48:00.000+03:00

Το πρόσφατο κρέμασμα σκύλου στην περιοχή του Βαμβακόπουλου, όπως κάθε τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα, δεν αφορά μόνο τον κηδεμόνα του ζώου, μας αφορά όλους, αυτούς που σεβόμαστε τα ζώα αλλά και την ίδια τη ζωή. Για αυτό οι δολοφόνοι και οι βασανιστές θα μας βρίσκουν όλους μας απέναντί τους.

Γιατί ένας «άνθρωπος» που δεν αναγνωρίζει τον τρόμο και τον πόνο που νιώθει ένα πλάσμα όταν το βασανίζουν και του αφαιρούν τη ζωή, ένας που δεν συγκινείται μπροστά στο κλάμα οποιουδήποτε ανυπεράσπιστου, και δεν μπορεί να σεβαστεί ότι και το διαφορετικό από αυτόν έχει δικαίωμα να ζει, είναι ένας «άνθρωπος» που δεν καταλαβαίνει όχι μόνο τα ζώα, αλλά και οποιονδήποτε άλλο μπορεί να βρεθεί στη θέση τους.

Για αυτό λοιπόν ρωτάμε: Ποιος έχει σειρά μετά το σκύλο; Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος που δεν τολμά να τα βάλει με αυτόν που του φταίει πραγματικά και σκοτώνει τον πιο αθώο και αδύναμο; Πόση ακόμα δειλία μπορεί να δείξει; Ποιόν θα σκοτώσει μετά; Το παιδί που πείραξε τις ξένες κότες; Τον ηλικιωμένο πατέρα ή μητέρα του γείτονα με τις άλυτες διαφωνίες; Τη γυναίκα του; Εσένα;

Οι δράστες δεν είναι ποτέ άγνωστοι. Κάποιος πάντα ξέρει και κάποιος δεν μιλάει, κάποιος κλείνει μάτια, αυτιά και στόμα, γιατί κι αυτός φοβάται, και παραμυθιάζεται ότι δεν θα ξαναγίνει. Όμως ξαναγίνονται και γίνονται δυστυχώς πάρα πολλά. Ζώα δεμένα μέρα νύχτα στον ήλιο ή στο κρύο, χωρίς φαί ή νερό, απανωτές δηλητηριάσεις σε ότι απλά κινείται, ξυλοδαρμοί, πυροβολισμοί, κλοπές, εγκαταλείψεις στο δρόμο, σε κάδους σκουπιδιών παντού… Οι βασανιστές πρέπει να φοβούνται και να ντρέπονται και όχι εμείς.

Δεν θα αφήσουμε έναν – κάποιους να συνεχίζουν να βιαιοπραγούν πληγώνοντας ζώα και συνανθρώπους μας, να εκθέτουν τη γειτονιά μας, το χωριό, ή την πόλη μας, και ολόκληρη την κοινωνία σε βάναυσες συμπεριφορές χωρίς κανένα σεβασμό για κανέναν και τίποτα.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ από εμάς έχει τις ευθύνες του για το χτίσιμο μιας καλύτερης ζωής.

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΜΙΛΑ

ΔΡΑΣΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Φιλοζωικός Σύλλογος Χανίων

«Η Προστασία των Ζώων»

Καλό ταξίδι στον μαχόμενο Opiparo...

2010-05-24T01:57:00.001+03:00

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Tαύρος σκοτώνει ταυρομάχο (Αν πεθαίνω θα σε πάρω μαζί μου)

Περι Σπισισμού

2010-05-22T23:01:00.009+03:00

Ο αντισπισισμός ως έννοια
Ο όρος σπισισμός (speciesism στα αγγλικά, species=είδος) αναφέρεται στον διαχωρισμό όπου το ανθρώπινο είδος θεωρείται ανώτερο σε μία ιεραρχική κλίμακα από τα άλλα είδη. Ο σπισισμός ως διάκριση σε επίπεδο ειδών, δίνει περισσότερη ηθική σημαντικότητα στον άνθρωπο σε σχέση με τα μη-ανθρώπινα ζώα, και ουσιαστικά επιτρέπει την επιβολή των ιεραρχικά ανώτερων στους κατώτερους, εμπνέοντας την ελεύθερη άσκηση εξουσίας.

Στην πράξη ο σπισισμός εκφράζεται με πολλαπλές μορφές εκμετάλλευσης των ζώων με τη θεώρησή τους ως ανθρώπινη ιδιοκτησία η οποία μπορεί να διατεθεί, να απορριφθεί και γενικότερα να χειραγωγηθεί κατά βούληση. Στην ανθρώπινη σπισιστική κοινωνία τα ζώα χρησιμοποιούνται με ποικίλους τρόπους ανάλογα με τα κατά περίπτωση συμφέροντα των εξουσιαστών ανθρώπων. Η χρησιμοποίηση αυτή μπορεί να αφορά στα ζώα τα ίδια - ζωντανά ή σκοτωμένα, ολόκληρα, ή μέρη του σώματός τους, παράγωγα οργάνων τους, εκκρίσεις τους, υπηρεσίες που αυτά παρέχουν ως αχθοφόροι, μέσα μεταφοράς, διασκεδαστές, πειραματόζωα, συντροφιά κλπ.

Βάσει των παραπάνω, ο αντισπισισμός είναι το ιδεολογικό ρεύμα που αντιτίθεται σε αυτό τον αυθαίρετο διαχωρισμό βάσει του είδους και κατ’ επέκταση απορρίπτει κάθε άποψη που θέτει τους ανθρώπους σε κυριαρχική θέση απέναντι στα άλλα ζώα. Αφετηρία του αντισπισισμού αποτελεί η εναντίωση στην εκμετάλλευση, τη χειραγώγηση και τη στέρηση ελευθερίας. Υπό αυτή την έννοια το αντισπισιστικό κίνημα είναι βαθιά ανατρεπτικό και επαναστατικό απέναντι σε ένα σύστημα που είναι δομημένο σε κυριαρχικές αλλά και ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, επηρεασμένες από Ιουδαίο-Χριστιανικού τύπου δόγματα όπως «ο άνθρωπος έχει ψυχή ενώ τα ζώα όχι», «τα ζώα είναι πλασμένα για να υπηρετούν τον άνθρωπο» κλπ.

Το αντισπισιστικό κίνημα απευθύνεται τόσο σε ζητήματα σχετικά με την καταπίεση των ζώων, όσο και σε κάθε ζήτημα κοινωνικής ανισότητας κι εκμετάλλευσης. Όμοια με τα άλλα κινήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως αυτά των μαύρων, των γυναικών, των γκέι και των λεσβιών, απορρίπτει εξίσου κάθε διάκριση βασισμένη στο χρώμα του δέρματος, το φύλο ή την σεξουαλική ταυτότητα και αγωνίζεται ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης. Ο σπισισμός όμως, αν και συνδέεται ως γνήσια εξουσιαστική συλλογιστική με το ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία, στην ουσία αποτελεί το πιο βαθιά ριζωμένο σύστημα διάκρισης και η πρακτική του την πιο εντατική και θεμελιωμένη μορφή καταπίεσης.

Σύγχρονες σπισιστικές πρακτικές
Τα σύγχρονα βιομηχανικά εκτροφεία μπορούν να παρομοιαστούν περισσότερο με στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά με εργοστάσια. Το βιομηχανικό σύστημα εκτροφής μεταχειρίζεται τα ζώα σαν μηχανές παραγωγής κρέατος, γάλακτος, αυγών, γούνας κλπ εξοντώνοντας οτιδήποτε μη-παραγωγικό που δεν συνεισφέρει στο τελικό προϊόν (π.χ. μέγιστος περιορισμός κινήσεων ή εγκατάλειψη άρρωστων ζώων). Τα ζώα αρπάζονται νεογέννητα από τις μητέρες τους, καθηλώνονται σε ατομικά κελιά, υποβάλλονται συστηματικά σε ακρωτηριασμούς όπως το κόψιμο αυτιών ή όρχεων, γονιμοποιούνται δια της βίας, ταΐζονται δια της βίας, δολοφονούνται σε προεφηβική ηλικία. Ο βιασμός των σωμάτων και της φύσης τους είναι ανελέητος και εξακολουθεί να εξελίσσεται προς περαιτέρω «βελτιστοποίηση», με την ταυτόχρονη εφαρμογή βιοτεχνολογικών μεθόδων αναπαραγωγής και την γενετική μετάλλαξη πατενταρισμένων ζώων.

Επίσης μία από τις εκτενέστερες χρήσεις των ζώων στην καπιταλιστική σπισιστική κοινωνία είναι η χρήση τους ως πειραματόζωα. Τουλάχιστον 22 ζώα πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο στις έρευνες της βιομηχανίας φαρμάκων, καλλυντικών, απορρυπαντικών και άλλων καταναλωτικών προϊόντων. Στα πειραματικά αυτά εργαστήρια τα ζώα γίνονται αποδέκτες της πιο ακραίας μορφής βίας, από ανθρώπους που έχουν κίνητρο το χρήμα, τη φιλοδοξία ή το σαδισμό. Οι πειραματισμοί σε ζώα αποτελούν επαναλαμβανόμενους βασανισμούς που συμπεριλαμβάνουν ηλεκτροσόκ, σπασίματα οστών, πρόκληση καρκίνων αλλά και νευρο-ψυχολογικού τύπου πειράματα όπως στέρηση ύπνου, υποβολή σε ακινησία, χρόνια απομόνωση και διάφορες άλλες “προοδευτικές” επινοήσεις.

Στη σημερινή σπισιστική καπιταλιστική πραγματικότητα τα ζώα θεωρούνται ανθρώπινη ιδιοκτησία ακόμη κι αν ζουν ελεύθερα στη φύση. Τα ζώα που δεν έχουν κυριαρχηθεί πλήρως και παραμένουν άγρια, νοούνται κι αυτά ως χρηστικά αντικείμενα που διατηρούνται για ψυχαγωγικού τύπου σφαγές, όπως το κυνήγι. Μετά από τη μανιώδη εξόντωση των άγριων ζώων από τον κατακτητή άνθρωπο, όσα είδη δεν αποδεκατίστηκαν από το κυνήγι, εξαφανίστηκαν λόγω της αρπαγής και της λεηλασίας του φυσικού τους περιβάλλοντος. Οι τελευταίοι επιζώντες των άλλοτε περήφανων κι ελεύθερων ειδών, γίνονται σήμερα θέαμα σε ζωολογικά πάρκα, κατάλοιπα της ίδιας αποικιακής νοοτροπίας που τα εξόντωσε σε πρώτη φάση. Συγχρόνως με την αποδοχή της παρούσας κατάστασης, οι άνθρωποι επιδίδονται σε τελετουργίες λατρείας ορισμένων ειδών ζώων και φυλών, τα οποία εξυμνούνται συνοδεία ευγονικού τύπου διασταυρώσεων. Ο παραλογισμός συνεχίζεται στη βιομηχανία της διασκέδασης με την αναπαραγωγή της βίας σε τσίρκο, ροντέο, ιπποδρόμους, ζωομαχίες κλπ σε ένα κατάλογο βιασμού και εξευτελισμού που δεν έχει τέλος.

Ο αντισπισισμός σε πολιτικό πλαίσιο
Μπορούμε ενδεχομένως να φανταστούμε ένα θεωρητικό μοντέλο καπιταλισμού το οποίο δεν εκμεταλλεύεται ζώα. Όμως, μεγάλο μέρος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης έχει τις ρίζες του στην εκμετάλλευση των ζώων και η υπάρχουσα καπιταλιστική πραγματικότητα υπήρξε αποτέλεσμα πραγματικών ιστορικών διαδικασιών (ένα απλό και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι τα σφαγεία και οι εταιρείες επεξεργασίας κρεάτων ήταν η πρώτη βιομηχανία που εφηύρε τον μεταφορικό ιμάντα, από όπου και προέρχεται η παραγωγή που βασίζεται στην γραμμή συναρμολόγησης).

Η εμφάνιση και η διατήρηση του καπιταλισμού ως σύστημα που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους στηρίζεται κατά κάποιους τρόπους και στην εκμετάλλευση των ζώων. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως η μετάβαση από τις «πρωτόγονες κοινωνίες» όπου τα ζώα δεν ανήκαν σε κανέναν και ζούσαν άγρια κι ελεύθερα, στην κοινωνία της εξημέρωσης και της κυριαρχίας, τα ανέδειξε σε μία από τις πρωιμότερες μορφές ιδιωτικής περιουσίας. Από την στιγμή αυτή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσα παραγωγής, εμπόρευμα για συναλλαγή και κέρδος, να συσσωρευθούν και να αποτελέσουν ένδειξη πλούτου ή ανώτερης κοινωνικής θέσης. Τα ζώα καθιερώθηκαν έτσι ως μία από τις πρώτες μορφές κεφαλαίου (και ουσιαστικά υποδουλώθηκαν). Η συμβολική σημασία της εξημέρωσης είναι μεγάλη καθώς αυτή αποτέλεσε ένα αρχέτυπο υπόδειγμα για άλλα είδη κοινωνικής υποταγής. Η εμφάνιση της πατριαρχίας, των κρατικών αρχών και των κοινωνικών τάξεων, είναι διαδικασίες παράλληλες με την εξημέρωση των ζώων, που συμπορεύθηκαν στην εξέλιξη των κοινωνιών. Όταν μιλάμε άλλωστε για την εκμετάλλευση και την καταπίεση των ζώων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι είναι και αυτοί ζώα. Η δεδομένη αντίληψη ότι τα ζώα υπάρχουν ως αντικείμενα στην υπηρεσία των αφεντικών τους επεκτάθηκε πολλές φορές σε καταπιεσμένες ομάδες ανθρώπων, για να νομιμοποιήσει την συγκριτικά με τα ζώα ευνοϊκότερη -ή ίση- εκμετάλλευσή τους (π.χ. δούλοι που προσδιορίζονταν περισσότερο ως ζώα παρά ως άνθρωποι). Παράλληλα οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την καθυπόταξη των ζώων έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά για την καθυπόταξη και τον έλεγχο ανθρώπων (κλουβιά για τους τρελούς, μαστίγια για τους σκλάβους, αλυσίδες και κελιά για κάθε είδους ανυπόταχτο).

Στη σημερινή εποχή διάφορες τεχνικές κυριαρχίας πάνω σε ζώα που προκύπτουν από τα πειραματικά εργαστήρια εφαρμόζονται άμεσα και πάνω σε ανθρώπους, όπως γίνεται με τη στρατιωτική έρευνα. Τα ζώα χρησιμοποιούνται σε πειράματα του στρατού (δοκιμασίες πυροβολισμών, χρήση όπλων βιολογικού πολέμου κ.α.), ακριβώς επειδή είναι όμοια με τους ανθρώπους στις διάφορες λειτουργίες τους. Αυτά τα ζώα βασανίζονται μονάχα επειδή τοκεφάλαιο δεν μπορεί (ακόμα;) να πειραματιστεί πάνω στους ανθρώπους. Επιπλέον, η κοινωνική αποδοχή της επιστημονικής έρευνας των πειραμάτων σε ζώα (αν και εξαρχής προβληματική) έχει στηριχτεί στο ψέμα ότι οι εταιρείες φαρμάκων νοιάζονται για την ανθρώπινη υγεία. Καμία τέτοια έρευνα δεν αποσκοπεί στην επίλυση των προβλημάτων υγείας, αλλά στην εξασφάλιση των οικονομικών οφελών των φαρμακοβιομηχανιών.

Οι σημερινές βιομηχανικές κτηνοτροφικές μονάδες εκτός από την αφαίμαξη του "ζωικού κεφαλαίου" και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ένα ασήκωτο φορτίο μόλυνσης και ένα τεράστιο ενεργειακό κόστος, προωθούν προς κατανάλωση προϊόντα γεμάτα ορμόνες, αντιβιοτικά, πύον, κόπρανα, υπολείμματα παρασιτοκτόνων και μεταλλαγμένων οργανισμών, και η κατανάλωση τους είναι ένας πρωταρχικός παράγοντας για μία μειωμένης διάρκειας ανθρώπινη ζωή. Ταυτόχρονα παρέχουν κάποιες από τις πιο ακραίες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας για τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτές π.χ. εργασία σε σφαγεία, σε ψυγεία, σε γραμμές τεμαχισμού κλπ. Σε αυτό παγκόσμιο σύστημα εργοστασιακής κτηνοτροφίας που επιπλέον επιδεινώνει το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, είναι ξεκάθαρη η σύνδεση μεταξύ του πως ο καπιταλισμός κακοποιεί ανελέητα τα ζώα, λεηλατεί τη φύση και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους.

Κρατώντας όλα τα παραπάνω κατά νου, φτάνουμε στο σημείο όπου αναδύεται η σημασία της επανεξέτασης της σχέσης μας με τα μη-ανθρώπινα ζώα και η ανάγκη αυτή να τεθεί σε ένα νέο θεωρητικό πλαίσιο. Ο φαύλος κύκλος της βίας και της καταστροφής θα τερματιστεί μόνον όταν οι άνθρωποι διαμορφώσουν μη-ιεραρχικές και μη-εκμεταλλευτικές σχέσεις με τα άλλα είδη ζώων και το φυσικό κόσμο. Η απελευθέρωση των ανθρώπων, των ζώων και της γης είναι αγώνας ενιαίος.

Βασισμένοι σε αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα και θεωρώντας πως στο θέμα της ολικής απελευθέρωσης των ζώων υπάρχει απουσία λόγου στον εγχώριο αντιεξουσιαστικό χώρο, σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε στη δημιουργία μιας συνέλευσης με αντιιεραρχικά χαρακτηριστικά και αυτοοργανωμένη λειτουργία, σκοπός της οποίας είναι η διάχυση της αντισπισιστικής θεωρίας και πράξης και η ανάδειξή τους ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος. Δεν αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα των ζώων ως θεωρητικό κατασκεύασμα αλλά ως συνειδητή στάση ζωής, πράγμα που μας οδηγεί και σε αντίστοιχες αδιαπραγμάτευτες πρακτικές τόσο στην πολιτική μας δράση όσο και στην καθημερινή μας ζωή.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΟΝΤΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΖΩΑ

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Η παράλογη εμμονή της κυριαρχίας: Του σπισισμού, του καπιταλισμού και το τράνταγμα των θεμελίων τους
- VEGAN KAFENEIO

Βίγκαν: Εξωγήινοι ή Συμπονετικοί Γήινοι;

2010-05-22T21:51:00.005+03:00

του Steven Best

«Ο σημερινός παγκόσμιος πολιτισμός είναι σαν ένας νεοφερμένος αλαζόνας. Φτάνει στην πλανητική σκηνή μετά από τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια άλλων πράξεων, και αφού κοιτάξει γύρω για μερικές χιλιάδες χρόνια, δηλώνει ότι έχει στην κατοχή του αιώνιες αλήθειες.» Carl Sagan

Το μυθιστόρημα του Carl Sagan «Επαφή» (1985) και η πρόσφατη μεταφορά του στην οθόνη (1997) αφορούν την οδύσσεια της Δρ Ellie Arroway, και την παθιασμένη αναζήτησή της για εξωγήινη νοημοσύνη. Μια λαμπρή επιστήμονας με μια πολλά υποσχόμενη καριέρα, έχει τοποθετήσει τον εαυτό της στο περιθώριο, εστιάζοντας σε θέματα που θεωρούνται ανυπόληπτα από πολλούς από τους ομότιμούς της. Αλλά όταν η επαφή πραγματοποιείται, οι πεποιθήσεις της δικαιώνονται και η θέση του homo sapiens στο σύμπαν αλλάζει αμετάκλητα. Ικανοί να αποκωδικοποιήσουν το «μήνυμα» από το διάστημα, οι επιστήμονες συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για ένα σχέδιο για την κατασκευή μιας μηχανής για ταχύ ταξίδι στο χώρο ( και ίσως και στο χρόνο). Η μηχανή κατασκευάζεται, και η Ellie και η ομάδα της πραγματοποιούν την επαφή, αλλά ολόκληρο το ταξίδι και η συνομιλία διαρκούν μόνο είκοσι λεπτά. Ελλείψει αποδείξεων για τη συνομιλία τους με τους εξωγήινους, η μαρτυρία τους απορρίπτεται.

Μένουμε να αναρωτιόμαστε μόνοι μας ως προς την πραγματικότητα της επαφής στην ιστορία, τη δυνατότητα για αυτήν στην πραγματική ζωή, καθώς και τις επιπτώσεις που θα είχε μιας τέτοια επαφή στους ανθρώπους.

Η Επαφή είναι μια λογοτεχνική απεικόνιση των επιστημονικών ιδεών του Sagan. Τόσο η βιβλιογραφική όσο και η κινηματογραφική εκδοχή δραματοποιούν συναντήσεις με μια κατά πολύ ανώτερη κοσμική ευφυΐα και εμπνέουν συναρπαστικό στοχασμό σχετικά με τα όρια της επιστήμης και της ανθρώπινης κατανόησης, και σχετικά με τον εύθραυστο χαρακτήρα της ζωής πάνω στην «αχνή μπλε κουκίδα». Η Επαφή είναι ένα σύμπτωμα του ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να εγείρουν σοβαρά το ερώτημα – περισσότερο ως επιστημονικό παρά ως επιστημονικής φαντασίας - για πρώτη φορά: είμαστε μόνοι; Το γεγονός ότι η NASA έχει στείλει κοσμικά μηνύματα σε δορυφορικό μπουκάλι δείχνει ότι υπάρχει κάποια τουλάχιστον πίστη στη δυνατότητα ύπαρξης εξωγήινης ζωής.

Συνεχίζοντας στο σενάριο του Sagan (όπου οι πρώτες εικόνες που λαμβάνουν οι εξωγήινοι είναι από μια συγκέντρωση του Χίτλερ), είναι κάπως διασκεδαστικό και να συλλογιστούμε ότι τα μηνύματα που θα μπορούσαν να ληφθούν δεν είναι εκείνα που αντιπροσωπεύουν τα μεγαλύτερα επιστημονικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά μας επιτεύγματά, αλλά μάλλον τα πιο ανούσια προϊόντα της αμερικανικής μαζικής κουλτούρας. Αν οι εξωγήινοι λάμβαναν τους ήχους και τις εικόνες του Company, του Jenny McCarthy Show, και του Τροχού της Τύχης, αντί για τους διαλόγους του Πλάτωνα, τις σονάτες του Μότσαρτ, τις εξισώσεις του Αϊνστάιν, και τα ειρηνικά οράματα του Γκάντι και του Κινγκ, μπορεί πράγματι να αναρωτιόντουσαν, αν υπάρχει ευφυής ζωή στη γη και να μας προσπερνούσαν.

Το πιο κρίσιμο θέμα της Επαφής αφορά λιγότερο την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινης νοημοσύνης, και περισσότερο την πραγματικότητα ενός τεχνολογικού ορθολογισμού δεμένου με τη Γη, τόσο στενού και προσανατολισμένου στον έλεγχο, που καταστρέφει τον εξελικτικό πλούτο από τον οποίο προέκυψε. Το κύριο μήνυμα της Επαφής είναι ότι τα ανθρώπινα όντα πρέπει να ξεπεράσουν την ύβρη τους ώστε να αναγνωρίσουν ότι δεν είναι η πιο σημαντική, ή βέβαια η μόνη, μορφή ζωής πάνω στη γη και πιθανώς στο Σύμπαν γενικά.

Αν μπορέσει να θέσει ένα μόνο ερώτημα στους εξωγήινους «Βίγκαν»^¹, λέει η Ellie , θα είναι το εξής: «Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσο τεχνολογικά προηγμένοι, και όμως δεν έχετε καταστρέψει τον εαυτό σας;» Με άλλα λόγια πώς μπορεί ένας πολιτισμός τεχνολογικά προηγμένος, ειρηνικός και βιώσιμος ταυτόχρονα; Στο διάλογό τους με την Ellie, οι Βίγκαν δηλώνουν φανερά ότι μας βλέπουν ως κοινωνικά, οικονομικά και τεχνολογικά οπισθοδρομικούς, και ότι γνώριζαν ότι ο πλανήτης μας ήταν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, όταν έλαβαν τις τηλεοπτικές εικόνες του Χίτλερ. Μαθαίνουμε ότι οι Βίγκαν είναι κοσμικοί ποιμένες, μέρος μιας κοινότητας διαστημικών όντων που εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια έχουν συνεργαστεί για να σταματήσουν τη διάλυση του σύμπαντος ανακυκλώνοντας γαλαξίες μέσα από μαύρες τρύπες.

Σαφώς ο Sagan προειδοποιεί ότι η σημερινή μας κοινωνία, έντονα καθοδηγούμενη από την επιστήμη, την τεχνολογική καινοτομία, μια ακόρεστη επιδίωξη του κέρδους, και πικρές αντιπαλότητες, είναι απολύτως μη βιώσιμη, και περιδινίζεται προς τη λήθη. Ωστόσο ο Sagan προτείνει επίσης, ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, ότι δεν θα χρειαζόταν να ξεκινάμε μια πορεία προς την οικοκτονία εάν, μεταξύ άλλων, σχετιζόμασταν με τη γη και τις μυριάδες μορφές ζωής της με περισσότερο σεβασμό και συμπόνια.

Μία επαφή μέσω δορυφόρου θα σήμαινε «ότι κάποιος έχει μάθει να ζει με την υψηλή τεχνολογία, ότι είναι δυνατόν να επιβιώσει κανείς από την τεχνολογική εφηβεία. Αυτό και μόνο, πέρα από το περιεχόμενο του μηνύματος, παρέχει μια ισχυρή αιτιολόγηση για την αναζήτηση άλλων πολιτισμών» (Cosmos: 251). Θα σήμαινε, με άλλα λόγια, ότι δεν υπάρχει καμία έμφυτη λογική τεχνολογικής καταστροφής, κανένας μονόδρομος από τη σφεντόνα στην ατομική βόμβα, και ότι τα ανθρώπινα όντα μπορούν να αναπτύξουν προχωρημένες, βιώσιμες, ειρηνικές επιστήμες και τεχνολογίες, εργαλεία που προάγουν τον Έρωτα αντί για το Θάνατο.

Ο Sagan πιστεύει επίσης ότι η επαφή με έναν εξωγήινο πολιτισμό θα οδηγούσε σε μια "βαθιά αλλαγή της ανθρώπινης τοπικιστικής νοοτροπίας» (Cosmos: 259). Μαθαίνοντας τη θέση μας στο σύμπαν, κατανοώντας τις κοσμικές μας ρίζες, συνειδητοποιώντας ότι ζούμε μαζί σε ένα εύθραυστο πλανήτη χωρίς πραγματικά εθνικά όρια, ο Sagan ελπίζει ότι θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε πιο ειρηνικές και βιώσιμες κοινωνίες. Είναι πιθανό, συνεχίζει, ο συνομιλητής μας στην άλλη άκρη της κοσμικής τηλεφωνικής γραμμής να ήταν πολύ πιο έξυπνος και τεχνολογικά προηγμένος από εμάς, τόσο που δεν θα μπορούσαμε παρά να ταπεινωθούμε. Όπως τόνισε η Rachel Carson, συγγραφέας του Silent Spring, είμαστε ακόμα στο παλαιολιθικό στάδιο της επιστήμης, δεδομένης της οικολογικής και οικοσοφικής άγνοιάς μας.

Είναι απλώς μια σύμπτωση το γεγονός ότι οι «βίγκαν» είναι επίσης γήινοι οι οποίοι ενσαρκώνουν τις αρχές μιας πιο συμπονετικής διατροφής και τρόπου ζωής; Είναι μόνο τυχαίο ότι οι χορτοφάγοι -και κυρίως οι βίγκαν - θεωρούνται εντελώς ξένοι προς τον κυρίαρχο πολιτισμό των σαρκοφάγων;Δεν είναι αλήθεια ότι, πρακτικά, είμαστε από άλλο γαλαξία;

Κάθε χορτοφάγος έχει συναντήσει άγνοια και προκατάληψη. Δεν έχουμε στοχοποιηθεί - τουλάχιστον όχι ακόμη– από φανατικούς οπαδούς της βίας, όπως άλλες ομάδες ανθρώπων βάσει του χρώματος και των σεξουαλικών τους προτιμήσεων, αλλά είναι ενδιαφέρον το πώς οι επιλογές του τρόπου ζωής μας, που ενημερώνονται από την ευαισθητοποίηση και τη συμπόνια, αποτελούν αντικείμενο συστηματικής επίθεσης, όταν προκύπτει το θέμα των διατροφικών επιλογών. Έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι ευγενικοί και φιλελεύθεροι άνθρωποι ποτέ δεν θα αμφισβητούσαν ευθέως τις πεποιθήσεις, ας πούμε, ενός μουσουλμάνου φονταμενταλιστή ή ενός ομοφυλόφιλου, αλλά δεν διστάζουν να θέσουν χορτοφάγους σε άμυνα με ένα πλήθος παραπληροφορημένων ερωτήσεων όπως «Από πού παίρνετε την πρωτεΐνη σας;» Ενώ τέτοιες απορίες μπορεί επιφανειακά να αφορούν ρεαλιστικά ζητήματα, ο τόνος και η ένταση της φωνής δείχνουν ότι στην πραγματικότητα είναι απόπειρες δολοφονίας χαρακτήρα.

Γιατί αντιμετωπίζονται οι χορτοφάγοι με περιφρόνηση, δυσπιστία και έλλειψη σεβασμού, ενώ ο φιλελεύθερος πολιτισμός φαίνεται πιο ικανός να ανεχθεί οποιαδήποτε άλλη μορφή διαφορετικότητας και απόκλισης από τον κανόνα; Δεν νομίζω ότι είναι επειδή φοράμε δαχτυλίδια κρεμμυδιών στην μύτη μας, βάφουμε τα μαλλιά μας με σπιρουλίνα και πατζαρόζουμο, ή επειδή κάνουμε όργια με αγγούρια και πεπόνια (Ζήτω η διαφορετικότητα!).

Σαφώς, οι χορτοφάγοι αντιμετωπιζόμαστε με προκατάληψη και απροκάλυπτη εχθρότητα επειδή θίγουμε καταπιεσμένα αισθήματα ενοχής στη συνείδηση των σαρκοφάγων (όπως αυτή είναι), και επειδή παραβιάζουμε τον πλέον θεμελιώδη κανόνα αυτής της κοινωνίας – ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΝΗΘΕΙΣ ΝΑ ΓΕΥΜΑΤΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΩΝ ΖΩΩΝ! Το σκίσιμο της σάρκας των κοτόπουλων, το να πίνουμε το αίμα των αγελάδων, και το να ροκανίζουμε τα οστά των χοίρων – αυτή είναι η βασική αρχή των «πολιτισμένων».

Στην κουλτούρα μας, το να τρώει κανείς σάρκα ζώων συνδέεται με την αρρενωπότητα, τον εκσυγχρονισμό και την κοινωνική θέση. Όμως άνθρωποι κάθε φυλής, φύλου, θρησκεύματος, τάξης, και σεξουαλικής προτίμησης μπορούν πάντα να καθίσουν να φάνε ένα μπέργκερ για να κουτσομπολέψουν, να διαφωνήσουν πάνω σε θέματα της επικαιρότητας, ή ακόμη και να συζητήσουν τις διαφορές τους. ‘Όσο παράξενος ή περίεργος κι αν φαίνεται ο ένας σαρκοφάγος στον άλλο, μοιράζονται ένα κύριο κοινό (εκτός από τα υψηλά ποσοστά χοληστερόλης και την τάση προς ασθένεια): πιστεύουν ότι ο σκοπός των ζώων είναι η ανθρώπινη κατανάλωση. Παρόλα αυτά, ακόμη και ο χορτοφάγος μπορεί γεμίσει την κοιλιά του αλληλέγγυα με τους σαρκοφάγους, αν το ζωικής προέλευσης φαγητό είναι ένα μιλκσεικ ή μια πίτσα με τυρί. Αλλά ο βίγκαν, - αχ, ο μοναχικός βίγκαν, ένας δέσμιος των αρχών του - πρέπει να τους αποχωριστεί όλους.

Ο Sagan δεν λέει τίποτα σχετικά με τη διατροφή των «Βίγκαν» - πράγματι φαίνονται να είναι εξαϋλωμένα πνεύματα - αλλά και το επίπεδο της σοφίας, της πνευματικής διορατικότητας, της φροντίδας για τον κόσμο, και τη συμπόνιας είναι κάτι για το οποίο κάθε ηθικά και φιλοσοφικά προσανατολισμένος χορτοφάγος εδώ στη γη θα έπρεπε να προσπαθεί να πετύχει. Κάθε χορτοφάγος ξέρει ότι πρέπει κανείς να γίνει βίγκαν για τους ίδιους λόγους που γίνεται χορτοφάγος: για να ενισχύσει την υγεία του, για να απαρνηθεί το βασανισμό και τη θανάτωση των ζώων και για να βελτιώσει τη γη στο σύνολό της. Κάθε αναθεματισμένο γαλακτοκομικό δολάριο του χορτοφάγου πηγαίνει στην αύξηση των ποσοστών της χοληστερόλης, διαιωνίζει το βασανισμό των κοτόπουλων και των αγελάδων γαλακτοπαραγωγής, και διαβρώνει την οικολογική βιωσιμότητα.

Λοιπόν, ποιος ξέρει, ίσως οι βίγκαν να είναι από άλλο γαλαξία. Από όπου κι αν είμαστε, έχουμε "ένα μήνυμα" για τους άλλους - σαρκοφάγους και χορτοφάγους εξίσου – σχετικά με τον λόγο που έχουμε εγκαταλείψει τα ζωικά προϊόντα ολοκληρωτικά και αμετάκλητα. Ελπίζω να μπορέσουμε να κάνουμε επαφή.

1 Σ.τ.μ. «Βίγκαν»: Οι κάτοικοι της περιοχής του άστρου Βέγκα στον αστερισμό της Λύρας.

Αρχικό κείμενο: Vegans: Space Aliens or Compassionate Earthlings?

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Τα Δικαιώματα των Ζώων και ο Νέος Διαφωτισμός
- Για την εξημέρωση των ζώων... και του ανθρώπου

Νέα από το Μέτωπο: Απρίλιος 2010

2010-05-21T00:46:00.005+03:00

ΗΠΑ, 1/4

Τέρμα τα αστεία για τους ζωοτόμους

«1η Απρίλη, Σολτ Λέικ Σίτι, Γιούτα

Μπορεί να ήταν πρωταπριλιά, αλλά το τελευταίο πράγμα που κάναμε ήταν να σπάσουμε πλάκα.

Το πρωί της 1ης Απρίλη, ο πυρήνας μας επισκέφτηκε τα σπίτια τριών ζωοτόμων του πανεπιστημίου της Γιούτα για τους οποίους μάθαμε ότι βασανίζουν, σκοτώνουν και κάνουν πειράματα σε πολλά ζώα από τα τοπικά καταφύγια αποκαλώντας τα πειράματά τους 'επιστημονικά'. Σε αντίθεση με τον μέθυσο συνάδελφό τους Audie Levanthal που κακοποιούσε τη γυναίκα του και αποφάσισε να εγκαταλείψει στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα μετά από πίεση υπόγειων ακτιβιστών, αυτοί οι ζωοτόμοι αποφάσισαν να παραμείνουν και να προσεύχονται ότι οι νέοι νόμοι και η νομοθεσία για τους φανερούς ακτιβιστές θα τους προστάτευαν. Λοιπόν εμείς δεν είμαστε φανεροί ακτιβιστές και οι νόμοι δε θα μας εμποδίσουν να κάνουμε αυτό που είναι σωστό και να βοηθήσουμε τα ζώα.

Με ένα καλά εκτελεσμένο σχέδιο ο πυρήνας μας χωρίστηκε.

Η πρώτη μας ομάδα επισκέφτηκε τον Robert H. Lane στη διεύθυνση:

4552 Jupiter Dr.

Salt Lake City, UT 84124

όπου προχωρήσαμε σε βανδαλισμούς σε παρακείμενα αυτοκίνητα και αφήσαμε ένα 'κοκτέιλ' στην πόρτα του.

Η δεύτερη ομάδα μας επισκέφτηκε τη Jennifer Ichida στη διεύθυνση:

422 1st Ave.

Salt Lake City, UT 84103

όπου άφησαν επίσης ένα 'κοκτέιλ' στη βεράντα της. Έβαλαν κόλλα στη μπροστινή της πόρτα και έσπασαν τη τζαμαρία της. Προχώρησαν επίσης σε βανδαλισμούς σε παρακείμενα αυτοκίνητα.

Η τρίτη ομάδα μας επισκέφτηκε την Alessandra Angelucci και τον Paul Bressloff στη διεύθυνση:

2705 E. Eagle Way

Salt Lake City, UT 84108

Η Angelucci κάνει τις δολοφονίες ενώ ο συνεργάτης της Paul δημοσιεύει τα αποτελέσματά της. Και οι δύο έλαβαν ένα 'κοκτέιλ' στην πόρτα τους. Ένα σπέσιαλ 2 σε 1.

Εκτελέσαμε τις επιθέσεις πολύ γρήγορα. Δε μείναμε να δούμε αν οι εκπλήξεις που τους αφήσαμε στη πόρτα λειτούργησαν. Παρόλα αυτά ο στόχος μας είναι ακόμα αυτός. Δε θα κάνουμε πίσω μέχρι να σταματήσετε τις δολοφονίες.

Αυτή η δράση αφιερώνεται σε όλους τους ήρωες που βρίσκονται στη φυλακή και σ' εκείνους που είναι έξω και περιμένουν τη δίκη τους. Η αγάπη μας και η δύναμή μας είναι με σας.

«ALF (Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων)»

ΗΠΑ, 2/4

Απελευθέρωση 72 κοτών

«Τα ξημερώματα της 2ης Απρίλη ο πυρήνας μας απελευθέρωσε 72 κότες από τη φάρμα Shepherds Egg στη Γιούτα. Οι κότες έχουν μεταφερθεί σε ένα καλύτερο χώρο. ALF»

Ιταλία, 3/4

Κόψιμο πλεγμάτων, απελευθέρωση χιλιάδων φασιανών

«Τα πλέγματα κόπηκαν και τα κλουβιά άνοιξαν, επιτρέποντας σε χιλιάδες φασιανούς και ορτύκια να δραπετεύσουν από μια φάρμα στο Ριβαρόλο Μαντοβάνο. ALF»

Σουηδία, 4/4

Φθορές λόγω φωτιάς σε εργαστήριο ζωοτομίας

Η εφημερίδα Västerbottens-Kuriren ανέφερε ότι ένα κτήριο υπό κατασκευή στο πανεπιστήμιο της Umeå που θα στεγάσει ένα εργαστήριο ζωοτομίας υπέστη ζημιές από πυρκαγιά το Σάββατο της 3ης Απρίλη. Η αστυνομία πιστεύει ότι πρόκειται για εμπρησμό. Ένα παράθυρο στον πρώτο όροφο βρέθηκε σπασμένο και βενζίνη χυμένη στο πάτωμα.

Ιταλία, 5/4

Διάσωση 4 αρνιών και 2 προβάτων

«Η σφαγή του Πάσχα πλησιάζει. Χτες τη νύχτα σώσαμε 4 αρνιά και τις μητέρες τους, ελευθερώνοντάς τους από έναν χασάπη, που δολοφονεί και βασανίζει τα ζώα.»

Νορβηγία, 6/4

Απόπειρα βύθισης φαλαινοθηρικού

«Τι: Το φαλαινοθηρικό 'Sofie' βυθίστηκε

Πότε: 2 Απρίλη

Πού: στη Νορβηγία (πόλη Svolvaer)

Πώς: Η είσοδος έγινε μέσω του πηδαλίου. Το μηχανοστάσιο προσεγγίστηκε αφαιρώντας την κλειδωμένη πόρτα από το πλαίσιό της χρησιμοποιώντας τσεκούρι και λοστό. Δύο βαλβίδες ανοίχτηκαν πλήρως πλημμυρίζοντας τη μηχανή και τα ηλεκτρικά συστήματα.

Γιατί: Η Νορβηγία ανήγγειλε μια αύξηση στο ποσοστό των φαλαινών minke και έτσι αποφασίσαμε να αυξήσουμε το ποσοστό των βυθισμένων φαλαινοθηρικών μας.

-AGENDA 21»

Τα τοπικά ειδησιογραφικά πρακτορεία ανέφεραν ότι το σαμποτάζ ανακαλύφτηκε πριν μπορέσει να βυθιστεί το σκάφος. Ένας συναγερμός προειδοποίησε τον ιδιοκτήτη του πλοίου, Leif Einar Karlsen, ο οποίος έμενε κοντά. Προσπάθησε να εμποδίσει το νερό που έμπαινε από τις ανοικτές βαλβίδες, αλλά την ώρα που έφτασε η πυροσβεστική υπηρεσία, το μηχανοστάσιο είχε ήδη πλημμυρίσει. Ο Karlsen είχε δεσμευτεί να επισκευάσει το 'Sofie' και να αρχίσει να σκοτώνει φάλαινες minke το Μάιο.

Πέρασε ένας χρόνος από την τελευταία απόπειρα βύθισης φαλαινοθηρικού στη Νορβηγία. Τον Απρίλη του 2009, είχε γίνει μια προσπάθεια για να βυθιστεί το φαλαινοθηρικό ''Skarbakk'' όταν έδεσε στο Henningsvaer, στη Νορβηγία. Τον Αύγουστο του 2007, το φαλαινοθηρικό ''Willassen Senior'' βυθίστηκε στο λιμάνι του Svolvaer.

Το Sofie είναι το έβδομο νορβηγικό φαλαινοθηρικό που δέχεται επίθεση για παράνομη φαλαινοθηρία από το 1992. Μετά την επίθεση στο Sofie, ο προϊστάμενος της Νορβηγικής Ένωσης Φαλαινοθηρών δήλωσε στα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης ότι ''είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι γίνεται κάθε χρόνο και χωρίς ποτέ να συλληφθεί κανείς''.

Ιταλία, 7/4

Επίθεση σε εκτροφείο μινκ

«Τη Δευτέρα, 22 Μάρτη μπήκαμε σε ένα εκτροφείο μινκ στην πόλη Castel Di Sangro. Ελευθερώσαμε όλα τα ζώα ανοίγοντας τα κλουβιά τους και αφήσαμε ένα μήνυμα: 'Δεν είναι σαφές; Κλείστε το'. Για τα ζώα. ALF»

Ιταλία, 8/4

Μια νέα ζωή για 15 κοτόπουλα

«Πριν λίγες νύχτες μπήκαμε σε ένα αγρόκτημα στο Λιβόρνο και σώσαμε 15 κοτόπουλα από τη φρικτή τους μοίρα. Τώρα θα έχουν μια ζωή που τους αξίζει. Αφιερώνουμε την απελευθέρωση αυτή στους Leo, Ale, Sergio, Adrian και σε όλους τους επαναστάτες. Μέχρι όλοι τους να είναι ελεύθεροι. ALF»

Χιλή, 9/4

Μπογιές σε χασάπικα και pet shop

«Χασάπικα, pet shop, αυτοκίνητα και κτηνιατρεία βάφτηκαν ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους μας που φυλακίστηκαν στο Μεξικό. Στους Abraham, Victor, Emanuel, Socorro, Adrian και Diego, έτσι δείχνουμε την αλληλεγγύη μας.

Θέλουμε επίσης να απευθύνουμε χαιρετισμό στο σύντροφό μας Diego Rios που συνεχίζει να ξεγελάει τις αρχές, κοροιδεύοντάς τους μπροστά στη μούρη τους και σε όλους τους συντρόφους μας που παλεύουν σε όλο τον κόσμο και σε όλους τους μη ανθρώπινους αδελφούς και αδελφές μας που φυλακίζονται και σκοτώνονται από τους σπισιστές. Θυμόμαστε επίσης τον Maricio Morales, που έπεσε στη μάχη.

Για την καταστροφή όλων των κλουβιών ας κυρήξουμε πόλεμο στην κοινωνία.

Celula por la liberacion total (Πυρήνας για την Ολική Απελευθέρωση)»

Σουηδία, 9/4

Σπάσιμο καταστήματος με γούνες

«Τη Δευτέρα, 5 Απρίλη σπάστηκαν τα τζάμια του καταστήματος με γούνες Fiorucci στο κέντρο του Γκέτεμποργκ και πετάχτηκαν κόκκινες μπογιές. Θα συνεχίσουμε μέχρι το κατάστημα να σταματήσει να πουλάει γούνες. DBF»

Γερμανία, 10/4

Απελευθέρωση μινκ και δολιοφθορές αυτοκινήτων σε εκτροφείο

Στις 4 Απρίλη, ακτιβιστές της Tierschutz Einsatz Kommando (Ομάδα Εργασίας για την Προστασία των Ζώων) πραγματοποίησαν επιδρομή μέσα στη μέρα στο μεγαλύτερο εκτροφείο γούνας της Γερμανίας (Appelburger Futter-Service GmbH, in Wesenberg-Zirtow), όπου περίπου 40.000 μινκ είναι φυλακισμένα. Περίπου 100 κλουβιά καταστράφηκαν. Ο εξοπλισμός του εκτροφείου και τα αυτοκίνητα υπέστησαν φθορές. 50 μινκ πάρθηκαν από το εκτροφείο και απελευθερώθηκαν στη φύση.

Νέα Ζηλανδία, 13/4

Διάσωση γουρουνιών από ζωντανό εφιάλτη

Ομάδα Ανοικτής Διάσωσης Νέας Ζηλανδίας (Δείτε εδώ το βίντεο για την εκστρατεία ενάντια στις βιομηχανίες χοίρων στη Νέα Ζηλανδία. Το βίντεο περιλαμβάνει σκηνές από αγροκτήματα χοίρων στη χώρα και την πρόσφατη διάσωση δύο γουρουνιών.)

Η Ομάδα Ανοικτής Διάσωσης έσωσε δύο γουρούνια από ένα αγρόκτημα χοίρων της Νέας Ζηλανδίας. Αυτά τα γουρούνια τώρα δε θα χρειαστεί ποτέ να υπομείνουν τον περιορισμό και τη στέρηση που οι μητέρες τους υπομένουν ακόμα. Δεν θα αισθανθούν ποτέ τον περιορισμό των κλουβιών και δε θα αντιμετωπιστούν σα μηχανές παραγωγής.

Αντ' αυτού είναι τώρα ελεύθερα να τρέξουν στο γρασίδι, να παίξουν στο σανό και να σκάψουν τη γη- εκφράζοντας όλες τις φυσικές αντιδράσεις που στερούνται εκατοντάδες χιλιάδες γουρουνιών που φυλακίζονται σε κτηνοτροφικές μονάδες σε ολόκληρη τη Νέα Ζηλανδία.

Ο Ανοικτός Διασώστης John Darroch περιγράφει το ρόλο του στη διάσωση: “Εδώ βρισκόντουσαν όμορφα και ευφυή ζώα που καταδικάστηκαν σε μια ζωή γεμάτη δυστυχία και βάσανα. Είχα δει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα γουρούνια αυτά ζούσαν και ήξερα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να τα βοηθήσω.

Για αυτά τα δύο ζώα η διάσωσή μας σημαίνει τη διαφορά μεταξύ μιας ζωής γεμάτη δυστυχία και μιας ουσιαστικής ύπαρξης. Είμαι σίγουρος ότι θα θυμάμαι πολλά από τα πράγματα που είδα για την υπόλοιπή μου ζωή” λέει ο John.

Η Ομάδα Ανοικτής Διάσωσης Νέας Ζηλανδίας έχει σώσει αρκετά γουρούνια από αγροκτήματα χοίρων κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών ξεκινώντας με τη διάσωση της Ημέρας της Μητέρας το 2008. Θα συνεχίσουμε να σώζουμε ζώα από αυτά τα 'αγροκτήματα', τα οποία είναι περισσότερο σα ζωντανοί εφιάλτες, όσο συνεχίζει να αποτυγχάνει η νομοθεσία για αυτά τα όμορφα και ευφυή πλάσματα.

Μεξικό, 18/4

Βόμβα σε τράπεζα

«Μερικές ημέρες πριν η φασιστική πολιτεία του διαβολικού Peña Nieto (Κυβερνήτης του Κράτους του Μεξικού) θα παρείχε νέα περιπολικά, οχήματα, όπλα, στολές, κλπ στους μπάσταρδους της Αντιπροσωπείας Κρατικής Ασφαλείας (ASE), για το τσίρκο της 'μάχης ενάντια στα ναρκωτικά και στο οργανωμένο έγκλημα', ξεγελάσαμε τα τρία ή τέσσερα περιπολικά και τα νέα 'φορτηγά του μπόγια' (όπως καλούνται τα φορτηγά των οπλισμένων αστυνομικών σε περιοχές του Μεξικού) που χρησιμοποιούν στο δήμο Ταλνεπάντλα και σε άλλους, ξεμπροστιάζοντάς τους και αποδεικνύοντας την ψεύτικη ασφάλεια που έχουν όταν οπλίζουν και καλύπτονται, και αντ' αυτού κάνοντας γνωστό ότι αυτό που δεν έχουν είναι ένα: θάρρος. Ούτε οι κάμερες υψηλής ανάλυσης δεν μπορούσαν να μας δουν, ούτε η καινούρια ''σούπερ αστυνομία'' τους θα μπορούσε να μας σταματήσει. Χτυπήσαμε για άλλη μια φορά, προστατευμένοι από το σκοτάδι των μεγάλων μεταλλικών και τσιμεντένιων κτηρίων, στις σκιές εκατοντάδων δέντρων που έκοψαν για να χτίσουν τον κυριαρχικό, εξουσιαστικό τους πολιτισμό. Φτιάξαμε τη βόμβα με αέριο βουτάνιο με τα χέρια μας, δημιουργώντας ένα όπλο με την οργή που αυτό το καταδικασμένο τεχνοβιομηχανικό σύστημα προκάλεσε, και την τοποθετήσαμε μέσα στο γυάλινο δωμάτιο που προστατεύει τα ATM της Banamex στη μπουρζουαζία Χαρντίν της Σάντα Μόνικα, κοινότητα του δήμου Ταλνεπάντλα ντε Μπας, στο κράτος του Μεξικού. Ο μηχανισμός μας προκάλεσε πυρκαγιά, που μαύρισε τα παράθυρα και τα κεραμίδια και έφερε το χάος σε αυτό το κομμάτι της αλλοτριωμένης, εξουσιαστικής πόλης.

Θυμηθείτε ότι πριν λίγες μέρες μια επαναστατική ομάδα έβαλε βόμβα αερίου βουτανίου, η οποία και εξερράγη, μέσα σε ένα άλλο κατάστημα Banamex στην Πόλη του Μεξικού, γεγονός που κάνει δύο τις επιθέσεις ενάντια στην ίδια τράπεζα σε μια εβδομάδα. Οι λόγοι μας είναι σαφείς, η Banamex είναι επιχείρηση που προωθεί την εκμετάλλευση, συνδέεται με άλλες βιομηχανίες (όπως η αυτοκινητοβιομηχανία) που καταστρέφουν τον πλανήτη και καταργούν την ελευθερία. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο χτυπάμε αυτή την απαίσια τράπεζα είναι για να δείξουμε την άμεση αλληλεγγύη μας στο σύντροφό μας Adrian Magdaleno που είναι φυλακισμένος στο Μεξικό, ο οποίος εκτός από την κατηγορία για βομβιστική επίθεση στο σταθμό του Μετρό Taxqueña, έχει κατηγορηθεί επίσης για τη συμμετοχή στην έκρηξη μιας άλλης βόμβας αερίου βουτανίου σε ένα κατάστημα της Banamex στις 25 Σεπτέμβρη στο Δήμο Μίλπα Άλτα στην Πόλη του Μεξικού. Την βαθύτερη αλληλεγγύη μας σ' αυτό τον σύντροφο που καταδικάστηκε σε 5 έτη φυλάκισης στη φυλακή Ρεκλουσόριο Νόρτε.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι μετά από αυτές τις επιθέσεις οι μπάτσοι θα ρωτήσουν τον Adrian 'τι ξέρει για αυτά τα γεγονότα', αλλά θέλουμε να πούμε ένα πράγμα: κάθε ψυχολογικό και σωματικό βασανιστήριο που θα του κάνουν θα απαντηθεί με περισσότερες βόμβες, εμπρησμούς και επιθέσεις. Θα πρέπει να ζήσουν με τις συνέπειες εάν τολμήσουν να αγγίξουν οποιονδήποτε από τους συντρόφους που είναι στη φυλακή, γιατί η εκδίκηση θα είναι φοβερή.

Για την ελευθερία των φυλακισμένων για την απελευθέρωση των ζώων και της γης. Abraham López, Adrian Magdaleno και Diego Alonso.

Για την ελευθερία των φυλακισμένων αντιεξουσιαστών Víctor, Emmanuel και Socorro.

Μήπως αυτή ήταν μια αντίδραση στις καταδίκες των οικοαναρχικών που είναι φυλακισμένοι στην Πόλη του Μεξικού; ΤΟ ΥΠΕΘΕΣΑΝ! Και μπορούν να περιμένουν περισσότερες επιθέσεις στις ιδιοκτησίες τους. Πίστεψαν ότι μας είχαν φοβίσει με τη φυλακή; Όχι, απλά μας έχουν κάνει δυνατότερους.

Frente de Liberación Animal (Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων).»

Γαλλία, 21/4

Φορτηγά-ψυγεία καταστρέφονται σε σφαγείο

«Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 6ης Μάρτη, εμπρηστικός μηχανισμός τοποθετήθηκε προσεκτικά κάτω από τις μηχανές 4 φορτηγών-ψυγείων της Bigard (η Bigard είναι μεγάλη κρεατοβιομηχανία στη Γαλλία). Αυτός ο μηχανισμός φτιάχτηκε από υφάσματα που τοποθετήθηκαν μεταξύ των δύο μπροστινών ροδών, και ποτίστηκαν με βενζίνη. Μέσα σε λίγα λεπτά, τα 4 φορτηγά καιγόντουσαν.

Για να πραγματοποιηθεί η επίθεση αυτή, χρειάστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο για λόγους ασφαλείας και αποτελεσματικότητας.

Πίσω από μια τεράστια πύλη, τα ζώα (αγελάδες, πρόβατα,…) φτάνουν ζωντανά, ξεφορτώνονται από τα φορτηγά και σπρώχνονται βίαια στο κτήριο όπου σκοτώνονται. Η περιοχή των σφαγείων είναι τεράστια και δίπλα της έχει ζωοπάζαρο. Ο 'κύκλος' του θανάτου σ' αυτή την περιοχή θυμίζει Άουσβιτς.

Το ALF μπαίνει σε αυτό τον πόλεμο, και δε θα σταματήσει για κανένα λόγο. Οι δυνάμεις μας ισχυροποιούνται όλο και περισσότερο και θα συνεχίσουμε μέχρι όλα τα ζώα να είναι ελεύθερα!

*Σύμφωνα με αναφορές των μέσων ενημέρωσης, πέντε φορτηγά-ψυγεία παραδόθηκαν στις φλόγες στο σφαγείο. Η φωτιά κατέστρεψε τα μισά φορτηγά της επιχείρησης.»

Μεξικό, 26/4

Διάσωση χελωνών και λαγών

«Μέσω αυτής της ανακοίνωσης κοινοποιούμε τις ενέργειες που κάναμε κατά τη διάρκεια του μήνα Απρίλη στην Πόλη του Μεξικού:

-3 Απρίλη: Δύο χελώνες απελευθερώθηκαν σε μια μεγάλη λίμνη όπου μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένες μακρυά από κακή μεταχείριση και συνεχή εγκλεισμό. Αυτή η δράση αφιερώθηκε στο φυλακισμένο του Μετώπου για την Απελευθέρωση της Γης, Abraham López Martínez.

-13 Απρίλη: Ρίξαμε μπλε μπογιά στους σταθμούς Agrícola Oriental και Canal de San Juan του μετρό από μια πεζογέφυρα. Οι τοίχοι, τα παράθυρα, η στέγη και οι πόρτες βάφτηκαν. Αυτή η δράση αφιερώνεται στο φυλακισμένο του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων και της Γης, Adrian Magdaleno Gonzales.

-23 Απρίλη: Πηδήξαμε μερικούς φράκτες κατά τη διάρκεια της νύχτας για να πάρουμε δύο κουνέλια από τα κλουβιά τους στα οποία ήταν αιχμάλωτα, σκλάβοι της νοσηρής φαντασίας αυτής της κοιμισμένης και αλλοτριωμένης κοινωνίας. Τα σώσαμε και ετοιμαστήκαμε να τα απελευθερώσουμε. Δυστυχώς ένα από τα κουνέλια που σώσαμε πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το δάσος, οι μήνες που ήταν φυλακισμένο το έκαναν να χάσει την ελάχιστη ελπίδα για ζωή και τελικά δεν τα κατάφερε. Το γυρίσαμε στη γη από την οποία προήλθε προτού φυλακιστούν οι συγγενείς του για να πουληθούν σε ανεύθυνους ανθρώπους. Το άλλο κουνέλι ελευθερώθηκε στο δάσος όπου θα τιμήσει το θάνατο του συγγενή του και θα ζήσει ελεύθερα και χωρίς κανένα φράκτη που θα το χωρίσει από την πραγματικότητα ή από τη φύση. Αυτή η δράση αφιερώνεται στο φυλακισμένο του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων και της Γης, Diego Alonso.

Αυτές οι δράσεις πραγματοποιήθηκαν υπέρ αυτών των φυλακισμένων στο Μεξικό χωρίς να ξεχνάμε τους Víctor Herrera, Emmanuel Hernández, Socorro Molinero και χωρίς να ξεχνάμε τους φυλακισμένους σε όλο τον κόσμο.

Η φλόγα του επαναστατικού περιβαλλοντισμού ανάβει τη φλόγα μέσα μας για να πυροδοτήσει ενέργειες ενάντια σε αυτή την καταστρεπτική και θρασύτατη κοινωνία. ALF»

Μεξικό, 28/4

Πυρπόληση φορτηγών τσίρκο

«Τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής 25 του Απρίλη, δύο εμπρηστικοί μηχανισμοί τοποθετήθηκαν στις ρόδες δύο φορτηγών που ανήκουν στο τσίρκο ATAYDE HERMANOS στην Calzada de Tlalpan, στην Πόλη του Μεξικού. Με τον εμπρησμό αυτών των φορτηγών, στόχος μας ήταν να προκαλέσουμε οικονομική βλάβη στην επιχείρηση αυτού του τσίρκο, ακριβώς όπως αυτοί βασανίζουν σωματικά και ψυχολογικά τα ζώα που παρελαύνουν σαν αντικείμενα στο όνομα της 'διασκέδασης'. Ο μηχανισμός λειτούργησε όπως επιθυμούσαμε.

Αυτά τα μέχρι πρότινος άγρια ζώα απομακρύνονται από τους φυσικούς βιοτόπους τους και εξαναγκάζονται να ζήσουν σε στενές τσιμεντένιες φυλακές, κακοποιούνται σωματικά από τους 'αφέντες' τους, αποχωρίζονται τις οικογένειές τους, και εξαναγκάζονται να εκτελούν ταπεινωτικά νούμερα μπροστά από πλήθη που χειροκροτούν, και όλα για να γεμίσουν οι βρώμικες τσέπες των εγωιστικών, εκδικητικών βιαστών των ζώων που ωφελούνται από τα βάσανα και τη δυστυχία ζωντανών όντων.

Τα ζώα που χρησιμοποιούνται στα τσίρκο δεν υπάρχουν για την προσωρινή διασκέδαση εκείνων που ψάχνουν κάποιο είδος διαφυγής από τις άθλιες ζωές τους. Αυτά τα ζώα υπάρχουν για το δικό τους σκοπό και δε θα σταματήσουμε να καταστρέφουμε την ιδιοκτησία των εκμεταλλευτών των ζώων έως ότου αυτά τα ζώα να είναι ελεύθερα… Θα το κάνουμε με κάθε κόστος…

Τελείωσαν οι μέρες της παθητικής διαμαρτυρίας ενάντια στα τσίρκο, με 'ακτιβιστές' να δακρύζουν με την κακοποίηση του τσίρκο. Από σήμερα θα είναι ωμή και άμεση η δράση ενάντια σε εκείνους που εξουσιάζουν την πανίδα και τη χλωρίδα σε αυτό τον πλανήτη.

Εις ένδειξη επαναστατικής αλληλεγγύης στον Diego Alonso, και σε όλους τους συντρόφους μας που πλέον είναι κλειδωμένοι σε τσιμεντένιες φυλακές για τον αγώνα τους για την ελευθερία των ζώων.

Τα ζώα δεν είναι μηχανές αλλά ούτε και ιδιοκτησία μας!

Απελευθέρωση των ζώων τώρα!! ALF»

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Νέα από το μέτωπο: Μάρτιος 2010
- Ανάληψη ευθύνης για την απελευθέρωση 6000 μινκ στο νομό Κοζάνης
- H Agenda 21 βύθισε ξανά φαλαινοθηρικό πλοίο

Προφεστιβαλικά ξεφτιλίκια του B-Fest

2010-05-19T03:00:00.002+03:00

Η "αντιεξουσία" παραδίδει σεμινάρια Εξουσίας...

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Παραγωγή γάλακτος
- Παραγωγή αυγών
- Μακρυά από τους Οικολόγους - Πράσινους

Για την εξημέρωση των ζώων... και του ανθρώπου

2010-05-18T10:51:00.001+03:00

Το παρακάτω απόσπασμα βρίσκεται στο βιβλίο Days of War, Nights of Love της κολλεκτίβας CrimethInc., σελ. 94 -97.

Ίσως αναρωτιέστε καμιά φορά, αν παρασυρόμαστε με την κριτική της σύγχρονης ζωής, αν όλη η κουβέντα για το κακό σύστημα και την σάπια κοινωνία είναι αποκύημα μιας νεανικής τρέλας κι αφελούς επαναστατικότητας. Είναι φαίνεται δύσκολο να πεί κανείς, μέσα από την ματιά του ίδιου του ανθρώπινου είδους, με όλη την υποκρισία του, τα όσα επιλέγει να κρύβει και να προβάλλει, αν όντως έχει κάποιο νόημα όλο αυτό… Οπότε ποιος ξέρει, ίσως τα πράγματα να μην είναι και τόσο σκατά, σωστά; αν θέλετε πάντως πραγματικά μια άποψη για το αν ο θαυμαστός νέος κόσμος μας είναι στ αλήθεια τόσο άσχημος όσο υποστηρίζουν μερικοί άνθρωποι, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στο πως επηρεάζει τα άλλα είδη που ζουν μέσα του: τα ζώα.

Για την μεσαία τάξη, τα ζώα που γνωρίζει καλά (εκτός απ’ αυτά που έχει δει σε ταινίες και διαφημίσεις δηλαδή) είναι μάλλον αυτά που βρίσκονται στο μεσαίο κομμάτι της μη-ανθρώπινης ιεραρχίας: τα κατοικίδια, τα ζώα των ζωολογικών κήπων και των τσίρκων, τις μασκότ αθλημάτων και τα άλογα παραστάσεων. Όπως ακριβώς η αστική τάξη, έτσι κι αυτά, φαίνεται να περνάν καλά: όλη μέρα καθισιό, φαγητό και ύπνος, παιχνίδι με τα αφεντικά τους – κι όμως δεν είναι αυτή η ζωή για την οποία προορίζονταν τα ζώα αυτά, στις τελευταίες χιλιάδες χρόνων εξέλιξης. Τα σκυλιά έχουν τέσσερα πόδια ώστε να τρέχουν σε λιβάδια και κοιλάδες και να κυνηγάνε θηράματα, όχι να παίζουν φρίσμπι μια ώρα την εβδομάδα. Οι παπαγάλοι έχουν φτερά ώστε να πετούν πάνω από ζούγκλες και άγρια τοπία, όχι για να κάθονται σε στενάχωρα κλουβιά, με τα φτερά κομμένα, δίχως κάτι να συντηρεί το πνεύμα τους εκτός από το τραγούδι και τον μιμητισμό ανούσιων αποσπασμάτων λιγότερο μουσικών γλωσσών. Οι γάτες έχουν νύχια ώστε να παλεύουν και να καταδιώκουν και να τα λειαίνουν όπου επιλέγουν, έχουν όρχεις και ωάρια ώστε να σημαδεύουν την περιοχή τους και να καυλώνουν και να κάνουν έρωτα και να μεγαλώνουν γατάκια. Το να τους τα κόβουμε όλα και να τις κρατάμε κλειδωμένες μέσα, τις κάνει βαριεστημένες, παθητικές, παχιές και δίχως όρεξη να κάνουν οτιδήποτε άλλο απ’ το να τρωνε τυποποιημένες τροφές από κονσέρβες που δεν κυνηγούν ποτέ. Τα εξημερωμένα ζώα προορίζονται για γελωτοποιοί και αυλικοί του σύγχρονου νοικοκύρη, να του παρέχουν διασκέδαση και ένα υποκατάστατο κοινότητας, και οι ζωές και τα σώματά τους προσαρμόζονται σύμφωνα μ αυτό. Ο ρόλος τους δεν είναι πλέον να είναι ζώα, με όλη την πολυπλοκότητα που περιλαμβάνει κάτι τέτοιο, αλλά να είναι απλώς παιχνίδια.

Μια γρήγορη ματιά στους ανθρώπους της μεσαίας τάξης είναι αποκαλύπτική ως προς την ομοιότητα της κατάστασης εδώ. Ζούμε επίσης αποξενωμένοι από τους ομοίους μας, μέσα σε μικρά κουτιά ελεγχόμενου κλίματος, μικρά ενυδρεία με διαμορφωμένο περιβάλλον, που λέγονται διαμερίσματα. Μας ταΐζουν επίσης μια τυποποιημένη, μαζικής παραγωγής τροφή που φαίνεται να προέρχεται από το πουθενά, ολότελα διαφορετική από την τροφή που έτρωγαν οι πρόγονοί μας. Κι εμείς επίσης δεν έχουμε που να διοχετεύσουμε τις άγριες, αυθόρμητες ορμές μας, αποστειρωμένοι και ξεδοντιασμένοι από τις αναγκαιότητες της διαβίωσης σε περιοριστικές πόλεις και προάστεια κάτω από περιοριστικές νομικές και κοινωνικές και πολιτιστικές συμβάσεις. Κι εμείς δεν μπορούμε να περιπλανηθούμε μακριά απ’ τα σκυλόσπιτά μας, καθώς είμαστε με το λουρί της δουλειά από τις 9 ως τις 5, με το λουρί του διαμερίσματος, των φραχτών και των ιδιοκτησιών και των εθνικών συνόρων. Κι όπως ακριβώς τα κατοικίδιά μας, μαθαίνουμε κι εμείς να συμπεριφερόμαστε, να μας λείπει το σπίτι μας και το λουρί μας – να προσαρμοζόμαστε σ αυτόν τον εφιάλτη, να γινόμαστε απαθείς, παχύσαρκοι, βαριεστημένοι, χωρίς να τραγουδάμε κατ’ ανάγκη…

Πολύ λιγότερο ευνοημένοι από μας, τους ευνουχισμένους τροφίμους, ανθρώπους και ζώα, είναι τα ζώα που αποτελούν το “μη-ανθρώπινο προλεταριάτο”: Οι κότες που είναι παγιδευμένες να ζουν μέσα στα σκατά τους σε εργοστάσια αυγών με τα ράμφη τους βγαλμένα ώστε να μην τσιμπούν η μια την άλλη, τα κουνέλια με τα συστηματικά τυφλωμένα μάτια στα οποία δοκιμάζεται η ασφάλεια των σαμπουάν, τα μοσχάρια που περνούν ολόκληρη την αξιοθρήνητη ύπαρξή τους σε ξύλινα κουτιά. Οι ρόλοι των ζώων αυτών μπορούν να αντιστοιχιστούν σ αυτούς των βιομηχανικών εργατών, των προσωρινών λαντζέρηδων και γραμματέων, των σερβιτόρων του ελάχιστου μισθού και, με όποιον τρόπο και να το βλέπει κάθε μεμονωμένο αφεντικό, πάμε στοίχημα ότι η αγορά τους βλέπει με την ίδια λογιστική δυσφορία. Η ίδια κερδοσκοπική ασπλαχνία που επιτρέπει στην βιομηχανία κρέατος να θεωρεί το ετήσιο ολοκαύτωμα εκατομμυρίων ζώων πρέπον, είναι που βάζει τα δυνατά της ενάντια σε κάθε διεκδίκηση για καλύτερες συνθήκες εργασίας ή για υψηλότερους μισθούς. Κι όπως ακριβώς οι αγελάδες ή οι κότες ανατράφηκαν προσεκτικά, ακόμα και τροποποιήθηκαν γενετικά, σε βαθμό ώστε να είναι ανίκανες να επιβιώσουν έξω από τα κλουβιά τους, ο σύγχρονος εργάτης δεν έχει πια καμιά ιδέα του πως μπορεί να είναι η ζωή έξω από τον πλαστικό και τσιμεντένιο κόσμο της εργασίας, ή του πως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του χωρίς το μαστίγιο στην πλάτη του. Πού θα πήγαινε, τέλος πάντων, αν δραπέτευε; Υπάρχουν ακόμα κατοικήσιμες χώρες που δεν έχουν κατακτηθεί, στις οποίες θα μπορούσε να διαφύγει; Και δε θα τις κατέστρεφε κι εκείνες επίσης, φέρνοντας μαζί του τις αξίες της εξημέρωσης με τις οποίες δηλητιριάστηκε από τ αφεντικά του; Στο τέλος, εκτός αν εμφορούταν από μια συνολική απόρριψη του βιομηχανικού καπιταλισμού, η απόδρασή του δε θα ήταν παρά ένα ακόμη κύμα στην παλίρροια τσιμέντου που πλακώνει τα πάντα στον πλανήτη.

Τελικά, υπάρχουν πάντα τα άγρια ζώα, που ακόμα επιβιώνουν σε περιβάλλοντα μολυσμένα με πετρελαιοκηλίδες, πεταμένα μπουκάλια αναψυκτικών, ρύπανση, για να μην μιλήσουμε για τους αυτοκινητοδρόμους και τους κυνηγούς. Καθώς η αστικοποίηση και η προαστειακή εξάπλωση προχωρούν ανελέητα προς τα μπρος, η καταστροφή των αποθεμάτων του φυσικού τους περιβάλλοντος, αυτά αναγκάζονται είτε να μάθουν να ζουν από τα σκουπίδια του ανθρώπου είτε να χαθούν. Τα περιστέρια χτίζουν φωλιές από γόπες τσιγάρων αντί για κλαράκια, τα ποντίκια προσαρμόζονται στη ζωή σε υπονόμους, οι κατσαρίδες ανθούν ως τα αρπακτικά της νέας εποχής. Αυτή η αστική άγρια πανίδα απασχολεί τον ίδιο κοινωνικό χώρο που απασχολούν και οι άστεγοι, αγωνιζόμενη για τα βασικά στη ζωή, αν και με καλύτερους όρους από τους ανθρώπινους ανταγωνιστές της. Η προαστειακή πανίδα – τα ρακούνς, πόσσουμς, σκίουροι που επιβιώνουν στις ξεχασμένες γωνιές των κατεχόμενων χώρων, ζουν από τα απομεινάρια της φύσης, και ίσως κι από όσα περισσεύουν από την μπουρζουαζία – μπορούν να συγκριθούν με τους καταληψίες, τους αγρότες βιολογικών καλλιεργειών, τους πανκς, τους μητροπολιτικούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες της υπόγειας αντίστασης. Τα υπόλειπα είδη πραγματικά άγριων ζώων, όπως τα δελφίνια, τα καριμπού, οι πιγκουίνοι, είναι ανάλογα με τους απειροελάχιστους εναπομείναντες ιθαγενείς λαούς του κόσμου που δεν έχουν απωλέσει ακόμα την κουλτούρα τους και δεν έχουν τοποθετηθεί σε ζωολογικούς κήπους. Για όλους αυτούς, το μέλλον δεν προβλέπεται ευοίωνο, καθώς ο σιδερένιος άνεμος της τυποποίησης πνέει πάνω απ τον πλανήτη.

Αυτό που θέλουμε να πούμε με όλα αυτά, δεν είναι ότι παραστρατήσαμε από κάποιο σπουδαίο σχέδιο της “Μητέρας Φύσης”, ούτε ότι το μέτρο της ευτυχίας και της υγείας μας θα έπρεπε να είναι η ομοιότητά μας με το “φυσικό”. Οποτεδήποτε τα ανθρώπινα όντα προσπαθούν να περιγράψουν τί είναι η “Φύση”, το μόνο που κάνουν είναι να προβάλουν πάνω της τους νόμους που διέπουν την κοινωνία μας, ή να της προσδίδουν όλα όσα θεωρούν ότι λείπουν από τον πολιτισμό τους. Και παραπέρα, η φύση η ίδια είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς: τη συγκεκριμένη στιγμή, το φυσικό περιβάλλον ενός κουταβιού είναι στην πραγματικότητα το λουρί και το σκυλόσπιτο. Αν έχουμε καταστρέψει ολόκληρο τον φυσικό κόσμο με τον πολιτισμό μας, τότε σε τελική ανάλυση κι αυτό πρέπει να ήταν μέρος του “φυσικού” προορισμού μας (γιατί, τί υπάρχει στη Γη που δεν προέρχεται από τη φύση; Είναι μήπως η ανθρωπότητα ευλογημένη ή καταραμένη με …υπερφυσικές δυνάμεις;). Το ζήτημα δεν είναι πως να γυρίσουμε πίσω σε μια υποταγή στη Φύση, αλλά μάλλον πώς να ενωθούμε εκ νέου με τον κόσμο γύρω μας, με έναν τρόπο που να λειτουργεί. Μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο στον οποίο ζώα και άνθρωποι να ζουν σε αρμονία μεταξύ τους, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στο φυσικό και στο πολιτισμένο, ανάμεσα στο οικείο και στο ξένο; Μπορούμε να δραπετεύσουμε από τα δάση του τσιμέντου προς τα καταπράσινα, δροσερά δάση που έχουμε, αταβιστικά, στη φαντασία μας;

Μετάφραση:…για τη διάδοση της μεταδοτικής λύσσας, Οκτώβρης 2007

Αναδημοσίευση από Πρακτορείο Rioters

Σχετικοί σύνδεσμοι:

- Λίγα λόγια περί εξημέρωσης
- Operation Bite Back

Rod Coronado

2010-05-15T22:38:00.004+03:00

«Ως πολεμιστές της Γης, επιλέγουμε να συμμετέχουμε στην αρχαία μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Στο δικό μας πλευρό έχουμε τα ύδατα και τον άνεμο, και όλα όσα είναι άγρια και ανήκουν στη Γη. Στην άλλη πλευρά, αναλωμένες από απληστία και σε αναζήτηση εξουσίας, κυριαρχίας και χρήματος, στέκονται όλες οι σκοτεινές δυνάμεις που Τη μολύνουν.» - Rod Coronado

Ο Rod Coronado είναι ιθαγενής της Αμερικής, αναρχικός και ακτιβιστής, υπέρμαχος της απελευθέρωσης των ζώων και της Γης. Έχει συμμετάσχει σε δράσεις του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων, έχει υπάρξει μέλος της οργάνωσης Sea Shepherd Conservation Society, έχει εκπροσωπήσει το Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Γης και έχει συμμετάσχει στη συλλογική έκδοση Earth First! Journal.

Το 1986, σε ηλικία 20 ετών, ως μέλος του πληρώματος του Sea Shepherd μαζί με τον ακτιβιστή David Howitt βύθισε τα πλοία Hvalur 6 και Hvalur 7 (δηλαδή το ήμισυ του φαλαινοθηρικού στόλου της Ισλανδίας), τα οποία κυνηγούσαν κατά παράβαση του μορατόριουμ της Διεθνούς Επιτροπής Φαλαινοθηρίας. Πριν βυθίσουν τα πλοία, ο Coronado και ο Howitt, είχαν προκαλέσει στον ισλανδικό φαλαινοθηρικό σταθμό ζημιές ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ακτιβιστικές δράσεις του Rod περιλαμβάνουν σαμποτάζ κυνηγιού (σε ξηρά και θάλασσα), διείσδυση σε εκτροφεία γούνας και καταγραφή της κακοποίησης των ζώων, εκπροσώπηση του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων στα μίντια κατά την διάρκεια της Επιχείρησης Bite Back, και συμμετοχή σε επιδρομές την περίοδο 1991-1992 σε εκτροφεία γουνοφόρων ζώων (υλικές ζημιές ύψους πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια).

Έχει φυλακιστεί (1995) για τον εμπρησμό των ερευνητικών εγκαταστάσεων για μινκ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν (ζημιές ύψους 125.000 δολαρίων). Έπειτα από 4 χρόνια φυλάκισης ο Rod επέστρεψε στη δράση και δούλεψε ως συντάκτης στην έκδοση Earth First! Journal στο Όρεγκον. Έχει δώσει διαλέξεις υπέρ της άμεσης δράσης και έχει συμμετάσχει σε πολλές εκστρατείες της Earth First! καθώς και στην εκστρατεία κατά της Huntingdon Life Sciences.

Ένα καταπληκτικό βίντεο για τον Coronado και τον ALF:

Το 2005 ο Rod καταδικάστηκε και εξέτισε οκτάμηνη ποινή φυλάκισης για τον ρόλο του ως σαμποτέρ κυνηγιού βουνίσιων λιονταριών σε περιοχή κοντά στο Tucson της Arizona.

Επίσης κατηγορήθηκε για την ομολογία του ως μέλος του Earth Liberation Front και για την επίδειξη πώς κατασκευάζονται εμπρηστικές συσκευές, σε μια διάλεξη το 2003, και το 2007 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης για 1 χρόνο και 1 μέρα.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2008 αφέθηκε ελεύθερος και πλέον ζει με την οικογένειά του στο Tucson της Arizona.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Φυλακισμένοι Ακτιβιστές: Sean Kirtley

VEGAN KAFENEIO

2010-05-13T02:31:00.000+03:00

Η Άνοδος των Κριτικών Σπουδών περί Ζώων: Κάνοντας τη Θεωρία Πράξη και Εισάγοντας την Απελευθέρωση των Ζώων στην Ανώτατη Εκπαίδευση [1]

2010-05-08T18:41:00.002+03:00

του Στίβεν Μπεστ[2]

«Η ικανότητα να ελέγχεται και να χειραγωγείται η ανατρεπτική φαντασία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δοσμένης κοινωνίας.» Χέρμπερτ Μαρκούζε

Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, οι σπουδές περί ζώων έχουν αυξηθεί εκθετικά στους ακαδημαϊκούς χώρους. Η «στροφή προς τα ζώα» στην ακαδημαϊκή έρευνα έχει εισχωρήσει στην τέχνη, στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες· έχει εισχωρήσει σε πεδία όπως η ψυχολογία, η φιλοσοφία, η ανθρωπολογία, οι πολιτικές επιστήμες και η κοινωνιολογία, και έχει αφήσει το σημάδι της στη λογοτεχνία, την ιστορία, στις πολιτισμικές σπουδές και τέχνες, στη γεωγραφία, στη φιλοσοφία, στο φεμινισμό και στην queer θεωρία. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν τουλάχιστον 40 μαθήματα που προσφέρονται σε τμήματα πανεπιστημίων και κολεγίων στη Βόρεια Αμερική, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Νέα Ζηλανδία. Η στροφή αυτή είναι εμφανής σε μια σωρεία άρθρων, βιβλίων, συνεδρίων και ακαδημαϊκών προγραμμάτων που ξεκινούν από τον Καναδά και φτάνουν μέχρι τη Νέα Ζηλανδία.

Χωρίς αμφιβολία, οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν και οι σπουδές περί ζώων θα αναπτυχθούν σε νέες και ενδιαφέρουσες κατευθύνσεις. Από τη στιγμή που γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς, αυτή η νέα προοπτική θα κερδίσει ευρύτερη αποδοχή στην ακαδημαϊκή κοινότητα και, θα ήλπιζε κάποιος, στην κοινωνία γενικότερα. Μέσα σε μια δεκαετία ίσως, τα προγράμματα των «Σπουδών Περί Ζώων» θα έχουν καθιερωθεί παγκοσμίως μέσω της ακαδημαϊκής κοινότητας και θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει πλάι στις Γυναικείες Σπουδές, στις Αφροαμερικάνικες Σπουδές, στις Σπουδές Τσικάνο¹, στις Σπουδές περί Αναπηρίας και στις Σπουδές περί Ομοφυλοφιλίας[3].

Το γεγονός ότι οι σπουδές περί ζώων γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς, περνώντας από τα θεωρητικά πεδία στην επικρατούσα ακαδημαϊκή κοινότητα, είναι τόσο ευχάριστο όσο και δυσάρεστο. Επειδή οι σπουδές περί ζώων γίνονται μια ενδεχόμενη δύναμη διαφώτισης και αλλαγής στη στάση και τη συμπεριφορά του κοινού απέναντι στα ζώα, οι ακαδημαϊκοί θιασώτες τους μπορούν να τις προάγουν μόνο προσπαθώντας να επωφεληθούν και να κερδίσουν σεβασμό, ειλικρίνεια και αποδοχή, στοιχεία που απορρέουν από τη χειραγώγηση της απειλητικής φύσης της κριτικής της ανθρώπινης υπεροχής, του Δυτικού δυϊσμού και της εκμετάλλευσης των μη ανθρώπινων ζώων από τον άνθρωπο. Δια μέσου των φιλοσόφων, των κοινωνιολόγων, των ιστορικών, των κριτικών λογοτεχνίας και άλλους ανά τον κόσμο που ασπάζονται αυτό το ενδιαφέρον και παραγωγικό πεδίο έρευνας και ψάχνουν τον αντίστοιχο χώρο που τους ανήκει δικαιωματικά στην ακαδημαϊκή κοινότητα, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι οι σπουδές περί ζώων διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να αφομοιωθούν και να περικλειστούν, αν δεν έχουν ήδη φιμωθεί και ουδετεροποιηθεί από την κορπορατιστική-γραφειοκρατική μηχανή και τους κώδικες και τη λογική της. Από τη στιγμή που παίρνουν μορφή στα πλαίσια του στείρου, κανονικοποιημένου, ιεραρχικού και καταπιεστικού περιβάλλοντος της ακαδημαϊκής κοινότητας, οι σπουδές περί ζώων, όπως και κάθε άλλη μορφή γνώσης ή συζήτησης, εγκλωβίζονται σε αφηρημένους, μυστικιστικούς, τεχνικούς και απολιτικούς κώδικες και πραγματείες, και καταλήγουν κι αυτά σαν εμπορεύσιμο και εύχρηστο ακαδημαϊκό προϊόν. Η φαουστιανή συνθήκη που υπογράφει με την ακαδημαϊκή κοινότητα κάθε καθηγητής-εργαζόμενος απαιτεί την υπακοή τους στη λογική της γενικότητας, του κέρδους, της χρησιμότητας και του καριερισμού· πως δεν θα αναζητήσουν ποτέ να εναρμονίσουν τη θεωρία με την πράξη (εκτός κι αν θέλουν να ρισκάρουν τη φήμη του ως «λόγιοι»)· και, πάνω από όλα, ότι ποτέ δε θα αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της κοινωνικής δύναμης και δεν θα οργανωθούν εναντίον της, αλλιώς κατά πάσα πιθανότητα θα εκδιωχθούν από το γυάλινο βασίλειο.

Η συνταγή της επιτυχίας για τις σπουδές περί ζώων – προσήλωση στη γενικότητα, αλόγιστη χρήση υπαρχόντων και νέων μοντέλων επιστημονικής διαλέκτου, κυνήγι της θεωρίας για χάρη της θεωρίας, αποφυγή δημοσίων αντιπαραθέσεων (όσο αμφισβητούμενες διανοητικά κι αν είναι συχνά), αποφυγή πολιτικής ανάμειξης και τήρηση μιας απόστασης ασφαλείας από «εξτρεμιστές» και «ριζοσπάστες» που προκαλούν ταραχές για τα δικαιώματα των ζώων – είναι επίσης η συνταγή για την αποτυχία τους, όταν αφομοιώνονται, εξημερώνονται και εξουδετερώνονται από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Συνεπώς, τα βαθιά ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά ζητήματα της εκμετάλλευσης των ζώων θάβονται σε πυκνούς θεωρητικούς ιστούς· η διαύγεια και η δύναμη της σαφούς επικοινωνίας επικαλύπτεται από ακαταλαβίστικη και αινιγματική γλώσσα προσβάσιμη μόνο σε ειδικούς· πολιτικά ζητήματα αποπολιτικοποιούνται· και η θεωρία διαχωρίζεται από την πράξη, την αντίσταση και τον αγώνα. Και όλο αυτό ξετυλίγεται καταμεσής μιας νέας κρίσης εξάλειψης, με την τελευταία να έχει συμβεί πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια εξαφανίζοντας τους δεινόσαυρους και πάνω από το μισά είδη του πλανήτη[4], και σαν μια τεράστια πλανητική και οικολογική κρίση ξεκινάει να ξεδιπλώνεται μέσω των αντηχήσεων της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής.

Αλλά οι σχισμές και οι ρωγμές στο αναδυόμενο μοντέλο των σπουδών περί ζώων δημιουργούν συνθήκες έναρξης για ριζοσπαστικές επεμβάσεις. Σε αυτό το δοκίμιο υπογραμμίζω τις σημαντικές αρετές και τη συνεισφορά των σπουδών περί ζώων, αλλά οι κρισιμότερες ιδέες και επιπτώσεις των προκλήσεων στις ανθρωπιστικές ιστορίες και ο συνεχώς εξασθενισμένος δυϊσμός μεταξύ ανθρώπινου ζώου και μη ανθρώπινου ζώου αποπροσανατολίζονται και εμποδίζονται από την εσωτερική γλώσσα, από αποσυνδεδεμένες σκοπιές και απολιτικές συμπεριφορές σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση, με την ανθρωπότητα στο κρισιμότερο σταυροδρόμι σε ολόκληρη την ιστορία της. Αυτό που αποκαλώ συμβατικές σπουδές περί ζώων (ΣΣΖ)² πρέπει να εκτοπιστεί από τον όρο Κριτικές Σπουδές περί Ζώων (ΚΣΖ)², μια βιώσιμη μορφή της οποίας οι συνάδελφοί μου από το ICAS³ και εγώ προσπαθούμε να αναπτύξουμε στη θεωρία και στην πράξη εδώ και μια δεκαετία σχεδόν[5].

Αυτή η εναλλακτική λύση της άγονης και τρομερά αποσυνδεδεμένης και επαναπαυμένης φύσης των ΣΣΖ αναπτύσσεται από μόνη της, δεδομένου ότι η πτώχευση και η έλλειψη σχέσεως του κλειστού κόσμου της σκέψης γίνονται όλο και περισσότερο φανερή σε μια εποχή επείγουσας κοινωνικής και οικολογικής κρίσης. Ενώ οι ΣΣΖ μένουν ως υπολείμματα στις κατακόμβες του ακαδημαϊκού κόσμου, οι ΚΣΖ επιδιώκουν τη διακοπή και τη μεσολάβηση των αντιθέσεων ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη, στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία, στους πολίτες και τους ακαδημαϊκούς, με σκοπό να κάνουν τη φιλοσοφία (με την ευρεία έννοια) ξανά μια δύναμη αλλαγής και να επαναφέρουν τους διανοούμενους στη δημόσια σφαίρα επιρροής. Σε αντίθεση με τις ΣΣΖ, οι ΚΣΖ επιδιώκουν να φέρουν στο φως προβλήματα και να βρουν λύσεις μέσω μιας ζωντανής, συμπαγούς και προσιτής γλώσσας. Ομολογούν ανοιχτά τη ρητή ηθική και πρακτική υποχρέωσή τους στην ελευθερία όλων των ζώων και στην ευδοκίμηση του πλανήτη. Αντιτάσσονται σε όλες τις μορφές διάκρισης, ιεραρχίας και καταπίεσης, αντιμετωπίζοντάς τες ως ένα ενιαίο πρόβλημα που πρέπει να εξαλειφθεί από τη ρίζα και όχι να κοπούν τα κλαδιά του. Υποστηρίζουν την πολιτική ανυπακοή, την άμεση δράση και το οικονομικό σαμποτάζ. Και προωθούν τη δημιουργία γεφυρών και τις πολιτικές συμμαχίες ως μέσο για να προωθήσουν τους μεγάλης κλίμακας κοινωνικούς μετασχηματισμούς οι οποίοι μπορούν να απελευθερώσουν το συνεχές της ζωής των ζώων και το δυναμικό φυσικό κόσμο από τον αποικισμό και την κατάκτηση τους από την ελίτ και τις αυξανόμενες μανίες της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής.

(1) ΣτΜ: Ο όρος Τσικάνο (Chinano) χρησιμοποιήθηκε αρχικά από Αμερικάνους για να χαρακτηρίσουν τους μεξικανικής καταγωγής Αμερικάνους πολίτες (θυλ. Τσικάνα). Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως κατά τη δεκαετία του `60 και το ξέσπασμα του Κινήματος Τσικάνο, το οποίο θεωρείται προέκταση του Μεξικανο-Αμερικανικού Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων που στόχευε στην κοινωνική αποδόμηση και στην ισχυροποίηση των Μεξικανοαμερικάνων. Η λέξη πλέον χρησιμοποιείται από τους ίδιους τους Αμερικάνους μεξικανικής καταγωγής για να αυτοπροσδιοριστούν.
(2) ΣτΜ: Ως «συμβατικές σπουδές περί ζώων» αποδόθηκε ο όρος mainstream animal studies, ενώ ως «κριτικές σπουδές περί ζώων» αποδόθηκε ο όρος critical animal studies.
(3) ΣτΜ: Πρόκειται για το Ίδρυμα των Κριτικών Σπουδών περί Ζώων (Institute for Critical Animal Studies). Το 2001 ο Στιβ Μπεστ και ο Άντονι Νοσέλα δημιούργησαν το Center on Animal Liberation Affairs (CALA), ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα το οποίο παρέχει έρευνες, εκπαίδευση και αναλύσεις στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, τασσόμενο πάντα ξεκάθαρα υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων. Το 2007 το CALA μετονομάστηκε σε ΙCAS. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του ICAS http://www.criticalanimalstudies.org/.

Συνεισφορές των Συμβατικών Σπουδών περί Ζώων

Από πολλές απόψεις, ο διεθνής, διεπιστημονικός και πλουραλιστικός τομέας των σπουδών περί ζώων προκαλεί την εύκολη κατηγοριοποίηση και τη γενίκευση. Είναι ακόμα, επιπλέον, ένα νέο και αναδυόμενο πλαίσιο (ακόμα κι αν στερεοποιείται σε θεωρητικισμό και απολιτικισμό) και διατηρεί μια στάση «Άγριας Δύσης» σε οτιδήποτε το προσεγγίζει, γεγονός το οποίο βοηθά εν μέρει στην ευρεία του απήχηση. Οι σπουδές περί ζώων είναι τα πάντα για όλους – συμπεριλαμβανομένων των ευημεριστών, των κρεατοφάγων, των σπισιστών, των προασπιστών της ζωοτομίας και των διάφορων υπέρμαχων της ανθρώπινης φυλής και εκμεταλλευτών ζώων.

Ενώ μια πλούσια ποικιλία προσεγγίσεων των σπουδών περί ζώων αφθονεί, μπορούμε να προσδιορίσουμε μερικούς ευρείς προσανατολισμούς, μερικοί εκ των οποίων στηρίζονται σε ένα σαφές εμπειριστικό ύφος συγγραφής και επιχειρηματολογίας, ενώ άλλοι υιοθετούν μια πολύ πιο εσωτερική, ερμηνευτική και μεταμοντέρνα προσέγγιση. Αυτές περιλαμβάνουν: εμπειρικές και κοινωνικοψυχολογικές οπτικές· φεμινιστικές/οικοφεμινιστικές μεθόδους· την ηπειρωτική/μεταμοντέρνα θεωρητική σχολή· και μετανθρωπιστικές προοπτικές. Είτε ενσωματωμένες σε παραδοχές είτε βγαλμένες στην επιφάνεια, οι πολιτικές προκαταλήψεις και προσανατολισμοί των ΣΣΖ είναι επίσης διαφορετικοί, και μπορεί να τείνουν προς την ευημερία, τα δικαιώματα ή τον αμπολισιονισμό⁴/απελευθερωτισμό. Μεταξύ των επίσημων οργανώσεων υπεράσπισης των ζώων και των σχετικών με την ακαδημαϊκή κοινότητα ομάδων, εντούτοις, οι ΚΣΖ είναι μοναδικές στην υπεράσπιση των τακτικών άμεσης δράσης, στην προθυμία τους να δεσμευτούν και να συζητήσουν αμφισβητούμενα ζητήματα όπως ο αντικαπιταλισμός, η ακαδημαϊκή καταστολή και η χρήση του σαμποτάζ ως τακτική αντίστασης· η έμφασή τους στην ανάγκη για ολική απελευθέρωση τονίζει τις κοινοτυπίες που δεσμεύουν διάφορες καταπιεσμένες ομάδες· και η σημαντικότητα της απόκτησης γνώσης από και με τους ακτιβιστές.

Ο όρος «σπουδές περί ζώων», στην πραγματικότητα, είναι μια ακυρολεξία που εμποδίζει την εξαρχής κατανόηση της, επειδή ως πεδίο δεν αναφέρεται σε μη ανθρώπινα ζώα απομονώνοντάς τα από τα ανθρώπινα ζώα, αλλά αντίθετα αναφέρεται στις σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα. Οι σπουδές περί ζώων εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι ζωές μας, οι ταυτότητές μας και η ιστορία μας είναι αχώριστα συνδεδεμένες με άλλα αισθανόμενα, ευφυή, δεκτικά επικοινωνίας και καλλιεργημένα πλάσματα με τρόπους που τα ανθρώπινα ζώα (στους δυτικούς πολιτισμούς κυρίως) έχουν αρνηθεί συστηματικά. Διάφοροι συγγραφείς και φιλόσοφοι με τον τρόπο αυτό έχουν σβήσει τον θεμελιώδη, συστατικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει τα μη ανθρώπινα ζώα στη βιολογική και κοινωνική ανάπτυξη του Homo sapiens, καθώς τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν φυσικά εξημερώσει και ελέγξει τις τελευταίες δέκα χιλιετίες κάθε πλευρά κάθε χρήσιμου ζώου, μια εκμεταλλευτική δύναμη που επεκτάθηκε τώρα στο συστηματικό χειρισμό των γονιδίων των ζώων.

Ακολουθώντας το δρόμο των ιστορικών, των μεταδομιστών, των μεταμοντέρνων, των φεμινιστριών και άλλων που προκάλεσαν και αποσυναρμολόγησαν (μέσω της μεθόδου της «αποδόμησης») δυαδικές αντιστάσεις αξονικές προς τη δυτική ιδεολογία και τον ιεραρχικό κανόνα, οι θεωρητικοί των σπουδών περί ζώων έχουν ρυθμίσει εκ νέου τα εννοιολογικά έπιπλα στο σπίτι του ανθρωπισμού. Έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση τις πρωταρχικές και δυιστικές παραδοχές που υποστυλώνουν λανθασμένες απόψεις για τους ανθρώπους και τα άλλα ζώα εξίσου. Με αυτό τον τρόπο, έχουν εκθέσει τις μάταιες προσπάθειες να διαχωριστεί το μυαλό και το σώμα, το λογικό και το συναισθηματικό, ο πολιτισμός και η φύση, ο άντρας (το αρσενικό) και η γυναίκα (το θηλυκό) και ούτω καθεξής. Αυτοί οι κριτικοί θεωρητικοί απορρίπτουν την πλατωνική μεταφυσική και τις αντιλήψεις ότι οι φυσικές, ανθρώπινες και εννοιολογικές πραγματικότητες στηρίζονται σε ή απεικονίζουν κάποιο αμετάβλητο συστατικό ή περιεχόμενο.

Ενώ οι μεταμοντέρνοι έχουν αποδομήσει τις πολυάριθμες δυαδικές αντιθέσεις που έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι κατά την πορεία της δυτικής ιστορίας, πολλοί διέλυσαν τα πάντα εκτός από το Τείχος του Βερολίνου που χωρίζει τα ανθρώπινα από τα μη ανθρώπινα ζώα[6]. Οι θεωρητικοί των ζώων περνούν στο επόμενο επίπεδο για να αποσυναρμολογήσουν τη διακλάδωση ανάμεσα στον «άνθρωπο» και το «ζώο». Συνεπώς, οι θεωρητικοί των ζώων δείχνουν ότι οι άνθρωποι κατασκεύασαν τις δικές τους «φύσεις» καθώς και των άλλων ζώων εξίσου κυρίως μέσα από εσφαλμένους δυϊσμούς και από το διαστρεβλωμένο φακό του σπισισμού· αυτό απέτρεψε αποτελεσματικά τους φιλοσόφους και τους επιστήμονες από το να αντιληφθούν τη βιολογική και κοινωνική εξέλιξη με όρους μιας ενότητας με διαφορά και μιας διαφοράς με ενότητα. Παρήγαγε ένα θεωρητικό μυστικισμό που υπερεκτίμησε τη φετιχοποιημένη «ορθολογικότητα» των ανθρώπων και υποτίμησε τις εκπληκτικές μορφές νοημοσύνης που βρέθηκαν σε όλα ουσιαστικά τα είδη ζώων (όπως συγκεκριμένα έχει ερευνηθεί από τον επαναστατικό τομέα της «γνωστικής ηθολογίας» ή της «ηθολογίας», που θα μπορούσε να ειπωθεί πως αναδύθηκε με τον Δαρβίνο στα τέλη του 19ου αιώνα, αναβίωσε με την εργασία του Ντόναλντ Γκρίφιν στη δεκαετία του ’80 και στη συνέχεια εξελίχθηκε και έγινε δημοφιλείς από επιστήμονες και συγγραφείς όπως ο Ρότζερ Φουτς, ο Φρανς ντε Βαλ και ο Μαρκ Μπέκοφ)[7]. Οι ΚΣΖ υποστηρίζουν ότι ο όρος «ζώο» περιλαμβάνει όλα τα αισθανόμενα πλάσματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, και έτσι η «απελευθέρωση των ζώων» δεν μπορεί να διατυπωθεί και να θεσπιστεί κατάλληλα ξεχωριστά από την «απελευθέρωση των ανθρώπων», και αντίστροφα· υποστηρίζει επιπλέον ότι η επιβίωση των ειδών εξαρτάται από ένα ευδόκιμο περιβάλλον και μια ευδοκιμούσα παγκόσμια οικολογία, και έτσι η απελευθέρωση των ζώων, των ανθρώπων και της Γης συνδυάζονται αδιάσπαστα στην πολιτική της «ολικής απελευθέρωσης». Οι ΚΣΖ είναι κριτικές ανθρωπιστικές σπουδές, και αναλύουν πώς η πραγματεία για τον «άνθρωπο» απαρτίζεται από δυϊστικούς, σπισιστικούς, ρατσιστικούς, πατριαρχικούς και ιμπεριαλιστικούς όρους.

«Το ζήτημα των ζώων», γράφει ο φιλόσοφος Ματ Καλάρκο, χρησιμοποιείται τώρα από πολλούς μελετητές για να δώσει έμφαση «στην έννοια ότι οι ανθρωπιστικές και ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις της υποκειμενικότητας πρέπει να τεθούν υπό αμφισβήτηση»[8]. Μια τέτοια παρεκβατική προσέγγιση θα ανέλυε, για παράδειγμα, το πώς ο δυτικός κόσμος σπάει την εξελικτική συνέχεια της ανθρώπινης/μη ανθρώπινης ύπαρξης υποβιβάζοντας τα ζώα σε (παράλογα, ασυλλόγιστα) «Άλλα» που υπάρχουν ξεχωριστά από τα (λογικά, σκεπτόμενα) ανθρώπινα Ζητήματα. Οι Σπουδές περί Ζώων μπορούν να καταδείξουν, επιπλέον, ότι οι ίδιες συζητήσεις που χρησιμοποιούνται για να υποβαθμίσουν άλλα αισθανόμενα πλάσματα ως «ζώα» – άμυαλα, «άγρια», ατίθασα «θηρία» στα οποία οι άνθρωποι δεν έχουν καμία ηθική υποχρέωση και τα μεταχειρίζονται όπως τους βολεύει – χρησιμοποιούνται για να εκμεταλλευτούν και να κατασφάξουν ανθρώπινες ομάδες (πχ. Εβραίους, γυναίκες και έγχρωμους ανθρώπους) μόλις χάσουν την ανθρώπινη ιδιότητα και υποβιβαστούν οι ίδιοι σε «ζώα». Κατά συνέπεια, η σύνδεση μεταξύ της ανθρώπινης καταπίεσης στα άλλα ζώα και στους ίδιους είναι βαθιά και μεγάλης έκτασης.

(4) ΣτΜ: Από τον όρο abolitionism. Η λέξη – που ετυμολογικά σημαίνει κατάργηση – χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την κατάργηση της δουλείας των μαύρων από τους λευκούς, ενώ πλέον έχει αποκτήσει και νέο νόημα, σημαίνοντας την κατάργηση της σκλαβιάς των ζώων από τους ανθρώπους.

Η Σκοπιά των Ζώων

Οι μεταμοντέρνες κριτικές έχουν ασκήσει σημαντική επιρροή σε πολλές θεωρητικές τάσεις των σπουδών περί ζώων, αλλά οι θεωρητικοί δεν θα μπορούσαν να υιοθετήσουν την ενορατικότητα του μεταμοντερνισμού χωρίς να υπερνικήσουν τους περιορισμούς τους. Αυτό είναι κρίσιμο για δύο λόγους. Κατ’ αρχάς, οι αποδομιστές και οι κοινωνικοί δομιστές είναι συνήθως σπισιστές και δογματικοί ανθρωπιστές (ακόμη και αυτοί που αποδομούν τον «ανθρωπισμό»!) που σπάνια προκαλούν τη διχοτομία άνθρωπος/ζώο και αναλύουν πώς χρησιμοποιείται για να προωθήσει ψεύτικες απόψεις για όλα τα ζώα, ανθρώπινα και μη ανθρώπινα. Δεύτερον, αποτυγχάνουν να δουν ότι η αντίθεση άνθρωπος/ζώο υποστυλώνει τις αντιθέσεις μεταξύ λογικής/συναισθημάτων, σκέψης/σώματος, ανδρών/γυναικών, λευκών/μαύρων και δυτικών/μη δυτικών. Ακόμα όπως σημειώνεται από θεωρητικούς (πχ. Κιθ Τόμας, Τζιμ Μέισον και Τσαρλς Πάτερσον)[9] με ευρύτερη οπτική και θεωρίες περισσότερο περιεκτικές από τον ανθρωπισμό, ο σπισισμός και η εξημέρωση των ζώων παρείχαν το εννοιολογικό πρότυπο και την κοινωνική πρακτική με τα οποία οι άνθρωποι άρχισαν να διακρίνουν ξεκάθαρα μεταξύ του «ανθρώπινου λογικού» και του «ζωικού παραλόγου»[10]. Τα ζώα – που ορίζονται ως τα «βάναυσα κτήνη» που στερούμενα «λογικότητας» – με αυτό τον τρόπο παρέχουν το ηθικό υπόβαθρο στο οποίο κάποιος μπορεί να εξωθήσει τις γυναίκες, τους έγχρωμους ανθρώπους και άλλους ανθρώπους που κρίθηκαν κτηνώδεις ή ανεπαρκείς στην «ανθρωπότητα» (των δυτικών αρσενικών).

Δεδομένου πως σχεδόν όλες οι ιστορίες, ακόμη και τα αυτοαποκαλούμενα «ριζοσπαστικά» αφηγήματα, έχουν γραφτεί από την ανθρώπινη σκοπιά, ένας αυξανόμενος αριθμός θεωρητικών έχει ξεφύγει από τον σπισιστικό ζουρλομανδύα για να εξετάσει την ιστορία και την κοινωνία από τη σκοπιά των (μη ανθρώπινων) ζώων. Αυτή η προσέγγιση, όπως την αναλύω, εξετάζει την αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων – του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος – και την ανάγκη για βαθιές αλλαγές στον τρόπο που οι άνθρωποι αυτοκαθορίζονται και σχετίζονται με τα άλλα αισθανόμενα είδη και το φυσικό κόσμο συνολικά.

Αυτό που αποκαλώ ως «σκοπιά των ζώων» εξετάζει την προέλευση και την ανάπτυξη των κοινωνιών μέσω της δυναμικής, συμβιωτικής αλληλοσυσχέτισης μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων. Επομένως ερμηνεύει την ιστορία όχι από μια εξελικτική θέση που καταδεικνύει τον ανθρώπινο παράγοντα ως αυτόνομες ενέργειες ενός προμηθεϊκού είδους, αλλά μάλλον από μια συνεξελικτική προοπτική που βλέπει τα μη ανθρώπινα ζώα ως αχώριστα ενσωματωμένα στην ανθρώπινη ιστορία και ως δυναμικούς συντελεστές των δικαιωμάτων τους[11].

Η σκοπιά των ζώων επιδιώκει να φωτίσει την προέλευση και την ανάπτυξη των κυρίαρχων πολιτισμών, να διατηρήσει τη σοφία και την κληρονομιά των αξιών της ισότητας και των κοινωνικών σχέσεων, και να διακρίνει τη σημασία της ηθικής και της κοινωνικής προόδου μέσα σε ένα πολύ βαθύτερο νόημα από αυτό που διακρίνεται μέσα από την ανθρωπιστική ιστοριογραφία, ανθρωπολογία, κοινωνική θεωρία και φιλοσοφία. Όσο «κρίσιμη», «ανατρεπτική», «ρηξικέλευθη», ή «ριζοσπαστική» κι αν είναι η διερεύνησή τους όσον αφορά τις ιστορικές και κοινωνικές δυναμικές, πολύ λίγοι θεωρητικοί έχουν καταφέρει να δουν πέρα από την ανθρωπιστική προκατάληψη ώστε να υιοθετηθεί μια σωστά αναλυτική και ηθική σχέση με άλλα ζώα· έχουν αποτύχει, με άλλα λόγια, να γίνει αντιληπτή η σημασία των μη ανθρώπινων ζώων στη ζωή του ανθρώπου όπως και να γίνουν αντιληπτοί οι βαθείς τρόποι με τους οποίους η κυριαρχία του ανθρώπου στα άλλα ζώα δημιουργεί συγκρούσεις και αστάθεια στις ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ τους και με τη Γη στο σύνολό της.

Έτσι, η σκοπιά των ζώων προσπαθεί γενικά να φωτίζει την ανθρώπινη βιολογική και κοινωνική εξέλιξη με σημαντικούς νέους τρόπους, όπως με την αποκάλυψη της προέλευσης, της δυναμικής και της ανάπτυξης των κυρίαρχων πολιτισμών, των κοινωνικών ιεραρχιών, των οικονομικών και πολιτικών ανισοτήτων, και των ασύμμετρων συστημάτων εξουσίας που είναι βίαια και καταστροφικά προς οτιδήποτε αγγίζουν. Παρέχοντας προοπτικές και γνώσεις ανέφικτες μέσω άλλων ιστορικών προσεγγίσεων, η σκοπιά των ζώων αναλύει πώς η κυριαρχία των ανθρώπων πάνω στα μη ανθρώπινα ζώα συνδέεται στενά με την κυριαρχία του ανθρώπου στον άνθρωπο, καθώς φέρνει επίσης στο φως τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της μεγάλης κλίμακας σφαγής και εκμετάλλευσης ζώων.

Μια βασική θέση της θεωρίας της σκοπιάς των ζώων είναι ότι τα μη ανθρώπινα ζώα είναι καθοριστικές δυνάμεις στην καθοδήγηση και τη διαμόρφωση των δυνάμεων της ανθρώπινης σκέψης, της ψυχολογίας, της ηθικής και κοινωνικής ζωής και της ιστορίας γενικά, και ότι με θεμελιώδεις τρόπους, η καταπίεση του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο είναι ριζωμένη στην καταπίεση του ανθρώπου πάνω σε μη ανθρώπινα ζώα. Η θεωρία της σκοπιάς των ζώων μάς οδηγεί έτσι αναπόφευκτα στην κατανόηση των κοινών σημείων καταπίεσης, και κατά συνέπεια σε πολιτικές συμμαχίες και στη συστηματική επαναστατική σκοπιά της ολικής απελευθέρωσης[12]. Αποδεικνύει – η δογματική Αριστερά, οι οικοανθρωπιστές και οι λεγόμενοι «περιβαλλοντολόγοι» πρέπει να δώσουν προσοχή σε αυτό! – τη βαθιά σημασία του βιγκανισμού και του κινήματος για τα δικαιώματα / την απελευθέρωση των ζώων για την απελευθέρωση του ανθρώπου, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη, και την οικολογική ίαση και ισορροπία.

Μια Κριτική της Καθαρής Θεωρίας

«Η σύγχρονη προσπάθεια να μειωθεί η έκταση και η αλήθεια της φιλοσοφίας είναι τεράστια, και οι ίδιοι οι φιλόσοφοι διακηρύσσουν τη σεμνότητα και την αναποτελεσματικότητα της φιλοσοφίας. Αφήνει την καθιερωμένη πραγματικότητα ανέγγιχτη. Απεχθάνεται την παραβίαση.» Χέρμπερτ Μαρκούζε

Οι ΚΣΖ μοιράζονται με τις ΣΣΖ μια διεπιστημονική προσέγγιση και εμπλοκή με έννοιες των σχέσεών μας και με παραστάσεις μη ανθρώπινων ζώων. Όμως οι ΚΣΖ, διαφέρουν από τις ΣΣΖ στη ρητή κανονιστική και πολιτική τους εστίαση· στην κριτική του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και της ιεραρχικής καταπίεσης όλων των μορφών· και στη δέσμευσή τους στη θεωρία για χάρη της ολικής απελευθέρωσης, όχι για χάρη της θεωρίας μόνο. Η θεωρία της σκοπιάς των ζώων δεν είναι «ουδέτερη» ή «αντικειμενική» με κανένα ξιπασμένο επιστημονικό, ιστορικό, ή φιλοσοφικό τρόπο· αλλά υπερασπίζεται και υποστηρίζει μια ολική επανάσταση που αποσκοπεί στη διάλυση κάθε καταπιεστικού και δυσλειτουργικού συστήματος ιεραρχίας που ανατρέπει την ελευθερία, τη δημιουργική δραστηριότητα, την αυτοργάνωση και τη διαφοροποίηση.

Στη σημερινή κατάσταση «Άγριας Δύσης» στις ΣΣΖ, ωστόσο, τα πάντα μπορούν να συμβούν· περιλαμβάνοντας την αποσυνδεδεμένη εντρύφηση αφηρημένων και εσωτερικών θεμάτων μέσα σε ένα ραγδαία επιδεινωμένο ζωικό ολοκαύτωμα και στην πλανητική οικολογική κρίση. Εδώ ο υποβόσκων λιμπεραλισμός και ο πλουραλιστικός σχετικισμός που κάποιος βρίσκει σε πολλά τμήματα των ΣΣΖ συγχωνεύεται με αυταρέσκεια για επείγοντα ηθικά, πρακτικά, πολιτικά και οικολογικά ζητήματα, ως αναπόσπαστο τμήμα μιας «καταπιεστικής ανοχής» (Μαρκούζε) για το σπισισμό, τη γενίκευση και την ηθική ασυνέπεια.

Η αβυσσαλέα κατάσταση των ΣΣΖ έγινε πρόσφατα καταφανής καθώς διεθνείς μελετητές των σπουδών περί ζώων συνέγραψαν ένα σωρό επιστολών στη λίστα του H-animal⁵ που θα μπορούσε εύκολα να παρεξηγηθεί ως πραγματεία για τη ζωοτομία, την κρεατοφαγία, την αναπαραγωγή κατοικίδιων, ή ως ιστοσελίδα εκμετάλλευσης των ζώων γενικά. Συγκεκριμένα, το Orwellian Wordfest ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2007, όταν η Ανίτα Γκουερίνι, μια καθηγήτρια Περιβαλλοντικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα, έγραψε ένθερμα:

Οι Σπουδές περί Ζώων συνεπάγονται κατ’ ανάγκη την προάσπιση των ζώων; Πολλά, αν και όχι όλα, που έχω διαβάσει σε αυτό τον τομέα παίρνουν σε κάποιο βαθμό μια προοπτική των δικαιωμάτων/της απελευθέρωσης/της υπεράσπισης των ζώων. Δηλαδή, η σκοπιμότητα των σπουδών περί ζώων φαίνεται να είναι η υποστήριξη μιας συγκεκριμένης πολιτικής άποψης και αυτό επηρεάζει το είδος των εργασιών που έχουν εμφανιστεί μέχρι στιγμής. Υπάρχει περιθώριο στις σπουδές περί ζώων για τους ανθρώπους που, ας πούμε, πιστεύουν ότι η κατανάλωση κρέατος δεν είναι λάθος; Ή ότι τα πειράματα σε ζώα σε ορισμένες περιπτώσεις δικαιολογούνται με κάποιο τρόπο; Ως κάποια που έχει γράψει για τα πειράματα σε ζώα αρκετά, αλλά δεν τα έχει καταδικάσει ανεπιφύλακτα, δεν είμαι σίγουρη ότι έχω μια θέση στις Σπουδές περί Ζώων όπως αυτές ορίζονται επί του παρόντος. Δεν νομίζω ότι όλες οι μεταχειρίσεις ζώων είναι καλές και δεν νομίζω ότι η κακομεταχείριση ζώων δικαιολογείται ποτέ. Αλλά πιστεύω ότι κάποιες χρήσεις ζώων από ανθρώπους είναι δικαιολογημένες[13].

Αυτή η καθηγήτρια, επαινώντας το πεδίο των σπουδών περί ζώων για την «αυξανόμενη πολυπλοκότητά» του, προέκυψε υπερασπίστρια της ζωοτομίας, σαρκοφάγος και μια κλισέ ευημερίστρια που πιστεύει ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς προνομιούχα και ανώτερα πλάσματα που μπορούν νόμιμα να βλάπτουν, να εκμεταλλεύονται και να σκοτώνουν ζώα εφόσον το πράττουν «ανθρώπινα». Οι αντιδράσεις από τη λίστα ήταν κυρίως υποστηρικτικές (πχ., «Σας ευχαριστώ για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας!») και άκριτες στην αντίφαση ενός σπισιστή να αναζητά μια δικαιωματική θέση στον τομέα των σπουδών περί ζώων. Οι ύπουλες ερωτήσεις της, όπως τουλάχιστον μερικοί αποκρινόμενοι τόνισαν, είναι εξίσου αποκρουστικές και άτοπες με τους μισογύνηδες που προσπαθούν να κάνουν τους εαυτούς τους αρεστούς στις Γυναικείες Σπουδές ή τους ρατσιστές των οποίων το θεωρητικό και ιστορικό ενδιαφέρον, και η υποστήριξη στη δουλεία, στα λιντσαρίσματα και στα πειράματα του Τασκίγκι⁶ επιδιώκοντας μια καριέρα στις Αφροαμερικανικές Σπουδές.

Κατάφωρες μορφές διάκρισης επικρατούν στις σπουδές περί ζώων οι οποίες δεν θα γινόντουσαν ποτέ ανεκτές σε άλλα προγράμματα, όπως είναι οι γυναικείες σπουδές ή οι αφροαμερικανικές σπουδές. Εδώ, αντί να γίνει αποδεκτό ευγενικά, το πατριαρχικό και ρατσιστικό ισοδύναμο της Ανίτα Γκουερίνι θα είχε επικριθεί, αναφερθεί, διαπομπευτεί, θα είχε δεχτεί πυρά και θα είχε εκδιωχθεί από τον ακαδημαϊκό χώρο για πάντα. Αλλά τα σπισιστικά διπλά μέτρα και σταθμά επικρατούν στις σπουδές περί ζώων, όπου ο σεξιστικός και ρατσιστικός λόγος δεν είναι ανεκτός από προοδευτικές γυναίκες και προοδευτικούς άνδρες σε άλλους τομείς. Πράγματι, αφού η Γκουερίνι έσπασε τον πάγο, πολυμαθείς μελετητές ζύγισαν το κατά πόσο κάποιος θα μπορούσε ή όχι να κάνει σπουδές περί ζώων αν υποστηρίζει τη ζωοτομία, πηγαίνει τα παιδιά του να βλέπουν τσίρκα, κυνηγάει ζώα για τροφή, ή αγοράζει «κρέας» από το κατάστημα για το οικογενειακό δείπνο. Αυτό ακολουθήθηκε, προκαλώντας αρκετή εντύπωση, από συζητήσεις για το αν είναι αποδεκτό να ρευστοποιήσει κάποιος ένα χρυσόψαρο σε ένα μπλέντερ ως «παράσταση τέχνης» (ένα έργο που προορίζεται προφανώς για να μας κάνει να «σκεφτούμε» τα ζώα, γεγονός το οποίο βεβαίως δικαιολογεί απόλυτα την πράξη).

Για ακαδημαϊκούς των οποίων η δέσμευση στα ζώα είναι απολύτως αφηρημένη και θεωρητική, τίποτα περισσότερο από ένα ενδιαφέρον ερευνητικό θέμα και μια μορφή ακαδημαϊκού κεφαλαίου, δεν υπάρχει καμία αντίφαση εδώ. Αλλά για όποιον κατανοεί τον πραγματικό, συγκεκριμένο βασανισμό των ζώων και τις λογικές συνέπειες – πχ, το βιγκανισμό και την απελευθέρωση των ζώων – την αξιολόγησή τους ως ζωντανά πλάσματα και όχι ως σημεία, παραπομπές, κείμενα και δημοσιεύσεις, η αντίφαση των σπισιστών που εργάζονται στον τομέα των σπουδών περί ζώων είναι εκπληκτική. Σε αυτό το λυπηρό το πλαίσιο, το παλιό ρητό ότι «ο αρουραίος είναι ένα πράγμα στο οποίο κάνετε ενέσεις χημικών ουσιών για να παράγετε μια επιστημονική έκθεση» πρέπει να αναθεωρηθεί ως: «Ένα ζώο είναι ένα αντικείμενο, ένα σημείο, μια παραπομπή ή μια ιστορική αφηρημένη έννοια που χρησιμοποιείται ως αντικείμενο και αλληγορία προκειμένου να δημιουργηθεί ένα βιβλίο, ένα άρθρο, ή μια επιστημονική έκθεση για ένα συνέδριο».

Στην επαίσχυντη έκθεση στη λίστα του H-Animal εδώ ήταν οι εγγενείς περιορισμοί, οι αντιφάσεις, οι υποκρισίες και οι παραλογισμοί των ΣΣΖ, όπως ότι ο όρος «σπουδές περί ζώων» είχε χάσει την έννοια του μέχρι που έγινε ένας εννοιολογικός Μετασχηματιστής που θα μπορούσε κάποιος να σχηματίσει, να διαμορφώσει και να μορφοποιήσει σύμφωνα με τις αρέσκειες κάποιου. Κατέστη σαφές πως κάποιος που ενδιαφέρεται για την έρευνα και τη δημοσίευση στον τομέα των σπουδών περί ζώων δεν χρειάζεται να έχει καμία συγκεκριμένη ηθική δέσμευση στα ζώα απολύτως· αντίθετα, όλα όσα χρειάζεται κάποιος είναι μια φιλολογική «περιέργεια» σχετικά με την αλληλεπίδραση ανθρώπων και ζώων, μια φετιχιστική απορία που θα μπορούσε κάποιος να έχει για την εφεύρεση των ρωμαϊκών υδραυλικών εγκαταστάσεων ή για τον ρόλο των ευνούχων στις κινέζικες δυναστείες. Είναι στην πραγματικότητα το ίδιο είδος «περιέργειας», ο ίδιος ανήθικος αμοραλισμός και η ίδια έλλειψη επιρροής στο «αντικείμενο σπουδών» κάποιου που καθοδηγεί τους ζωοτόμους και έχει εμπνεύσει μερικά από τα πιο αδιανόητα και ανήθικα «πειράματα» (πχ, στέρηση των αισθήσεων, διαχωρισμός από τη μητέρα, επιβολή εθισμού στην κοκαΐνη και ενέσεις με θανατηφόρες δόσεις LD50, ικανές να σκοτώσουν το μισό του «δοκιμαστικού πληθυσμού» με θανατηφόρες ουσίες για να υποδείξουν τα επίπεδα «οξείας τοξικότητας», κλπ., ad nauseam). Αλλά η θεωρητική δέσμευση της εκμετάλλευσης των ζώων από τους ανθρώπους δεν είναι μια συνηθισμένη ονειροπόλος δέσμευση χωρίς σημαντική κοινωνική και οικολογική σημασία και σπουδαιότητα.

Στερούμενες την παρουσία ενός συνεκτικού ηθικού πλαισίου, και εποικισμένες από καριερίστες και καιροσκόπους που αναρριχώνται πάνω στο μοντέρνο άρμα της εξουσίας, οι ΣΣΖ είναι ένα πεδίο όπου οι θεωρητικοί μπορούν να εξετάσουν τις σχέσεις ανθρώπων/ζώων ως μια πνευματική άσκηση την οποία αναλαμβάνουν χωρίς κοινωνικά, ηθικά και πολιτικά πλαίσια ή συνέπειες. Στο κάτω – κάτω, είναι διασκεδαστικό, έχει ενδιαφέρον, είναι το νέο κύμα, είναι «προοδευτικό» και ο μελετητής που ξεκινά εργασίες στον τομέα αυτό μπορεί να κάνει κάποιες νέες δημοσιεύσεις, να κάνει νέες επαφές και μια γρήγορη επαγγελματική αρχή ή να αναζωογονήσει μια καταρρέουσα καριέρα. Έτσι, κάποιος βρίσκει σαρκοφάγους, προασπιστές της ζωοτομίας και κάθε λογής σπισιστές να λειτουργούν σε ένα ακαδημαϊκό έδαφος όπου ένας σημαντικός αριθμός θεωρητικών βλέπουν τα ζώα ως ιστορικές αναφορές και αφηρημένα αντικείμενα έρευνας, αντί να δώσουν επείγουσα προσοχή σε αυτά τα πλάσματα που ζουν και υποφέρουν τώρα, στις χιλιάδες των ειδών που βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαφάνισης, καθώς και στη βαθιά υποχρέωση που έχουμε ως λόγιοι να υπογραμμίσουμε δραματικά τα προβλήματα αυτά και να λάβουμε δραστικά μέτρα για να προστατεύσουμε και να απελευθερώσουμε τις τωρινές και μελλοντικές γενιές των μη ανθρώπινων ζώων.

Οφείλω να τονίσω ότι δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «κριτικός» με κάποια ασαφή γενική έννοια που χρησιμοποιείται ήδη από κάποιους συγγραφείς και προγράμματα «κριτικών σπουδών περί ζώων»· αντίθετα εγώ ασπάζομαι μια θέση που είναι κριτική με δύο βασικές έννοιες. Πρώτον, είναι κριτική στις ίδιες (τις συμβατικές) σπουδές περί ζώων, για την ηθική τους ασυνέπεια και επιφυλακτικότητα (μελετώντας πλάσματα που υπόκεινται εκμετάλλευση χωρίς ρητή δέσμευση για τον τερματισμό της καταπίεσης τους, και μάλιστα, εκμεταλλεύονται περαιτέρω τα ζώα για τη θεωρητική τους αξία και το κεφάλαιο της καριέρας τους) και την υπερβολικά αφηρημένη, απόκρυφη και ακαταλαβίστικη γλώσσα που ακούγεται μυστήρια στο ευρύ κοινό και εγγενώς ελιτίστικη. Η εκδοχή των σπουδών περί ζώων που προωθείται από το ICAS είναι κριτική, δεύτερον, στο σύνολο του κοινωνικού συστήματος και στο σύμπλεγμα καταπίεσης και κυριαρχίας, όπως έχει αναπτυχθεί μέσα στον από τους ανθρώπους εδραιωμένο «πολιτισμό» των τελευταίων δέκα χιλιάδων ετών, και αναζητά μια ριζοσπαστική πολιτική ανάλυση και τακτική στην αντιμετώπιση συστημικών κοινωνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Έτσι, σε συνθήκες όπου οι σπουδές περί ζώων είναι παγιωμένες ως μια αφηρημένη, απόκρυφη, ακαταλαβίστικη, μη κανονιστική και απολίτικη μέθοδος εκμάθησης, όπου οι λόγιοι μπορούν να επιτύχουν την αναγνώριση ενώ παρ’ όλα αυτά παραμένουν προσκολλημένοι σε σπισιστικές αξίες, κρεατοφαγικούς τρόπους ζωής και σε τουλάχιστον σιωπηρή – ενίοτε εμφανή – υποστήριξη πολλών μορφών εκμετάλλευσης των ζώων, όπως η ζωοτομία, οι κριτικές σπουδές περί ζώων προκύπτουν ως αναγκαία και ζωτικής σημασίας εναλλακτική λύση. Οι ΚΣΖ αποκηρύσσουν τον απομονωμένο χαρακτήρα, την αδιαφορία, την υποκρισία και τους βαθείς περιορισμούς των συμβατικών σπουδών περί ζώων που εξατμίζουν την πραγματικότητα της σάρκας και του αίματος των ζώων υποβιβάζοντάς τα σε αφηρημένα σημεία, σύμβολα, εικόνες, λέξεις σε μια σελίδα, ή πρωταγωνιστές σε ένα ιστορικό δράμα. Οι ΣΣΖ αποτυγχάνουν εντελώς να ασχοληθούν με τα ζώα όχι μόνο ως «αναφορές», «σημεία» και «κείμενα», αλλά αντίθετα, πρώτα και κύρια, ως αισθανόμενα πλάσματα τα οποία ζουν και πεθαίνουν μέσα στα πιο σαδιστικά, βάρβαρα και άθλια κλουβιά της τεχνοκόλασης τα οποία η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να επινοήσει.

Σε αντίθεση με τις κυρίαρχες κατευθύνσεις των σπουδών περί ζώων, καθώς και τις εμφανείς τάσεις στην ευημερία των ζώων και στο κίνημα των δικαιωμάτων των ζώων, το ICAS προωθεί μια κριτική, ριζοσπαστική και μετασχηματιστική εναλλακτική η οποία:

1. Επιδιώκει τη διεπιστημονική συνεργατική συγγραφή και έρευνα με ένα πλούσιο και εκτενή τρόπο που να περιλαμβάνει προοπτικές οι οποίες συνήθως αγνοούνται από τις σπουδές περί ζώων, όπως η πολιτική οικονομία και η κριτική στον καπιταλισμό.

2. Απορρίπτει την ψευδοαντικειμενική ακαδημαϊκή ανάλυση διευκρινίζοντας ρητά τις κανονιστικές της αξίες και τις πολιτικές της δεσμεύσεις, όπως το ότι δεν υπάρχουν καθόλου θετικιστικές ψευδαισθήσεις οποιουδήποτε είδους πως η θεωρία είναι ανιδιοτελής ή ότι η συγγραφή και η έρευνα είναι μη πολιτική.

3. Αποφεύγει τις ρηχές ακαδημαϊκές απόψεις και την εξασθενισμένη θέση της θεωρίας για χάρη της θεωρίας, προκειμένου να συνδέσει τη θεωρία με την πράξη, την ανάλυση με την πολιτική και τον ακαδημαϊκό χώρο με την κοινωνία.

4. Προάγει μια ολιστική κατανόηση της κοινοτυπίας των διαφόρων μορφών καταπίεσης, έτσι ώστε ο σπισισμός, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η καταστολή, ο κρατισμός, ο ταξισμός, ο μιλιταρισμός και άλλες ιεραρχικές ιδεολογίες και θεσμοί να θεωρούνται ως μέρη ενός ευρύτερου, διασυνδετικού, παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας.

5. Απορρίπτει τις απολιτικές, συντηρητικές και φιλελεύθερες θέσεις, προκειμένου να προωθήσει μια αντικαπιταλιστική, και, γενικότερα, μια ριζοσπαστική αντιεραρχική πολιτική. Αυτός ο προσανατολισμός επιδιώκει να απογυμνώσει όλες τις δομές της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας, της καταπίεσης, των βασανιστηρίων, των δολοφονιών και της δύναμης στο όνομα της αποκέντρωσης και του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα και σε παγκόσμια βάση.

6. Απορρίπτει τη ρεφορμιστική, μονοθεματική, εθνοκεντρική, νομότυπη, ενδιαφερόμενη αυστηρά με τα ζώα πολιτική, για χάρη των πολιτικών συμμαχιών και της αλληλεγγύης με άλλους αγώνες ενάντια στην καταπίεση και την ιεραρχία.

7. Προασπίζεται μια πολιτική ολικής απελευθέρωσης η οποία αντιλαμβάνεται την ανάγκη και το αναπόσπαστο της απελευθέρωσης του ανθρώπινου ζώου, του μη ανθρώπινου ζώου και της Γης σε έναν εκτενή, αν και διαφορετικό, αγώνα· για να παραφράσω τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ: μια απειλή για την απελευθέρωση οπουδήποτε είναι απειλή για την απελευθέρωση παντού⁷.

8. Αποδομεί και αναδομεί τις κοινωνικά κατασκευασμένες δυαδικές αντιθέσεις μεταξύ των ανθρώπινων και των μη ανθρώπινων ζώων, μια κίνηση βασική για τις συμβατικές σπουδές περί ζώων, αλλά επίσης αναζητά να διαφωτίσει τις σχετικές διχοτομήσεις μεταξύ κουλτούρας και φύσης, πολιτισμού και άγριας φύσης και άλλες κυριαρχικές ιεραρχίες για να τονίσει τα ιστορικά όρια που τίθενται κατά της ανθρωπότητας, των μη ανθρώπινων ζώων, των πολιτιστικών/πολιτικών προτύπων και την απελευθέρωση της φύσης ως μέρος ενός μετασχηματιστικού προγράμματος το οποίο επιδιώκει να υπερβεί αυτά τα όρια για μεγαλύτερη ελευθερία και οικολογική αρμονία.

9. Δεσμεύει ανοιχτά τις αμφιλεγόμενες ριζοσπαστικές πολιτικές και επιθετικές στρατηγικές που χρησιμοποιούνται σε όλα τα είδη των κοινωνικών κινημάτων, όπως αυτές που περιλαμβάνουν οικονομικό σαμποτάζ και υψηλής πίεσης άμεση δράση.

10. Επιδιώκει να δημιουργήσει ανοίγματα για κριτικό διάλογο σε θέματα σχετικά με τις Κριτικές Σπουδές περί Ζώων σε ένα ευρύ φάσμα ακαδημαϊκών ομάδων· στους πολίτες και τους απλούς ακτιβιστές επιπέδου βάσης· στα επιτελεία πολιτικών οργανώσεων και οργανώσεων κοινωνικών υπηρεσιών· και στους ανθρώπους σε ιδιωτικούς, δημόσιους και μη κερδοσκοπικούς τομείς. Μέσα – και μόνο μέσα – από νέα μοντέλα οικοπαιδαγωγίας, γεφύρωσης με άλλα κοινωνικά κινήματα και αλληλέγγυες πολιτικές συμμαχίες, είναι δυνατή η αξιοποίηση των νέων μορφών συνείδησης, γνώσης, κοινωνικών θεσμών που είναι απαραίτητα για να διαλυθεί η ιεραρχική κοινωνία που έχει υποδουλώσει τις μορφές ζωής σε αυτό τον πλανήτη και τα πάντα τα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια[14].

Οι ΚΣΖ είναι δεσμευμένες, πολιτικά ριζοσπαστικές, καθώς και όσο το δυνατόν γίνεται πιο συγκροτημένες στην ορολογία τους και στον προσανατολισμό τους ενάντια στην καταπίεση κάθε μορφής και στη ραγδαία επιδεινωμένη οικολογική κρίση που απαιτεί την αμέριστη προσοχή μας. Οι σπουδές περί ζώων είναι ηθικά χρεοκοπημένες και ασταθείς – άλλη μια διασκέδαση της μπουρζουαζίας, μια ψυχαγωγία, μια ναρκισσιστική αναζήτηση – χωρίς δέσμευση στην απελευθέρωση των ζώων στη θεωρία, στην πράξη και στη ζωή κάποιου, σε αναγκαιότητες όπως ο ακτιβισμός για τα ζώα και ο βίγκαν τρόπος ζωής. Δεν προωθώ έναν ουσιοκρατικό ορισμό για κάποιους σπουδαίους ή ένα πλατωνικό κατασκεύασμα, ώστε να πω επομένως ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να διατυπώσουν αντιλήψεις για τις «κριτικές σπουδές περί ζώων» που διαφέρουν από τη δική μου. Αντιτάσσομαι όμως, σε έννοιες που είναι κενές εννοιολογισμού, στερούνται ηθικής και είναι προβληματικές πολιτικά· που αποτυγχάνουν να μεσολαβήσουν μεταξύ θεωρίας και πράξης· που αγνοούν τις επείγουσες κρίσεις του σήμερα· και που δεν αντιλαμβάνονται όλη τη σημαντικότητα (ψυχολογική, πολιτιστική, πολιτική και περιβαλλοντική) της σκοπιάς των ζώων. Οι λόγιοι που προσανατολίζονται στις σπουδές περί ζώων συνήθως φαίνεται να ενδιαφέρονται πιο πολύ για τον ακαδημαϊκό οπορτουνισμό και την αξιοποίηση των νέων μορφών πολιτιστικού κεφαλαίου, παρά για την κατάργηση των βάρβαρων θεσμών και της νοοτροπίας της ανθρώπινης υπεροχής, των απαρτχάιντ των ειδών και της εκμετάλλευσης των ζώων. Τα ζώα έχουν ήδη εκμεταλλευτεί αρκετά και δεν χρειάζονται τους θεωρητικούς των ΣΣΖ να προσβάλλουν περισσότερο τα τραύματά τους και να εκμεταλλεύονται τον πόνο τους για τη δουλειά τους χωρίς να δουλεύουν για τον τερματισμό των δεινών τους. Όσοι διαφωνούν με το πως αντιλαμβάνομαι τις ΚΣΖ φέρουν το φορτίο της απόδειξης να διευκρινίσουν το γιατί και να αναπτύξουν έναν καλύτερο σχηματισμό.

Είναι κρίσιμο να παρεμβάλλω μια ριζοσπαστική άποψη και να βοηθήσω στη διασφάλιση της πολιτικής σημασίας και των δυνατοτήτων των σπουδών περί ζώων πριν παγώσουν σε μια ομοιογενή προοπτική και μια κυρίαρχη ιδεολογία, και γίνουν εύκολα αφομοιώσιμες και ελεγχόμενες από τον ακαδημαϊκό χώρο και την εγγενή μεροληψία του ενάντια στη γενικότητα, την ορολογία και την αξία της ουδετερότητας ή τις ψευδοριζοσπαστικές πολιτικές. Αυτό έχει συμβεί με άλλα «σπουδαστικά» προγράμματα. Η Μπάρμπαρα Έπσταϊν, για παράδειγμα, αποδίδει την ήττα του «ζωτικής σημασίας μαζικού κινήματος των γυναικών» σε σημαντικό βαθμό στην «θεσμοποίηση και την περιθωριοποίησή του» μέσα στα ακαδημαϊκά προγράμματα των Γυναικείων Σπουδών[15] και ο Ράσελ Τζάκομπι αποκαλύπτει πώς ακαδημαϊκοί εστιασμένοι σε προγράμματα Πολιτιστικών Σπουδών «απλώς καταλήγουν να επιβραβεύουν την καθεστηκυία τάξη» και κραδαίνουν έναν απόκρυφο μεταμοντέρνο λόγο που τους αποξενώνει από τους ίδιους τους ανθρώπους για τους οποίους πρεσβεύουν ότι νοιάζονται[16]. Ακολουθώντας μια παρόμοια πορεία αφομοίωσης και μελετημένης έλλειψης συνάφειας, οι σπουδές περί ζώων καθίστανται υποταγμένες, δεσμευμένες, αγιοποιημένες, εμπορευματοποιημένες, αφηρημένες, εξουδετερωμένες και ασφαλείς για την ακαδημαϊκή παραγωγή, κατανάλωση και διανομή. Ένας άλλος κακός οιωνός για την αυτονομία και την πολιτική σημασία των σπουδών περί ζώων περιλαμβάνει τη λειτουργία κτηνιατρικών συμβουλίων, τις βιομηχανίες «τροφής κατοικίδιων» και διάφορους εκμεταλλευτές ζώων που είναι χορηγοί σε συνέδρια γύρω από αυτό το θέμα[17].

Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας οι ΚΣΖ να αναπτυχθούν ως μια ριζοσπαστική κριτική και εναλλακτική για τους ακαδημαϊκούς θεσμούς αλλά και για τις ίδιες τις ΣΣΖ, καθώς και για τον καπιταλισμό και για όλες τις άλλες καταπιεστικές ιδεολογίες και θεσμούς. Αλλά κάποιος πρέπει να είναι σαφής σχετικά με τη δυναμική του οπορτουνισμού και της αφομοίωσης που εξουδετερώνει οτιδήποτε έχει αξία και ανατρεπτική εισαγωγή. Έτσι, μπορεί σύντομα να έρθει μια μέρα όπου αρκετοί ρεφορμιστές και οπορτουνιστές στην ακαδημαϊκή τάξη θα διαφθείρουν και θα μετριάζουν τη ριζοσπαστική ηθική και πολιτική ουσία των ΚΣΖ σε βαθμό που θα πρέπει να μετονομαστούν σε κάτι άλλο, όπως «ριζοσπαστικές σπουδές περί ζώων»⁸ για να αποκλειστούν οι ερασιτέχνες από την έρευνα κάτι μοντέρνου και ασφαλούς. Αλλά για τώρα θα χρησιμοποιήσω τη φράση «κριτικές σπουδές περί ζώων», και θα συνεχίσω, μαζί με τους συνεργάτες μου στο ICAS, να σφυρηλατούμε αυτό το σημαντικό, νέο και ριζοσπαστικό δρόμο.

(5) ΣτΜ: Το H-Animal είναι ένα από τα τμήματα του H-Net και πρόκειται για μια διαδικτυακή τοποθεσία που αποσκοπεί στο να συμβάλει στη συγκέντρωση και την ανταλλαγή απόψεων και αναλύσεων αναφορικά με τη μελέτη των ζώων στον ανθρώπινο πολιτισμό.

(6) ΣτΜ: Πρόκειται για θανατηφόρα μακροχρόνια πειράματα σύφιλης σε μαύρους που συνέβησαν στην Αλαμπάμα από το 1932 μέχρι το 1972. Όταν ξεκίνησε η έρευνα το 1932, η βασική θεραπεία της σύφιλης ήταν τοξική, επικίνδυνη και αμφιβόλων αποτελεσμάτων. Παρά το γεγονός ότι η πενικιλίνη από το 1943 ήταν η βασική θεραπεία αντιμετώπισης της σύφιλης, δεν τους την χορηγούσαν και συνέχιζαν τα θανατηφόρα πειράματά τους όλα αυτά τα χρόνια, ενώ παράλληλα η ιατρική κοινότητα μέσω ιατρικών επιθεωρήσεων είχε γνώση της κατάστασης. Τα πειράματα διακόπηκαν το 1972 όταν ένας κοινωνικός λειτουργός έδωσε στοιχεία στο Associated Press και προκλήθηκε διεθνής κατακραυγή κατά των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων πέθαναν 399 άνδρες από σύφιλη, 100 από σχετικές επιπλοκές, μολύνθηκαν 40 από τις γυναίκες αυτών και γεννήθηκαν 19 συφιλιδικά παιδιά. Στα πειράματα συμμετείχαν και μαύροι ιατροί.

(7) ΣτΜ: Το αυθεντικό ρητό του Κινγκ είναι το γνωστό «Μια αδικία οπουδήποτε, είναι μια απειλή για τη δικαιοσύνη παντού» (Injustice anywhere is a threat to justice everywhere).

Ο Φετιχισμός της Θεωρίας

Για να είμαι απολύτως σαφής, η θέση μου δεν αποτελεί μια αντιθεωρία, αφού η θεωρία παρέχει την πυξίδα, τους χάρτες και το μελετημένο συλλογισμό που απαιτείται για αποτελεσματικές πολιτικές. Στόχος μου, αντίθετα, είναι η θεωρία για χάρη της θεωρίας, μια ακαδημαϊκή διαταραχή, η οποία περιλαμβάνει το διαχωρισμό της θεωρίας από το συνηθισμένο της νόημα (ή, συχνά, από κάθε νόημα) και από τη δράση, την πρακτική και την πολιτική, καθώς και τον διαχωρισμό της ακαδημαϊκής ιδιότητας (sholarship) από την ιδιότητα του πολίτη (citizenship). Με ανησυχεί ιδιαίτερα η θεωρία για δύο λόγους. Πρώτον, η θεωρία είναι αδιαχώριστη από την πράξη, και υπογραμμίζω την αμοιβαία σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης, έτσι ώστε οι δύο τους ενημερώνουν και εμβαθύνουν η μία την άλλη (σε αυτό που μερικές φορές αποκαλείται «πράξις» [praxis]). Δεύτερον, η θεωρία – καθώς και η ανάγνωση, η μάθηση, η μελέτη και οι δεξιότητες της κριτικής σκέψης γενικά – είναι απαραίτητη για ένα βιώσιμο πολιτικό κίνημα. Η αντινοησιαρχία που ο Ράσελ Τζάκομπι και άλλοι εκθέτουν, έχει τις ρίζες της βαθιά στην αμερικανική κουλτούρα και επίσης διαχέεται στην ακτιβιστική κουλτούρα που συχνά στερείται της ιστορικής, φιλοσοφικής και πολιτικής παιδείας που είναι απαραίτητες για τους στόχους τους. Δεν μπορεί κάποιος να αλλάξει έναν κόσμο που δεν κατανοεί βαθιά.

Αλλά για να αποφευχθεί η παρερμηνεία, υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των σπουδών περί ζώων και της υπεράσπισης των ζώων. Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις σχετικά με το αν ένας θεωρητικός των σπουδών περί ζώων είναι υποχρεωμένος να είναι βίγκαν, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ζώων, ή κάποιου είδους ακτιβιστής, είναι πανομοιότυπες με τις δημόσιες αντιπαραθέσεις για την τέχνη κατά το τέλος του δέκατου ένατου και τις αρχές του εικοστού αιώνα. Υπάρχουν άμεσοι παραλληλισμοί μεταξύ των κριτικών της τέχνης για χάρη της τέχνης και της θεωρίας για χάρη της θεωρίας. Ακριβώς όπως πολλοί καλλιτέχνες αντιστάθηκαν στο κάλεσμα του ριζοσπαστικού avant-garde να πολιτικοποιήσουν το έργο τους, και επέμειναν ότι η πολιτική θα υποτιμούσε την τέχνη τους και θα μεταμόρφωνε την ομορφιά της μορφής και τα ιδανικά νοήματα σε προπαγάνδα και σε εφήμερη έννοια, έτσι και οι θεωρητικοί αντιστέκονται στο κάλεσμα να συνδέσουν το έργο τους με κανονιστικά, πρακτικά και πολιτικά ζητήματα.

Εκτιμώ την ανησυχία του να γίνεται θεωρία έξω από μια ρητή πολιτική ατζέντα (και φυσικά όλα τα ακαδημαϊκά έργα έχουν μια προκατάληψη, ένα ενδιαφέρον, ή μια ατζέντα είτε αυτά είναι αναγνωρισμένα είτε όχι) και τις απαιτήσεις του ακτιβισμού. Πιστεύω επίσης ότι οι λόγιοι στις σπουδές περί ζώων μπορούν πράγματι να παράγουν καλό και αξιόλογο έργο ακόμα κι αν τρώνε κρέας, υποστηρίζουν τη ζωοτομία, αγοράζουν το σκυλί τους από κάποιον εκτροφέα και πηγαίνουν τα παιδιά τους σε ροντέο, τσίρκα και ζωολογικούς κήπους. Δεν υπάρχει κανένας νόμος που να συνδέει την αξία των ιδεών των ανθρώπων με την ακεραιότητα της ζωής τους και τη συνοχή της ηθικής τους. Ακριβώς όπως χωρίς αμφιβολία υπάρχουν ψεύτες, εκμεταλλευτές, ρατσιστές, σεξιστές και βίαιοι καταχραστές που γράφουν υπέροχες ηθικές πραγματείες, έτσι οι ευημεριστές, οι σπισιστές και οι σαρκοφάγοι μπορούν να κάνουν παραγωγική έρευνα στις σπουδές περί ζώων (επιφανειακά, διότι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο που συνδέει τη θεωρία με την πράξη η αντίφαση παραμένει και φθείρει σημαντικά το έργο). Το λέω αυτό ως ζήτημα λογικής και πραγματικότητας, και όχι ως μια ηθική κρίση εκείνων που, σε αντίθεση με εμένα, δεν είναι βίγκαν και αφοσιωμένοι προασπιστές των ζώων. Αλλά, πάλι, υπάρχουν αταίριαστες ανακολουθίες εδώ, οι οποίες δεν θα γίνονταν ανεκτές σε σχετικούς ακαδημαϊκούς τομείς, και αυτές εξακολουθούν να υφίστανται λόγω του διαδεδομένου εύρους του σπισισμού, του οπορτουνισμού και της έλλειψης ηθικής συνάφειας μέσα στην κοινότητα των σπουδών περί ζώων.

Οι ακαδημαϊκοί είναι αστείρευτα παραγωγικοί στο να εφευρίσκουν δικαιολογίες για την ερμητική τους απομόνωση από ένα κοινωνικό και φυσικό κόσμο που βρίσκεται σε κρίση και για τη διατήρηση της απόμακρης, αναλυτικής τους αποστασιοποίησης. Έχουμε εδώ πάλι να εξετάσουμε τον ίδιο τον ακαδημαϊκό κόσμο και την κυρίαρχη ιδεολογία που υποτιμά την εργασία που αποσκοπεί στο να δεσμεύσει πραγματικές κοινωνικές συνθήκες και πρακτική ζωή, απορρίπτοντας τη δεσμευμένη θεωρία ως ερασιτεχνική σε σύγκριση με την «αυστηρότητα» της αποσπασμένης και «ανιδιοτελούς» θεωρίας – όσο πιο αφηρημένη, φορμαρισμένη και ακαταλαβίστικη φαίνεται, τόσο το καλύτερο. Υπάρχουν, άλλωστε, θεσμικές νόρμες και πιέσεις για να παράγουν αφηρημένη θεωρητική ανάλυση, θεωρία για χάρη της θεωρίας. Εκείνοι που δεσμεύουν την κοινωνία και συνδυάζουν τη θεωρία με την πράξη είναι υποτιμημένοι, ενώ εκείνοι που συμμετέχουν οι ίδιοι στην πραγματικότητα ως ακτιβιστές, ειδικά σε αμφιλεγόμενα ζητήματα όπως η παλαιστινιακή αυτονομία, η απελευθέρωση των ζώων, ο αναρχισμός, η αντιπαγκοσμιοποίηση και οι φοιτητικές ενώσεις αποφοίτων σε πολλές περιπτώσεις απολύονται[18].

Μία επικρατούσα δικαιολογία είναι να τονιστεί η αξία της θεωρίας για χάρη της θεωρίας, έτσι ώστε οι λόγιοι που αφοσιώνονται αποκλειστικά στη θεωρία, στην έρευνα και στη συγγραφή, παράγουν πολύτιμο έργο το οποίο οι ακτιβιστές και άλλοι μπορούν να χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Η ασχολία με την οποία κάποιος «βρομίζει τα χέρια του» με τα πρακτικά θέματα πολιτικής ή ακτιβισμού, συνεχίζει το επιχείρημα, αφαιρεί πολύτιμο χρόνο και αφοσίωση από το καθόλα σημαντικό έργο της θεωρίας.

Ενώ είναι αλήθεια ότι, για παράδειγμα, η εμβύθιση του Αϊνστάιν στο αφηρημένο παρήγαγε εξαιρετικά σημαντικές ιδέες, και ότι στην εποχή του, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, διέθεσε περισσότερο χρόνο στο να κάνει μαθηματικά υψηλού επιπέδου παρά στο να ταΐσει τους φτωχούς, το επιχείρημα αυτό πάσχει από δύο σοφιστείες. Πρώτον, αγνοεί τη διαλεκτική σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης, έτσι ώστε, για παράδειγμα, οι κοινωνικοί θεωρητικοί μπορούν εξίσου να δώσουν και να πάρουν γνώση από τον ακτιβισμό. Ο Καρλ Μαρξ και ο Τζον Ντιούι, απλά για να αναφέρω δύο γίγαντες, τόνισαν τη διαλεκτική αλληλεξάρτηση της θεωρίας και της πράξης. Δεύτερον, και συναφές, υπάρχει μια επιβεβλημένη προφανής ψευδής επιλογή εδώ, ότι δηλαδή κάποιος μπορεί να δεσμεύεται στη θεωρία ή στον ακτιβισμό, αλλά δεν μπορεί να κάνει καλά και τα δύο. Η μαθηματική αποκλειστική ενασχόληση και τα επιτεύγματα του Αϊνστάιν δεν τον εμπόδισαν από το να αναμειχθεί στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένας ακτιβιστής της ειρήνης που προειδοποίησε για τις καταστροφικές δυνατότητες του πολέμου και των πυρηνικών όπλων.

Τα νέα για την ασυμβατότητα μεταξύ θεωρίας και πράξης προφανώς δεν άγγιξαν τις αρέσκειες του Μαρξ, του Ντιούι, του Μπέρτραντ Ράσελ, του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, του Αλμπέρ Καμύ, του Φουκώ, του Γιούργκεν Χάμπερμας ή του Νόαμ Τσόμσκι, καθώς διέλυσαν αυτή την ψευδή αντιπαράθεση για χάρη μιας οργανικής ένωσης σκέψης και δράσης. Σε έντονη αντίθεση με στείρους και προνομιούχους ακαδημαϊκούς που γλιστρούν από τις αίθουσες σεμιναρίων και τα αεροδρόμια στις αίθουσες αναμονής των ξενοδοχείων και τις παρουσιάσεις βιβλίων, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Σωκράτης τύγχανε μεγάλου σεβασμού για την ανδρεία του στο πεδίο της μάχης, και ο Σαρτρ, ο Καμύ και άλλοι αξιοσημείωτοι Γάλλοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες έγιναν μέλη της Γαλλικής Αντίστασης, ρισκάροντας τη ζωής τους για να ανατρέψουν τον Γερμανικό Ναζισμό και κάνοντας τα γραπτά τους κύριο σημείο της αντίστασής τους.

Θα μπορούσε μόνο να φανταστεί κάποιος τι θα έκαναν οι σημερινοί καθηγητές ή διανοούμενοι αν η χώρα τους είχε δεχτεί εισβολή από κάτι τόσο απειλητικό όσο οι ναζιστικές δυνάμεις. Ανατριχιάζω στη σκέψη του πώς τα προνόμια σαπίζουν την ψυχή και αποδυναμώνουν τη θέληση. Και ενώ οι ακαδημαϊκοί των ΗΠΑ δεν εργάζονται μέσα σε συνθήκες φασιστικής κατοχής, σίγουρα ζουν μέσα στη σοβαρότερη οικολογική κρίση και πρόκληση που ο άνθρωπος έχει ποτέ συναντήσει. Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή, και η παράλληλη πλειάδα σχετικών προβλημάτων (συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής των τροπικών δασών, του ανθρώπινου υπερπληθυσμού, της έλλειψης πόρων και της εξαφάνισης των ειδών) αποτελούν, στην πραγματικότητα, ένα μακράν μεγαλύτερο κίνδυνο για τον «πολιτισμό» από το Ναζισμό, διότι απειλούν όχι μόνο ένα ή πολλά έθνη, αλλά εκατομμύρια είδη και το ίδιο το πλανητικό οικοσύστημα.

Ακόμα εξετάστε το δοκίμιο, «One or Several Literary Animal Studies?» στο οποίο η Σούζαν Μακ Χιού χρησιμοποιεί την πιο αμβλεία και ξιπασμένη φρασεολογία που μπορεί για να δικαιολογήσει την ακαδημαϊκή παγίδευση εντός του λούνα παρκ της θεωρίας και να οικοδομήσει ένα ύπουλο επιχείρημα ενάντια στην ίδια την πιθανότητα της πολιτικής:

Για να είμαστε σίγουροι, αυτή η δυναμική των φιλολογικών σπουδών περί ζώων δεν ήταν πάντοτε σαφής. Οι αποδομιστικές προσεγγίσεις ανιχνεύουν πώς οι σχετικές με ζώα ιστορίες έχουν μπλεχτεί στις μεταφυσικές προϋποθέσεις του ανθρωπισμού, αλλά η κύρια ανησυχία τους για τη γλώσσα μπορεί να αναβάλει την εξερεύνηση των τρόπων με τους οποίους μεταδομιστικές προσεγγίσεις στη σχετική με ζώα βιβλιογραφία αντιμετωπίζουν τη μεταφυσική με ερωτήσεις πολλαπλότητας...

Οι αναπαραστάσεις ζώων επίσης ευνοούν αβεβαιότητες σχετικά με το μέλλον των λογοτεχνικών σπουδών ως πειθαρχικό τρόπο μάθησης, και πιο ουσιαστικά τη σχέση της ανάγνωσης με τη διατήρηση των θεσμικών δομών. Οι φιλολογικές σπουδές περί ζώων πιθανόν θα συνεχίσουν να ενισχύουν απρόβλεπτες (και συχνά συγκρουόμενες) θέσεις για τα δικαιώματα και την ευημερία των ζώων, καθιερώνοντας καθόλου ξεκάθαρα θεμέλια από την αποκομμένη πολιτική και την επιστημολογική αλληλεγγύη ανάμεσα στους ερευνητές[19].

Θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει από αυτό το κολτρεϊνικό⁹ κείμενο φρασεολογίας και κακοφωνίας ότι η Μακ Χιού απλά προβάλλει το λογικό επιχείρημα ότι τα πολύπλοκα ζητήματα επιτρέπουν πολλαπλές ερμηνείες που δεν εναρμονίζονται σε μια θεωρητική ή πολιτική παραδοχή. Αλλά η τάση του δοκιμίου συνολικά – η οποία φαίνεται σαν μια παρωδία, παρά σαν μια σοβαρή άσκηση της μεταμοντέρνας θεωρίας – είναι να αφήσει τον αναγνώστη (αν αυτός ή αυτή κατανοήσει τη γλώσσα) τελείως αποπροσανατολισμένο ανάμεσα στην έμφαση της πολυδιαστατικότητας, της ασυμμετρίας και της απροσδιοριστίας. Φυσικά η κοινωνία, οι ζωές μας, η συνείδησή μας και οι θεωρίες μας έχουν έλλειψη σαφήνειας με την καρτεσιανή έννοια, αλλά η Μακ Χιού – στη μετάβαση από την επιστημολογική αυταπόδεικτη αλήθεια στον πολιτικό μηδενισμό, από την αναποφασιστικότητα των γνώσεων στην ανέφικτη αλλαγή – υπαινίσσεται ότι είναι καλύτερα εν τέλει ο χωρίς περιεχόμενο θεωρητικός να εξακολουθεί να γνέθει ιστούς σε γυάλινους πύργους.

Το αντιδραστικό αποτέλεσμα θεωρητικών των σπουδών περί ζώων όπως η Μακ Χιού είναι εμφανές: όσο κάποιος αγωνίζεται μέσα από τα γραπτά τους, οι Χάιντεγκερ, Μερλώ-Ποντύ, Φουκώ, Λεβινάς, Κρίστεβα, Ντελέζ και Γκουαταρί, και Ντεριντά αποτελούν βροντές στα αυτιά μας, αλλά οι απτές πραγματικότητες των δεινών των ζώων, της βίας και της εκμετάλλευσης, της οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής δύναμης, και η ραγδαία επιδεινωμένη οικολογική καταστροφή του πλανήτη αποσιωπούνται εντελώς και ουσιαστικά αποκλείονται από τα ερμητικά κλεισμένα επιμελητήρια της φλύαρης θεωρίας.

Στα χέρια των ακαδημαϊκών – των αυτοχαρακτηριζόμενων «ριζοσπαστών» ή κάτι αντίστοιχο – η θεωρία είναι ακριβώς ένα ακόμα εργαλείο πασιφισμού που έχει υιοθετηθεί από την «κοινωνία του θεάματος» (Γκι Ντεμπόρ) μέσω του ακαδημαϊκού – βιομηχανικού συμπλέγματος. Ελάχιστα διαφορετική από την τηλεόραση ή από ένα βιντεοπαιχνίδι, η θεωρία είναι απλά μια άλλη μορφή απόσπασης της προσοχής στην οποία τα άτομα μπορούν να βυθιστούν, καθώς αποσυνδέονται από τα πραγματικά και πιεστικά ζητήματα της κοινωνίας, των ζώων και του περιβάλλοντος. Με την προοπτική για διαφώτιση και διαπαιδαγώγηση, τα βιβλία, η έρευνα, οι συγγραφείς και οι καθηγητές αντ’ αυτού διαιωνίζουν την άγνοια, τον εγωισμό και την απάθεια. Οι πολυμαθείς καθηγητές εκπαιδεύουν τους σπουδαστές τους στις μεθόδους του αφηρημένου, της συσκότισης και της αλλοτριωμένης αποσύνδεσης, καθώς η ασθένεια της νοησιαρχίας εξαπλώνεται από γενιά σε γενιά.

(9) ΣτΜ: Τζον Κολτρέιν (1926-1947), Αμερικανός συνθέτης και σαξοφωνίστας. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους μουσικούς του 20ου αιώνα.

Κρίση; Ποια Κρίση;

Το κρίσιμο πρόβλημα με τις ΣΣΖ είναι όχι μόνο ο χωρισμός της θεωρίας από την πράξη, αλλά και η αποπλαισιοποίηση της επιστημοσύνης από την τρέχουσα και γρήγορα επιδεινωμένη κρίση της εξάλειψης ειδών και της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Το «απόν αναφερόμενο»¹⁰ (για να δανειστώ μια φράση από την Κάρολ Άνταμς) στις σπουδές περί ζώων δεν είναι κάτι άλλο από την καταστροφή που μας κοιτάζει όλους επίμονα στο πρόσωπο και δεν είναι κάτι διαφορετικό από τη βιολογική καταστροφή και την οικολογική κατάρρευση. Δεν ζούμε σε μια οποιαδήποτε συνηθισμένη ιστορική περίοδο, αλλά στην πιο αξιοπρόσεκτη, σημαντική, καταστροφική και προκλητική εποχή από όλες, αφού η παγκόσμια κλιματική αλλαγή είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει αντιμετωπίσει ποτέ το είδος μας. Αυτή η «οικολογική κρίση» είναι το εξακριβωμένο αποτέλεσμα του ανθρώπινου υπερπληθυσμού και της υπερκατανάλωσης, η έκτη κρίση εξάλειψης (με την τελευταία να εμφανίζεται 65 εκατομμύρια χρόνια πριν με τον θάνατο των δεινοσαύρων), η παγκόσμια κλιματική αλλαγή, η καταστροφή των τροπικών δασών και η έλλειψη πόρων. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε, το τεράστιο μέγεθος των δεινών των ζώων συνεχίζει να στηρίζεται στα αυστηρότερα και πιο τρομερά επίπεδα, ειδικά με την παγκοσμιοποίηση της σαρκοφαγίας και των fast-food καταστημάτων, αφού έως σήμερα 50 δισεκατομμύρια ζώα στη στεριά και δισεκατομμύρια ακόμα στη θάλασσα πεθαίνουν κάθε χρόνο σε αυτό τον πλανήτη για κατανάλωση ως τροφή μόνο.

Ενώ οι θεωρητικοί ερευνούν μέσα στα σπηλαιώδη δωμάτια των βιβλιοθηκών· ενώ κοιτάζουν επίμονα με θαμπά μάτια οθόνες υπολογιστών· και ενώ παρουσιάζουν επιστημονικά έγγραφα και συνομιλούν με ευγενικούς, συγκρατημένους και αβρούς τόνους στα μπαρ των ξενοδοχείων, κάτι συμβαίνει έξω από το ακαδημαϊκό μάτριξ, κάτι που όλοι ξέρουμε ότι ξετυλίγεται, αλλά που η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών (όπως και το κοινό γενικά) εντούτοις το αγνοεί. Στην πιο φοβερή πιθανή περίπτωση κακοπιστίας, καθηγητές από όλους τους τομείς συνεχίζουν την έρευνα και τις εσωτερικές ανησυχίες τους σαν η οικολογική κρίση – η σοβαρότερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει ποτέ η ανθρωπότητα – να μην κατρακυλάει προς το μέρος μας με μια ταχύτητα και μια μανία σοκαριστική ακόμα και για τους πιο αισιόδοξους επιστήμονες.

Ενώ οι ακαδημαϊκοί παίζουν τα θεωρητικά βιολιά τους, τα οικοσυστήματα του πλανήτη καταρρέουν. Ενώ ζουν στο ιστορικό παρελθόν, είναι το παρόν που απαιτεί την απώτατη προσοχή μας και το μέλλον που αξίζει τη βαθύτερη ανησυχία μας. Ζούμε σε αυτή την απίστευτη, μοναδική, πρωτοφανή, ζητήματος ζωής ή θανάτου εποχή που τοποθετεί τις πιο ακραίες υποχρεώσεις και απαιτήσεις πάνω μας, την οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Σε αυτή την περίοδο, στην εποχή μας, αυτή ακριβώς τη στιγμή, καθώς αντιμετωπίζουμε τα αποφασιστικά ιστορικά σταυροδρόμια που στέκονται ενώπιον μας, αυτά που κάνουμε, ή αποτυγχάνουμε να κάνουμε, θα καθορίσουν τη μοίρα της βιοποικιλότητας στον πλανήτη και το εάν ο κόσμος για τις μελλοντικές γενιές θα είναι ή δεν θα είναι όχι μόνο προκλητικός και καταπιεστικός, αλλά εντελώς εφιαλτικός και δυστοπικός.

Κατά συνέπεια, η ερώτηση πρέπει να ξεχυθεί ως εξής: έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε «αποκλειστικά» θεωρητικοί ή ακαδημαϊκοί όταν οι πρακτικές και πολιτικές απαιτήσεις που είναι πάνω μας είναι τόσο μεγάλες; Φυσικά οι θεωρίες είναι κρίσιμες για την κατανόηση του κόσμου, και μια πολιτική χωρίς αναστοχασμό, μελέτη, ιστορία, φιλοσοφία και κοινωνική θεωρία δεν είναι μια πολιτική που θέλω να προωθήσω. Αλλά δεν είναι σαν πρέπει να δουλέψουμε μια λεπτομερή κοινωνική οντολογία προτού μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Είναι ήδη κάπως προφανές ποιες είναι οι δυνάμεις της καταστροφής και τι πρέπει να κάνουμε για να αντισταθούμε και να μετασχηματίσουμε τον ανθρωποκεντρισμό, το σπισισμό, τον παγκόσμιο καπιταλισμό και την ιεραρχική κυριαρχία σε κάθε μορφή. Ενώ οι κοινωνικές και οικολογικές πραγματικότητες δεν είναι διαφανείς, είναι αρκετά διαυγείς ώστε να αρχίσουμε να λαμβάνουμε ενημερωμένα και αποφασιστικά μέτρα. Η γνώση μας θα εμβαθύνει στην πράξη, μόνο μέσω πολιτικών αγώνων και μέσα σε αυτούς και δεν μπορεί να ωριμάσει σε αίθουσες μελέτης και σεμιναρίων. Δεν πρόκειται για μια μονομερή εφαρμογή μιας προσχηματισμένης θεωρίας στους κοινωνικές δεσμούς και αγώνες· αλλά αντίθετα πρόκειται για την εκμάθηση και τη βελτίωση της θεωρίας από εμπειρικές συνθήκες και την πρακτική εφαρμογή της γνώσης.

Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουμε τη θεωρία, την έρευνα και τη συγγραφή προκειμένου να ξοδέψουμε όλο το χρόνο μας σε πολιτικά συνέδρια, διαδηλώσεις, δράσης και αντιδικίες. Αλλά μπορούν οι λόγιοι να συνεχίσουν να είναι τόσο απομονωμένοι από την πολιτική και την προάσπιση όσο είναι συνήθως; Μπορούν να είναι εφησυχασμένοι από την σοβαρή κρίση στον κόσμο που εκτυλίσσεται μπροστά στα ίδια τους τα μάτια; Μπορούν να παρακολουθήσουν ακόμα μια φορά στα δελτία ειδήσεων τα αρκτικά κομμάτια πάγου να συντρίβονται στη θάλασσα και να αποχωρήσουν στα βιβλία και τους υπολογιστές τους σαν είδαν άλλη μια καυστική ή αιχμηρή διαφήμιση;

Ο Θίοντορ Αντόρνο σαρκάζοντας είπε ότι «το να γράφεις ποίηση μετά το Άουσβιτς είναι βαρβαρότητα». Δεν θα μπορούσαμε να εκφέρουμε την ίδια άποψη για την ακαδημαϊκή βύθιση στις σπουδές περί ζώων ή σε οποιοδήποτε άλλο θέμα όχι άμεσα σχετικό, με τους πιο πρακτικούς και πολιτικούς τρόπους, σε αυτό τον απαίσιο χρόνο πλανητικής εντροπίας, βιολογικής καταστροφής, παγκόσμιας καπιταλιστικής παντοκτονίας, ολοκληρωτικών και φασιστικών συστημάτων κρατικής εξουσίας (πχ, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ), και μηδενιστικών φιλοσοφιών που βρίσκουν το λειτουργικό τους συντονισμό στον ακραίο πασιφισμό και στα παγερά πρότυπα αλλαγής που ωθούνται από πολλούς αυτοαποκαλούμενους «νέους» αμπολισιονιστές[20];

(10) ΣτΜ: Ως απόν αναφερόμενο αποδόθηκε ο όρος absent referent τον οποίο δημιούργησε η Carol Adams στο βιβλίο της The Sexual Politics of Eating Meat.

Κάνοντας τις Σπουδές περί Ζώων Άγριες Ξανά

Οι ΣΣΖ αρχίζουν ήδη να σταθεροποιούνται σε κάτι δαμασμένο και εξημερωμένο από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Οι συνθήκες που τους έφεραν επιτυχία ως ένα καινοτόμο ερευνητικό θέμα είναι ακριβώς οι ίδιοι παράγοντες που επισπεύδουν τον αφανισμό τους ως μια κριτική θεωρία πολιτικών επιπτώσεων. Αυτό είναι μια τραγωδία καθώς οι σπουδές περί ζώων είναι ενδεχομένως μια ανατρεπτική, κριτική και ριζοσπαστική προοπτική που μπορεί να βοηθήσει στη διαφώτιση και την αποβολή των πυρηνικών δομών της ιεραρχικής κυριαρχίας και της βασικής δυναμικής της καταστροφής και της βίας.

Αλλά μέχρι τώρα, στο μεγαλύτερο μέρος τους, οι σπουδές περί ζώων έχουν σπαταλήσει και έχουν απολέσει τη ριζοσπαστική τους δυνατότητα με αποτέλεσμα να γίνουν μια άλλη μορφή τεμαχισμένης γνώσης, ένας άλλος θεσμοποιημένος «τομέας σπουδών» ο οποίος υφίσταται σε ικανοποιητική αρμονία, και όχι σε έντονη αντίθεση, με τα επικρατούντα συστήματα δύναμης στον ακαδημαϊκό κόσμο και την κοινωνία στο σύνολό της.

Οι σπουδές περί ζώων δεν πρέπει να γίνουν μια ασφαλής και αποστειρωμένη πραγματεία· πρέπει να χρησιμοποιήσουν τη μοναδική και ισχυρή προοπτική τους για να προωθήσουν μια ριζοσπαστική, κριτική και αντιπολιτευτική ομιλία που δεσμεύει και πολιτικοποιεί τα πολλά βαθιά θεωρητικά, περιβαλλοντικά και πολιτικά ζητήματα που ενσωματώνονται στις σπουδές περί ζώων.

Είναι κατά συνέπεια κρίσιμο το ότι μια ριζοσπαστική και αντιθετική μορφή των σπουδών περί ζώων – οι κριτικές σπουδές περί ζώων – έχει προκύψει σε αντίθεση με τις συμβατικές σπουδές περί ζώων και τον ακαδημαϊκό συντηρητισμό σε όλες τις μορφές, προκειμένου να πολιτικοποιήσει και να κάνει ριζοσπαστικές τις σπουδές περί ζώων, και να τις καταστήσει όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένες και πιο μετασχηματιστικές γίνεται, σχετισμένες και σχετικές με το σύγχρονο πλαίσιο της κρίσης και της καταστροφής.

Η κριτική μου για τις ΣΣΖ είναι τελικά μια κριτική για τον ακαδημαϊκό κόσμο (ή την «ανώτατη εκπαίδευση»), ένα μοναδικό κόσμο για τον οποίο έχω μάθει κάτι στις τρεις δεκαετίες ζωής μου ως σπουδαστής, καθηγητής και ακτιβιστής. Γιατί, δανείζομαι την ορολογία του Φουκώ, υπάρχουν ισχυρές πειθαρχικές και ομαλοποιημένες προκαταλήψεις στον ακαδημαϊκό κόσμο προς την αφηρημένη, εσωτερική, ακαταλαβίστικη και απολιτική έρευνα. Ασχέτως του ποιος είναι ο κλάδος, το πρόσωπο ή το θέμα, η ακαδημαϊκή παθολογία είναι η ίδια. Περιλαμβάνει αφηρημένη γλώσσα, εκπαιδευτική νωθρότητα και αποσυνδέσεις της θεωρίας από την πράξη και της ακαδημαϊκής ιδιότητας από την πολιτική. Ενώ το περιεχόμενο μπορεί να διαφέρει – είτε πρόκειται για φυσική είτε για φιλοσοφία, ανθρωπολογία ή σπουδές περί ζώων – οι ίδιες σχισμές, διασπάσεις, αυταπάτες και ναρκισσισμοί επικρατούν.

Όπως αναφέρθηκε, οι ΚΣΖ αποφεύγουν το θετικισμό, το σχολαστικισμό, την υποκριτική και την ελιτίστικη ορολογία (προσιτή μόνο σε άλλους επαγγελματίες θεωρητικούς και αμφισβητήσιμη ως προς την ύστατη αξία και σημασία της), και την προσέγγιση της θεωρίας για χάρη της θεωρίας – γεγονότα που φθείρουν τις συμβατικές σπουδές περί ζώων. Απορρίπτοντας τις μάσκες της αντικειμενικότητας και της ουδετερότητας που κρύβουν στην πραγματικότητα τις συγκεκαλυμμένες δεσμεύσεις και εξ ορισμού υποστηρίζουν συστήματα καταπίεσης, οι κριτικές σπουδές περί ζώων είναι ενήμερες από μια κανονιστική δέσμευση στην ολική απελευθέρωση και το μετασχηματισμό (αφού η απελευθέρωση των ζώων είναι αδύνατη χωρίς την απελευθέρωση ανθρώπων και της Γης, ακριβώς όπως η απελευθέρωση των ανθρώπων και της Γης είναι αδύνατη χωρίς την απελευθέρωση των ζώων).

Ξεκάθαρα, οι ΚΣΖ κάνουν περισσότερα από το να επικρίνουν απλά το κυρίαρχο μοντέλο στις σπουδές περί ζώων· προωθούν ένα θετικό και αισθητά διαφορετικό όραμα για το πώς θα μπορούσαν και πώς θα έπρεπε να είναι οι σπουδές περί ζώων. Αυτό το εναλλακτικό πρότυπο προκύπτει από ένα ευρύ πολιτικό πλαίσιο που καταστρέφει την απομόνωση του ακαδημαϊκού κόσμου και υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της τρέχουσας εποχής που χαρακτηρίζεται από μαζικές σφαγές, την εξάλειψη ειδών και από μια εμβαθυνόμενη και αυξανόμενα μη αναστρέψιμη οικολογική κρίση που ξετυλίγεται παγκοσμίως. Οι ΚΣΖ έχουν τις ρίζες τους σε μια βαθιά και ρητή δέσμευση στην απελευθέρωση των ζώων και προωθούν ένα ποικίλο εύρος ριζοσπαστικών πολιτικών και τακτικών που είναι απαραίτητες για τον αποτελεσματικό και χωρίς ψευδαισθήσεις αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και την ιεραρχική καταπίεση σε κάθε μορφή.

Παραλληλισμοί με τη Σχολή της Φρανκφούρτης

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ενδιαφέροντες ιστορικοί και θεωρητικοί παραλληλισμοί μεταξύ της εμφάνισης της Σχολής της Φρανκφούρτης και της προσέγγισής τους αναφορικά με την «κριτική θεωρία» ενάντια στο θετικιστικό ακαδημαϊκό κόσμο και τις κονφορμιστικές κουλτούρες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, από τα τέλη της δεκαετίας του ’20 στη δεκαετία του ’60 (για τους κριτικούς θεωρητικούς της πρώτης και δεύτερης γενιάς), και στην τρέχουσα στιγμή μας στον 21ο αιώνα, συγκεκριμένα στη μετα11/9 εποχή, καθώς εμείς οι ίδιοι αντιμετωπίζουμε τους κατά μεγάλο μέρος αφηρημένους και απολιτικούς θεσμούς του ακαδημαϊκού κόσμου και της κοινωνίας γενικά, προκειμένου να τοποθετήσουμε μια κριτική των ΣΣΖ από μια προοπτική κριτικής θεωρίας που επηρεάζεται από τη Σχολή της Φρανκφούρτης με πολλούς τρόπους.

Αρχίζοντας το 1923, θεωρητικοί συμπεριλαμβανομένων των Μαξ Χορκχάιμερ, Θίοντορ Αντόρνο, Χέρμπερτ Μαρκούζε, Λέο Λόβενταλ, Έριχ Φρομ και Βάλτερ Μπέντζαμιν διαμόρφωσαν το «Ίδρυμα Κοινωνικών Ερευνών» στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Η Σχολή της Φρανκφούρτης εγκατέλειψε την ανιστόρητη, θετικιστική και πειθαρχική προοπτική της συμβατικής φιλοσοφίας και των κοινωνικών επιστημών στο όνομα μιας ιστορικής, κριτικής και διεπιστημονικής προσέγγισης που ανέλυε τις αλληλεξαρτήσεις μεταξύ του πολιτισμού, της τεχνολογίας και της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι θεωρητικοί της Σχολής της Φρανκφούρτης συνέθεσαν την πολιτική οικονομία, την κοινωνιολογία, την ιστορία και τη φιλοσοφία, με τις πρώτες σύγχρονες «πολιτιστικές σπουδές» που ανέλυσαν τα κοινωνικά και ιδεολογικά αποτελέσματα της μαζικής κουλτούρας και επικοινωνίας. Ενάντια στις συντηρητικές, ψευδοαντικειμενικές μορφές της «παραδοσιακής θεωρίας», η Σχολή της Φρανκφούρτης ανέπτυξε μια «κριτική θεωρία» που ξεχώρισε από τον πρακτικό και ριζοσπαστικό της στόχο, δηλαδή, τη χειραφέτηση των ανθρώπινων πλασμάτων από συνθήκες κυριαρχίας. Αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς του «ορθόδοξου» ή του «κλασσικού» μαρξισμού, οι θεωρητικοί της Σχολής της Φρανκφούρτης ανέπτυξαν ένα «νεομαρξιστικό» προσανατολισμό που διατήρησε τη βασική μαρξιστική θεωρητική και πολιτική στέγη, αλλά συμπλήρωσε την κριτική στον καπιταλισμό με άλλες προοπτικές, εκκολάπτοντας με αυτό τον τρόπο υβριδικές θεωρίες όπως ο φροϋδομαρξισμός, ο μαρξιστικός φεμινισμός και ο μαρξιστικός υπαρξισμός.

Οι ΚΣΖ αναδύονται σε συνθήκες στις οποίες ο θετικισμός είναι ακόμα μια επικρατούσα ιδεολογία στον ακαδημαϊκό κόσμο, και οι εξεζητημένες κοινωνιολογικές κριτικές του θετικισμού επαναδιπλώνουν το χωρισμό της θεωρίας από τις αξίες και την πράξη. Οι απολιτικές αξίες βασιλεύουν, καθώς ακόμα και οι «ριζοσπάστες» συναγωνίζονται για σεβασμό μέσα στους κανόνες και τη λογική του ακαδημαϊκού κόσμου, και καθώς η επαγγελματικοποίηση της ομιλίας έχει μετασχηματίσει τη γλώσσα από ένα πιθανό μέσο σαφήνειας σε ένα αδιαφανές εργαλείο συσκότισης που τελικά ενισχύει τα συστήματα ισχύος. Οι ΚΣΖ αποφεύγουν το θετικισμό και το φετιχισμό της θεωρίας ώστε να να αποκριθούν όσο πιο καθαρά γίνεται στις συνθήκες της καταπίεσης, της κυριαρχίας, της εκμετάλλευσης και της κρίσης. Ακριβώς όπως στη δεκαετία του ’30 και μετά, ο Αντόρνο, ο Χόρκχαϊμερ, ο Μαρκούζε, ο Φρομ και άλλοι αντιμετώπισαν μια κατάσταση αναπτυσσόμενου ολοκληρωτισμού, την κυριαρχία της φύσης, την ήττα των επαναστατικών κινημάτων, τον αχαλίνωτο καταναλωτισμό και κονφορμισμό, την αφομοίωση των διαφωνούντων και την έγκληση των απελευθερωτικών εναλλακτικών λύσεων και δυνατοτήτων, τις ίδιες καταστάσεις που επικρατούν και σήμερα, μόνο που είναι σε μια προηγμένη μορφή, και όλες διαμορφώνουν το πλαίσιο, το υπόβαθρο και το κίνητρο για τις ΚΣΖ.

Όπως η Σχολή της Φρανκφούρτης, οι ΚΣΖ επιδιώκουν μια πολυεπιστημονική θεωρία. Και οι ΣΣΖ είναι διεπιστημονικές, αλλά αφήνουν χαρακτηριστικά έξω την πολιτική οικονομία, ενώ οι ΚΣΖ την ενσωματώνουν ως κρίσιμο μέρος της προοπτικής. Όπως και η Σχολή της Φρανκφούρτης, οι ΚΣΖ συνθέτουν την κοινωνική θεωρία, την πολιτική και την κριτική στην καπιταλιστική κυριαρχία σε ένα επαναστατικό πρόγραμμα με σκοπό να μετασχηματιστεί η κοινωνία και η ψυχολογία εξίσου.

Οι ΚΣΖ πρέπει να μείνουν αδυσώπητα αρνητικές και ασυμβίβαστες στην κριτική τους για την τρέχουσα κοινωνική τάξη, καθώς παραμένουν καταφατικές υπό την έννοια της επικύρωσης των δυνατοτήτων της αντίστασης και του οραματισμού ενός εναλλακτικού μέλλοντος. Ο ύστατος σκοπός της θεωρίας και της κριτικής δεν είναι να αποδομήσουν τις αντιφάσεις των κειμένων, να εξερευνήσουν την πολυφωνία του νοήματος, ή να πειραματιστούν με εναλλακτικές πραγματικότητες στη φιλολογική φαντασία, αλλά αντίθετα να ευθυγραμμιστούν με τα ζώα και να παλέψουν για την απελευθέρωσή τους. Είναι σημαντικό αυτό να μην εμφανιστεί με τέτοιο τρόπο που να αντιλαμβάνεται τα ζητήματα των ζώων σαν να υπάρχουν ξεχωριστά από τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά αντίθετα να φωτίσει τον πρωταρχικό ρόλο του σπισισμού στα κύρια προβλήματα των πολιτισμών και των κοινωνιών, και να καταδείξει πώς η εκμετάλλευση των ζώων είναι τώρα μόνο ένα μέρος ενός ογκώδους παγκοσμίου συστήματος εκμετάλλευσης που πρέπει να αλλαχθεί σε όλα του τα σημεία και όχι μόνο σε ένα.

Οι ΚΣΖ παίρνουν μορφή στη συνειδητοποίηση των ιστορικά κατασκευασμένων ιδεολογιών και συστημάτων δύναμης και κυριαρχίας, στις οποίες οι άνθρωποι έχουν καταπιέσει και εκμεταλλευτεί τα ζώα. Οι ΚΣΖ έχουν μια ευρεία και ολιστική κατανόηση των ιεραρχικών συστημάτων δύναμης (πχ, ρατσισμός, σεξισμός, ταξισμός και σπισισμός) και των περίπλοκων αλληλεξαρτήσεών τους, ερευνούν τα συστημικά καταστρεπτικά αποτελέσματα του καπιταλισμού σε κάθε μορφή ζωής και στη Γη, και βλέπουν την απελευθέρωση των ζώων και την απελευθέρωση των ανθρώπων ως αχώριστα συσχετισμένα ερευνητικά προγράμματα. Στο πνεύμα και την παράδοση της Σχολής της Φρανκφούρτης, επιδιώκουν να συνειδητοποιήσουν τη δυνατότητά τους να αναπτύξουν μία από τις πιο περιεκτικές και ριζοσπαστικές προοπτικές που έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα.

Τέλος, στα καλύτερά της, η παράδοση της Σχολής της Φρανκφούρτης στην κριτική θεωρία ένωσε τη θεωρία και την πράξη μέσω σχετικά σαφούς γλώσσας, ρητής κανονιστικής και πολιτικής δέσμευσης, και προσοχής στις συμπαγείς πιέσεις της δύναμης, της καταστολής και της αντίστασης. Αυτή η αρετή, δυστυχώς έχει χαθεί τις τελευταίες δεκαετίες με τον εγκλεισμό της θεωρίας σε μικρολεπτομέρειες, στην εσωτερικότητα και τον άψυχο αφαιρετισμό. Η στροφή προς τον αφαιρετισμό, η μαζική παραγωγή επιστημονικής ορολογίας και ο φετιχισμός της ηπειρωτικής και μεταμοντέρνας πραγματείας, δεν είναι παρά η άλλη πλευρά της αποφυγής των δυνάμεων ισχύος, των δομών καταπίεσης, των αγώνων αντίστασης και της καταστροφικής παγκόσμιας οικολογικής κρίσης. Όπως είναι οφθαλμοφανές στην προσέγγιση της Μακ Χιού, η θεωρία είναι εντελώς αποκομμένη από την πράξη και από την ίδια την κατανοητή γλώσσα επίσης, με τρόπο που, η στροφή από την κριτική θεωρία των Μάρτιν Χάιντεγκερ, Εμμανουέλ Λεβινάς, Τζούλια Κρίστεβα και Ζακ Ντεριντά είχε οπισθοδρομικά αποτελέσματα.

Μέσω των θεσμικών προκαταλήψεων του ακαδημαϊκού κόσμου, και ακολουθώντας τη γενική λογική του νεωτερισμού, οι θεωρητικοί γίνονται συνεχώς πιο τεχνικοί, πιο εξειδικευμένοι και πιο επαγγελματίες. Με αυτό τον τρόπο έχουν εξαλείψει το ρόλο της δημόσιος διανόησης και, με έναν ειρωνικό τρόπο, της διανοητικής ζωής γενικότερα, την οποία το κοινό περιφρονητικά και αποπεμπτικά θεωρεί άσχετη με τα κοινωνικά δρώμενα, και με αυτό τον τρόπο επιδεινώνει την αντινοησιαρχία που είναι διάχυτη σε όλη την αμερικανική κουλτούρα. Η τραγωδία είναι ότι η θεωρία – σαφής, συγκεκριμένη και δεσμευμένη όσο αυτό είναι δυνατό – είναι απολύτως αναγκαία για την πράξη, όπως ακριβώς είναι και η πράξη για αυτή, έτσι ώστε, παραφράζοντας τον Καντ, η θεωρία χωρίς πράξη είναι κενή, και η πράξη χωρίς θεωρία είναι «τυφλή»[21]. Αντί να δουλεύει ως όπλο που φωτίζει τις συνθήκες καταπίεσης, γαλβανίζει ανθρώπους και διευκρινίζει την ηθική και πολιτική πρακτική, η γλώσσα της ιντελιγκέντσιας λειτουργεί ως ένας τοίχος, φράχτης και όριο που απομονώνει τους ειδικούς από τους κοινούς θνητούς καθώς χωρίζει τα πανεπιστήμια από τις κοινότητες και τη δημόσια σφαίρα επιρροής. Συνολικά, οι ακαδημαϊκοί γίνονται εργαλεία του ελιτισμού και ενέχυρα των κυρίαρχων δυνάμεων. Στις ΣΣΖ, λειτουργούν συχνά σαν θεωρητικοί ζωοτόμοι που τεμαχίζουν το «Άλλο Ζώο» σαν ένα κοινωνικό κατασκεύασμα και ασυνάρτητο αντικείμενο, μέσω μιας αποκομμένης οπτικής που υποκαθιστά την πολιτική δέσμευση και την επαναστατική οργή.

Οι Κοινoτυπίες της Καταπίεσης και της Πολιτικής Συμμαχιών

Οι ΚΣΖ απορρίπτουν φιλελεύθερα ρεφορμιστικά οράματα που έχουν τις ρίζες τους στη βαθιά αυταπάτη ότι ένα εγγενώς παράλογο, βίαιο και μη διατηρήσιμο σύστημα μπορεί να αναστραφεί και να γίνει λογικό, ειρηνικό και βιώσιμο. Η επαναστατική προοπτική τους βλέπει «ξεχωριστά» προβλήματα σε σχέση με το μεγαλύτερο σύστημα του παγκόσμιου καπιταλισμού, και απορρίπτει τη μεταρρυθμιστική έννοια του «πράσινου καπιταλισμού» ως ένα αφελές οξύμωρο. Αποκηρύσσει τις λογικές της εμπορευματοποίησης, της οικονομικής ανάπτυξης και της εκβιομηχάνισης, ως εγγενώς βίαιες, εκμεταλλευτικές και καταστρεπτικές, και επιδιώκει οικολογικές, δημοκρατικές και ισόνομες εναλλακτικές λύσεις.

Ο καπιταλισμός απορροφά οτιδήποτε ανόργανο και οργανικό μέσα στη δίνη της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. Η προσταγή του κέρδους συντρίβει την ηθική προσταγή· η αξία μειώνεται σε ανταλλακτική αξία· τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της ανθρώπινης εργασίας, γίνονται εμπόρευμα· ο ανταγωνισμός της αγοράς δίνει τόπο στα οικονομικά μονοπώλια και τις πολιτικές ολιγαρχίες· και η σύλληψη του Δαρβίνου για την «επιβίωση του δυνατότερου» είναι η ρυθμιστική αρχή της κοινωνικής ζωής. Αναζητώντας τις προσταγές της ανάπτυξης και της συσσώρευσης που οδηγούν τη δυναμική οικονομία της οποίας η συνεχής ανάπτυξη είναι μονόδρομος, ο καπιταλισμός καταβροχθίζει τη φύση, τα είδη, τις ανθρώπινες ζωές και τους γηγενείς πολιτισμούς. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα είναι εγγενώς καταστρεπτικό για τους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση. Δεν μπορεί να εξανθρωπιστεί, να εκπολιτιστεί, ή να γίνει φιλικό στο περιβάλλον, αλλά αντίθετα πρέπει να ξεπεραστεί μέσω επανάστασης σε όλα τα επίπεδα – στο οικονομικό, το πολιτικό, το νομικό, το πολιτιστικό, το τεχνολογικό, το ηθικό και το εννοιολογικό.

Φυσικά, ο καπιταλισμός δεν καινοτόμησε στη μείωση των ζώντων πλασμάτων σε αντικείμενα και εκμεταλλεύσιμους πόρους. Η κυριαρχία των ανθρώπων, των ζώων και της Γης έχει αρχαίες θεσμικές και ιδεολογικές πηγές στο Δυτικό πολιτισμό και, ύστατα, στη γεωργική κοινωνία (που γεννήθηκε πριν μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια) που ξεπερνούν τη δυναμική της τάξης και της οικονομίας. Αλλά ενώ η κυριαρχία επί της φύσης και των μη ανθρώπινων ζώων δεν μπορούμε να πούμε πως άρχισε με τον καπιταλισμό, το καπιταλιστικό σύστημα αυξάνει την ανθρώπινη αλλοτρίωση και την περιφρόνηση για το φυσικό κόσμο στην υψηλότερη της έκφραση σε ένα παγκόσμιο σύστημα ατομικιστικών ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων και σε μια προηγμένη τεχνολογική αυτοκρατορία που κυβερνάται από διεθνικές εταιρίες. Και όταν οι αρχαίες παθολογίες συνδέονται με τις σύγχρονες τεχνολογίες· σε ένα βιομηχανικό μοντέλο που υποβάλλει την εργασία, την παραγωγή και τις διαδικασίες διαβίωσης σε μηχανοποιημένες διαδικασίες (όπως ο μετασχηματισμός της γεωργίας σε αγροτική βιομηχανία και της καλλιέργειας σε εργοστασιακή κτηνοτροφία)· σε ένα γραφειοκρατικό κράτος που οδηγείται από προσταγές αποδοτικότητας· και σε ένα οικονομικό σύστημα που οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη συσσώρευση και το κέρδος, το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής κρίση που προέρχεται από μια κουλτούρα καρκινογόνου ανάπτυξης και δολοφονικών προστακτικών εξολόθρευσης.

Οι ΚΣΖ είναι αμπολισιονιστικές, αλλά με ένα πολύ πλουσιότερο και πιο ριζοσπαστικό τρόπο από ότι είναι η επικρατούσα αμπολισιονιστική προσέγγιση, όπως αναφέρθηκε νωρίτερα. Παρά την αναγνώριση των κοινοτυπιών της καταπίεσης και της ανάγκης για πολιτικές συμμαχιών, οι προασπιστές αυτής της προσέγγισης εμφανίζονται τελικά να προωθούν ένα μονοδιάστατο, απολιτικό, ελιτίστικο πρόγραμμα βίγκαν εκπαίδευσης. Συμπτωματικό αυτής της προοπτικής είναι η απογοητευτική απουσία μιας ηθικά και φυλετικά διαφορετικής πολιτικής παρουσίας που προσελκύεται από το σύγχρονο βίγκαν αμπολισιονιστικό κίνημα. Αυτή η έλλειψη ποικιλομορφίας μέσα στο αμπολισιονιστικό στρατόπεδο εκθέτει το ευρύτερο κίνημα σε ηχηρή κριτική, κυρίως στο να συντονιστεί με άλλα «προοδευτικά» και «ριζοσπαστικά» ακαδημαϊκά και ακτιβιστικά κινήματα. Κάτω από τους ιδιαίτερα ανώριμους όρους του, οι προασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων απορρίπτονται επιπόλαια ως ακόμα ένα, «δυτικό, λευκό, μεσοαστικό κίνημα». Μέχρι να αναγνωριστεί αυτό το αποτράβηγμα και να εξεταστεί αποτελεσματικά, θα συνεχίσει να συμβιβάζει επικίνδυνα οποιαδήποτε επιτεύγματα της «βίγκαν επανάστασης».

Επιπλέον, υπάρχει μια σοβαρή αντίφαση μεταξύ της παγετώδους προσέγγισης «ένα πιάτο κάθε φορά» όσον αφορά την κοινωνική αλλαγή, και των δραματικών ακίδων της παγκόσμιας κατανάλωσης κρέατος (ιδιαίτερα στα πιο πολυπληθή έθνη του κόσμου, την Κίνα και την Ινδία) για να μην αναφέρω τη δραματική επιδείνωση της πλανητικής οικολογικής κρίσης. Ναι, ο βιγκανισμός είναι ένα κρίσιμο και απαραίτητο βήμα για την ολική απελευθέρωση και την αναστροφή της μανίας της παγκόσμιας οικολογικής κατάρρευσης, αλλά από μόνος του δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας ικανοποιητικός όρος. Εκτός κι αν προσδεθεί σε πολιτικές συμμαχιών και σε ένα επαναστατικό κοινωνικό κίνημα, ο βιγκανισμός θα γίνει ακριβώς άλλη μια μπουρζουάδικη ατομιστική καταναλωτική και εγωιστική προοπτική. Κάθε προασπιστής της «βίγκαν επανάστασης» που αποτυγχάνει να δεσμεύσει τις μεγαλύτερες κοινωνικές και οικονομικές αιτίες της, και που επιδιώκει να χωρίσει όλους τους δεσμούς με τους ριζοσπαστικούς αμπολισιονιστές (και με άλλα κοινωνικά κινήματα και ομάδες) προορίζεται να οδηγήσει το βιγκανισμό να γίνει μια πρακτική ενός ελιτίστικου μπουρζουάδικου τρόπου ζωής παρά ένα ευρύ και ποικίλο κοινωνικό κίνημα. Οι αληθινά τολμηρές και καινοτόμες προσεγγίσεις πρέπει να εστιάσουν: στο ξεπέρασμα της στενής, ελιτίστικης και ευρωαμερικανοκεντρικής φύσης του βιγκανισμού και των δικαιωμάτων των ζώων σήμερα· στην εξάπλωση στις εργατικές τάξεις, τους έγχρωμους ανθρώπους και τα νότια έθνη· και στην επανασύλληψη του μαχητικού πνεύματος του αμπολισιονιστικού κινήματος του 19ου αιώνα. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις συχνά εγκαταλείπονται για χάρη ενός φαφούτικου πασιφισμού.

Η εκμετάλλευση των ζώων είναι αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο του καπιταλισμού, της ανάπτυξης, του κέρδους και των σχέσεων περιουσίας – ιδιοκτησίας, αλλά επίσης μιας συντελεστικής και τεχνικής των μαζών λογικότητας που αντικειμενικοποιεί και ποσολογεί τη φύση, τον πολιτισμό και την ανθρώπινη προσωπικότητα. Και είναι αυτό το όραμα – η κατάργηση του σπισισμού και κάθε άλλης καταπιεστικής ιεραρχίας εξίσου – που καθοδηγεί αυτή τη ριζοσπαστική κριτική των ΣΣΖ και την ανάπτυξη εποικοδομητικών εναλλακτικών. Οι ΚΣΖ επιδιώκουν να καταργήσουν όχι μόνο την εκμετάλλευση των ζώων, αλλά και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και του φυσικού κόσμου. Προκαλούν όχι μόνο το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ζώων, αλλά και τον ίδιο το θεσμό (ελεγχόμενο από εταιρίες) της «ιδιωτικής ιδιοκτησίας». Επομένως, είναι κρίσιμο να συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε εναλλακτικά, ευρύτερα, συμμαχικά, γεφυρωμένα, αντικαπιταλιστικά, αντιεραρχικά κοινωνικά κινήματα.

Δεδομένου ότι οι μοίρες όλων των ειδών σε αυτό τον πλανήτη συσχετίζονται περίπλοκα, η εκμετάλλευση των ζώων δεν μπορεί παρά να ασκεί σημαντική επίδραση στον ίδιο τον ανθρώπινο κόσμο. Όταν τα ανθρώπινα πλάσματα εξολοθρεύουν τα ζώα, καταστρέφουν τους βιότοπους και τα οικοσυστήματα που είναι απαραίτητα για τις δικές τους ζωές. Όταν σφάζουν τα εκτρεφόμενα ζώα κατά δισεκατομμύρια, ερημώνουν τα τροπικά δάση, μετατρέπουν λιβάδια σε ερήμους, επιδεινώνουν την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας και ξερνούν τοξικά απόβλητα στο περιβάλλον. Όταν κατασκευάζουν ένα παγκόσμιο σύστημα εργοστασιακής κτηνοτροφίας που απαιτεί τεράστια ποσά εδάφους, νερού, ενέργειας και συγκομιδών, σπαταλούν ζωτικής σημασίας πόρους και επιδεινώνουν το πρόβλημα του παγκόσμιου υποσιτισμού. Όταν οι άνθρωποι είναι βίαιοι προς τα ζώα, συνήθως είναι βίαιοι και ο ένας προς τον άλλο, μια τραγική αυτονόητη αλήθεια που επικυρώνεται κατ’ επανάληψη από τους κατά συρροή δολοφόνους που μεγαλώνουν κακοποιώντας ζώα και τους βίαιους άνδρες που χτυπούν τις γυναίκες, τα παιδιά και τα ζώα του σπιτιού τους. Οι συνδέσεις πηγαίνουν πολύ βαθύτερα, δεδομένου ότι η εξημέρωση των ζώων στο ξημέρωμα της γεωργικής κοινωνίας έχει κεντρική εμφάνιση στην πατριαρχία, στην κρατική εξουσία, στη σκλαβιά και στην ιεραρχία και στην κυριαρχία κάθε είδους.

Με αμέτρητους τρόπους, η εκμετάλλευση των ζώων αναπηδά για να δημιουργήσει κρίσεις μέσα στον ίδιο τον ανθρώπινο κόσμο. Ο φαύλος κύκλος της βίας και της καταστροφής μπορεί να τελειώσει μόνο εάν και όταν το ανθρώπινο είδος μάθει να διαμορφώνει αρμονικές σχέσεις που είναι μη ιεραρχικές και μη εκμεταλλευτικές – με τα άλλα είδη ζώων και με το φυσικό κόσμο. Για να επαναλάβω: από μόνο του το κίνημα της απελευθέρωσης των ζώων δεν μπορεί να επιφέρει το τέλος της εκμετάλλευσης των ζώων. Μπορεί να το καταφέρει αυτό μόνο σε συμμαχία με τους προοδευτικούς κοινωνικούς αγώνες, τους αντικαπιταλιστικούς αγώνες και τα ριζοσπαστικά περιβαλλοντικά κινήματα. Οι ΚΣΖ επιβεβαιώνουν την ανάγκη για περισσότερα επεκτατικά οράματα και πολιτικές για όλες τις πλευρές της εξίσωσης απελευθέρωση των ανθρώπων/των ζώων/της Γης, και καλούμε για νέες μορφές διαλόγου, εκμάθησης και στρατηγικών συμμαχιών. Η απελευθέρωση των ζώων, των ανθρώπων και της Γης είναι αλληλένδετα προγράμματα για τα οποία πρέπει να αγωνιστούμε σαν να είναι ένα, καθώς αναγνωρίζουμε ότι ο βιγκανισμός έχει κεντρική θέση στην ειρήνη, την οικολογία, την αειφορία, τη μη βία και την ίαση των σημαντικότερων κρίσεων που βασανίζουν αυτό τον πλανήτη.

Επιπρόσθετα στην απόκτηση νέων ενορατικοτήτων στη δυναμική της ιεραρχίας, της κυριαρχίας και της περιβαλλοντικής καταστροφής από την προοπτική των δικαιωμάτων των ζώων, οι Αριστεροί πρέπει να αντιληφθούν τη χονδροειδή ασυνέπεια του να υποστηρίζουν αξίες όπως η ειρήνη, η πολιτική της μη βίας, η συμπόνοια, η δικαιοσύνη και η ισότητα, ενώ εκμεταλλεύονται ζώα στις καθημερινές τους ζωές, προωθώντας σπισιστικές ιδεολογίες και αγνοώντας το τρέχον ολοκαύτωμα ενάντια στα άλλα είδη που απειλεί σοβαρά ολόκληρο τον πλανήτη. Αντιθέτως, το κίνημα της υπεράσπισης των ζώων στο σύνολό του είναι πολιτικά αφελές, μονόπλευρα προσανατολισμένο και στερούμενο μιας συστημικής αντικαπιταλιστικής θεωρίας και πολιτικής που είναι απαραίτητη για τον αληθινό διαφωτισμό και την εξάλειψη της εκμετάλλευσης των ζώων· περιοχές όπου μπορεί να ωφεληθεί πολύ από τις συζητήσεις με τα αριστερά και προοδευτικά κοινωνικά κινήματα. Περαιτέρω, οι περιβαλλοντολόγοι δεν μπορούν ποτέ να πετύχουν τους στόχους τους χωρίς να εξετάσουν την κύρια αιτίας της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας – την εργοστασιακή κτηνοτροφία – και χωρίς να αντιληφθούν το πώς η ρύπανση των υδάτων, η καταστροφή των τροπικών δασών, η ερημοποίηση, η εξάντληση των πόρων και άλλα βασικά προβλήματα διαμορφώνονται κυρίως ή σε σημαντικό βαθμό από την παγκόσμια παραγωγή κρέατος και την εκμετάλλευση των ζώων.

Τα κινήματα της απελευθέρωσης των ζώων/ανθρώπων έχουν πολλά να μάθουν το ένα από το άλλο. Ακριβώς όπως αυτοί στην Αριστερά και στα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης έχουν πολλά να διδάξουν το κίνημα της απελευθέρωσης των ζώων για την καπιταλιστική λογική, την κοινωνική καταπίεση και την εξαθλίωση των λαών, έτσι έχουν και πολλά να μάθουν για τα δεινά των ζώων, τα δικαιώματα των ζώων και το βιγκανισμό. Εκτιμώντας ότι οι Αριστεροί ριζοσπάστες μπορούν να βοηθήσουν ώστε να μετριαστούν τα μονοθεματικά και αντιανθρωπιστικά στοιχεία μέσα στο κίνημα των δικαιωμάτων των ζώων, έτσι τα δικαιώματα των ζώων μπορούν να βοηθήσουν τους Αριστερούς να ξεπεράσουν τις σπισιστικές προκαταλήψεις και να κινηθούν προς ένα πιο συμπονετικό, χωρίς σκληρότητα και φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο ζωής.

Τα «νέα κοινωνικά κινήματα» και οι Πράσινοι έχουν αποτύχει να αντιληφθούν τη ριζοσπαστική δυναμική τους. Έχουν εγκαταλείψει τις αρχικές απαιτήσεις τους για ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή και έχουν ενσωματωθεί στις καπιταλιστικές δομές που έχουν εξαλείψει τις «υπάρχουσες σοσιαλιστικές χώρες» καθώς και τις κοινωνικές δημοκρατίες μέσα σε έναν παγκόσμιο θρίαμβο νεοφιλελευθερισμού. Μια νέα επαναστατική δύναμη πρέπει επομένως να προκύψει, η οποία θα στηριχτεί στα επιτεύγματα των κλασσικών δημοκρατικών, ελευθεριακών σοσιαλιστικών και αναρχικών παραδόσεων· θα ενσωματώσει τους ριζοσπαστικούς πράσινους, κριτικούς φυλετικούς, φεμινιστικούς και γηγενείς αγώνες· και θα συνθέσει τις σκοπιές και τις πολιτικές της απελευθέρωσης της Γης, των ζώων και των ανθρώπων. Πρέπει να προσεγγίσει τους ριζοσπάστες ακαδημαϊκούς, τους πολιτικούς κρατουμένους, τους εκμεταλλευόμενους εργάτες, τους γηγενείς λαούς, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τις φυλές που ωθούνται στο χείλος της εξάλειψης, τους αντάρτικους στρατούς, τους ένοπλους αντάρτες, την αποστερημένη νεολαία και οποιονδήποτε αγωνίζεται ενάντια στο αυξανόμενο μεγαθήριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, του νεοφασισμού, του ιμπεριαλισμού, του μιλιταρισμού και των κάλπικων πολέμων ενάντια στην τρομοκρατία που είναι άλλοθι για τις επιθέσεις στη διαφωνία και τη δημοκρατία.

Η απελευθέρωση των ζώων, ο βιγκανισμός και τα περιβαλλοντικά κινήματα, πρέπει να εξετάσουν ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές πολιτικές, ακριβώς όπως οι κοινωνικοί προοδευτικοί και ριζοσπάστες πρέπει να συμμετέχουν σε αυτά τα ζητήματα με ευαίσθητους, σοβαρούς, ολιστικούς και περιεκτικούς τρόπους. Τα διαφορετικά ενδιαφέροντα μπορούν να ενωθούν στην αναγνώριση του κοινού στόχου της προετοιμασίας μια κοινωνικής-οικολογικής επανάστασης ικανή να αντικαταστήσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό και τα ιεραρχικά συστήματα με ριζοσπαστικές δημοκρατικές, αποκεντρωμένες και οικολογικές κοινωνίες. Ενώ σκοπιές όπως η βαθιά οικολογία, η κοινωνική οικολογία, ο οικοφεμινισμός, η απελευθέρωση των ζώων και η απελευθέρωση των Μαύρων είναι όλες σημαντικές, καμία δεν μπορεί να πετύχει το συστημικό κοινωνικό μετασχηματισμό από μόνη της. Λειτουργώντας μαζί, εν τούτοις, μέσω μιας ποικιλομορφίας κριτικών και τακτικών που κινητοποιούν διαφορετικές κοινότητες, μια πλευροκόπηση από τις ριζοσπαστικές ομάδες και θέσεις μπορεί να εμβολίσει τις πολύπλευρες δομές της εξουσίας και της κυριαρχίας και ενδεχομένως να ανοίξει την πόρτα σε ένα νέο μέλλον.

Οι τρεις τόμοι που επιμελήθηκα εγώ μαζί με τον Άντονι Τζ. Νοσέλα, ΙΙ – Terrorists or Freedom Fighters? Reflections on the Liberation of Animals (Lantern Books, 2004)· Igniting a Revolution: Voices in Defense of the Earth (AK Press, 2006)· και Academic Repression: Reflections from the Academic Industrial Complex (AK Press, 2009) – αντιπροσωπεύουν όχι μόνο μια θεωρία πολιτικής συμμαχιών και συνολικής επανάστασης, αλλά και συμπαγείς πρακτικές ριζοσπαστικής πολιτικής. Κάθε βιβλίο συγκεντρώνει διαφορετικούς ανθρώπους και θέσεις που συνήθως δεν συναντώνται ποτέ. Αυτές οι εργασίες σπάνε τα όρια που υπάρχουν χαρακτηριστικά μεταξύ ακαδημαϊκών και ακτιβιστών, λόγιων και πολιτικών κρατουμένων (πρώην και νυν), λευκών και έγχρωμων, ανδρών και γυναικών, και των υποστηρικτών των δικαιωμάτων των ανθρώπων και των ζώων. Οι διαφορετικές φωνές μαζί προκαλούν τον καπιταλισμό και την ιεραρχική κυριαρχία κάθε μορφής στην αναζήτηση ενός πιο ελεύθερου, δίκαιου και βιώσιμου κόσμου.

Επιπρόσθετα στα διάφορα βιβλία, δοκίμια και κριτικές που παράγονται από τα μέλη μας, το ICAS έχει κάνει πολυάριθμα άλλα βήματα για να εφαρμόσει την αλλαγή, όπως μέσω της οργάνωσης ετησίων συνεδρίων, της έναρξης διαμαρτυριών και μποϊκοταρισμάτων, των εκστρατειών στις πανεπιστημιουπόλεις, της διοργάνωσης εράνων και πάντα δουλεύοντας με αυτούς τους τρόπους για να χτιστούν γέφυρες (όπως με πρώην μέλη του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, ηγέτες του Αμερικανικού Ινδιάνικου Κινήματος και ακτιβιστές των δικαιωμάτων για ανάπηρους), της προώθησης πολιτικών συμμαχιών και δεσμεύοντας αμφισβητούμενες πολιτικές, τακτικές και ζητήματα που οι μετριοπαθείς ομάδες κάθε προσανατολισμού φοβούνται και αποφεύγουν. Κατά αυτό τον τρόπο, το ICAS – σε λίγο χρόνο και με ελάχιστους πόρους – έχει κάνει ένα κβαντικό άλμα πέρα από τον πασιφιστικό αμπολισιονισμό που μερικές φορές μιλάει για πολιτικές συμμαχιών, αλλά δεν τις πράττει ποτέ πραγματικά, και που αποκρίνεται στις ριζοσπαστικές τακτικές άμεσης δράσης με την ίδια νοοτροπία και το ίδιο επίπεδο επιτήδευσης όπως οι χριστιανοί φονταμενταλιστές απαντώντας στην εξέλιξη του Δαρβίνου[22].

Κατά συνέπεια, οι ΚΣΖ στοχεύουν να αντικαταστήσουν επί μέρους έννοιες της επαναστατικής αλλαγής υπέρ μιας πολύ ευρύτερης, βαθύτερης, πιο σύνθετης και πιο περιεκτικής ιδέας της συνολικής επανάστασης. Πρέπει να ανταλλάξουμε την κριτική οποιουδήποτε συστήματος κυριαρχίας (είτε αυτό είναι ο σπισισμός, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ή ο ταξισμός) με μια κριτική για την ιεραρχία ως πολύπλευρο και συστημικό φαινόμενο. Και καθώς επιδιώκουμε να κατανοήσουμε και να μετασχηματίσουμε διάφορες μορφές ιεραρχίας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο καπιταλισμός είναι ένας μεταστατικός καρκίνος που τρώει τον πλανήτη και ότι ένα βιώσιμο πρόγραμμα για την ολική απελευθέρωση και το μετασχηματισμό επιδιώκει απαραιτήτως να αντικαταστήσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό με την αποκεντρωμένη δημοκρατία και την αποσυναρμολόγηση της ιεραρχίας κάθε μορφής.

Μια Εποχή Σαν Καμία Άλλη

Καθώς οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ανεβαίνουν, τα παγόβουνα λιώνουν, τα επίπεδα της θάλασσας αυξάνονται και τα δάση καταρρέουν, η βραχύβια ανθρώπινη αυτοκρατορία έχει αρχίσει να καταβροχθίζει τον εαυτό της και εκρήγνυται σαν ένα λευκό αστέρι νάνος που καταρρέει. Η ίδια η Γη – το κύριο μέρος της οποίας έχει εξημερωθεί, αποικιστεί, μεταλλαχθεί, εμπορευματοποιηθεί, καλλιεργηθεί και υβριδοποιηθεί, κατασκευαστεί γενετικά, κλωνοποιηθεί και μετασχηματιστεί σε δυνάμεις μαζικής καταστροφής – αντικρούει τους μύθους και τις πλάνες της Προόδου, της Ανάπτυξης, της Επιστήμης, της Τεχνολογίας, της Ελεύθερης Αγοράς και του Νεοφιλελευθερισμού, καταδεικνύοντας την έμφυτη αντίφαση μεταξύ του καπιταλισμού και της οικολογίας.

Έφτασε η στιγμή να αποβάλουμε όλη την ευχερή αισιοδοξία, να βγάλουμε τα κεφάλια μας από την άμμο και να αναγνωρίσουμε ένα ισχυρό, μοναδικό και δυσοίωνο γεγονός: Ο βιομηχανικός πολιτισμός ξεδιπλώνεται μέχρι το τέρμα, και θα είναι μια άσχημη, βάναυση, τρομακτική διαδικασία καθώς η περιβαλλοντική κατάρρευση – ειδικά όπως προκαλείται από την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας – εξαναγκάζει ένα θανάσιμο φόρο. Χρειαζόμαστε απολύτως νέα μοντέλα πέρα από αυτά με τα οποία έχει εμπλουτιστεί η σκέψη μας τα τελευταία πεντακόσια χρόνια, τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια, τα τελευταία δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Αυτές οι ηθικές και εννοιολογικές επαναστάσεις πρέπει να είναι τόσο τολμηρές και καταστροφικές για τα ιεραρχικά και καπιταλιστικά παραδείγματα, όπως ήταν για παράδειγμα η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν ή η κβαντική μηχανική για την κλασσική μεταφυσική.

Το κίνημα για την προάσπιση των ζώων και το κίνημα του βιγκανισμού έχουν καταφέρει σημαντικά κέρδη, αλλά σε σύγκριση με το βαθμό της πλανητικής κατάρρευσης είναι πολύ λίγα και πάρα πολύ αργοπορημένα. Ομοίως, σαν μια εσωτερική πραγματεία που είναι ανίκανη να δραπετεύσει από το θρυμματισμό που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό και τον ακαδημαϊκό κόσμο, απαλλαγμένες από μια συνεπή ηθική ή πολιτική άποψη, οι ΣΣΖ δεν έχουν σε καμία περίπτωση την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να γίνουν ένας καταλύτης ριζοσπαστικής αλλαγής.

Παρά τις τελευταίες δεκαετίες των αυξανόμενων αγώνων για την προάσπιση των ζώων και του περιβάλλοντος, όπως και να ’χει χάνουμε έδαφος στη μάχη για να διατηρήσουμε τα είδη, τα οικοσυστήματα και τους αγριότοπους. Όλο και περισσότερο, οι κλήσεις για μετριοπάθεια, συμβιβασμό και η αργή πορεία μέσω των θεσμών μπορούν να θεωρηθούν επίβουλες και αλλόκοτα ανεπαρκείς. Στη μέση του αρπακτικού παγκόσμιου καπιταλισμού και της βιολογικής κατάρρευσης, η «λογική» και η «μετριοπάθεια» φαίνεται να είναι εξ ολοκλήρου αδικαιολόγητες και υπέρμετρες, όπως οι «ακραίες» και «ριζοσπαστικές» ενέργειες εμφανίζονται απλά ως αναγκαίες και κατάλληλες.

Η συνηθισμένες πολιτικές απλά δεν λειτουργούν πια. Πάντα θα χάνουμε εάν παίζουμε με τους κανόνες τους αντί να εφεύρουμε νέες μορφές αγώνα, νέα κοινωνικά κινήματα και νέες ευαισθησίες. Οι αιτίες απαιτούν αποφασιστική και άμεση δράση: οι δρόμοι πρέπει να μπλοκαριστούν, τα δίχτυα επιφανείας να κοπούν και τα κλουβιά να εκκενωθούν. Αλλά αυτές είναι αμυντικές ενέργειες· νέα κινήματα πρέπει επίσης να χτιστούν, κινήματα που θα ενσωματώνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την απελευθέρωση των ζώων και την οικολογική πολιτική στις πολυφυλετικές και παγκόσμιες συμμαχίες. Τέτοιες προσεγγίσεις έχουν υιοθετηθεί από την Τζούντι Μπάρι και την Earth First![23], το κίνημα περιβαλλοντικής δικαιοσύνης[24], το διεθνές Πράσινο κίνημα[25], τους Ζαπατίστας[26], τους αγώνες της αντιπαγκοσμιοποίησης κατά του διεθνικού καπιταλισμού[27] και ριζοσπαστικά ολιστικά οράματα βρίσκονται επίσης συχνά στο κίνημα της απελευθέρωσης των ζώων.

Τα στενά παράθυρα των ευκαιριών κλείνουν γρήγορα. Οι ενέργειες που τα ανθρώπινα πλάσματα παίρνουν τώρα συλλογικά ή αποτυγχάνουν να πάρουν θα καθορίσουν εάν το μέλλον είναι ελπιδοφόρο ή δυσοίωνο, εάν, με τα λόγια του Ντέιβιντ Κόρτεν, έχουμε μια Αυτοκρατορία ή μια κοινότητα της Γης, ένα Μεγάλο Ξεκαθάρισμα ή μια Μεγάλη Στροφή[28]. Ενώ το αποτέλεσμα είναι φρικτό για να το συλλογιστεί κάποιος, το είδος μας μπορεί να μην αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση και αντ’ αυτού να οδηγηθεί στην ίδια λήθη που ωθήθηκαν αμέτρητα άλλα είδη. Δεν υπάρχει κανένας οικονομικός ή τεχνολογικός τρόπος επίλυσης για τις κρίσεις που αντιμετωπίζουμε, η μόνη λύση βρίσκεται στη ριζοσπαστική εννοιολογική και θεσμική αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

Η επανάσταση που αυτός ο πλανήτης τόσο απελπισμένα χρειάζεται μετά από δέκα χιλιάδες χρόνια «πολιτισμού» πρέπει να περιλάβει, μεταξύ άλλων, μια υπερβατικότητα του ανθρωποκεντρισμού, του σπισισμού, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του ταξισμού, της ομοφοβίας, των διακρίσεων απέναντι στα άτομα με αναπηρία και των προκαταλήψεων και των ιεραρχιών όλων των ειδών. Συγχρόνως, πρέπει να ανασυγκροτήσει κοινωνικούς θεσμούς με μια μορφή που θα προωθούν την αυτονομία και την αυτοδιάθεση των κοινοτήτων και των ατόμων, την αποκέντρωση και τον εκδημοκρατισμό της πολιτικής ζωής, τις μη εμπορικές οικονομικές σχέσεις, τα εγγυημένα δικαιώματα (ή οποιαδήποτε αντίστοιχη μετακαπιταλιστική πραγματεία) για τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα εξίσου, μια περιβαλλοντική ηθική και μια ηθική φροντίδας και σεβασμού για όλες τις μορφές ζωής και την εναρμόνιση των εμπόλεμων στοιχείων αυτού του πλανήτη που βρίσκεται σε κρίση.

Χρειαζόμαστε το πιο τολμηρό και πιο συστημικό, ολιστικό και περιεκτικό όραμα που δύναται, ένα όραμα που ξεπερνά την καταστρεπτική αλλοτρίωση και την παθολογία του ίδιου του ανθρωπισμού. Χρειαζόμαστε την πιο ασυμβίβαστη και ριζοσπαστική μορφή πολιτικής που μπορούμε να παρατάξουμε, έτσι ώστε να μπορούμε να επιφέρουμε επανάσταση σε ό,τι δεν μπορεί να ανασχηματιστεί, ή, όλοι θα πνιγούμε από τις πλημμυρίδες ή θα θαφτούμε από το χάος και τη βία ενός κόσμου που πεθαίνει. Είναι αυτή η διαφαινόμενη, που ήδη ξετυλίγεται, κοινωνική κρίση και οικολογική καταστροφή που οι ΚΣΖ εξετάζουν ανένδοτα και πρωταρχικά, και οι οποίες παρέχουν το πλαίσιο και τον καταλύτη για τη ριζοσπαστική τους θεωρία και τη μετασχηματιστική τους πολιτική εν δράσει.

Αναφορές

[1] Είμαι πολύ ευγνώμων στους Άντονι Τζ. Νοσέλα II, Ρίτσαρντ Καν, Κάρολ Τζιγκλιότι, Ρίτσαρντ Ουάιτ και Τζέισον Μίλερ για τις χρήσιμες παρεμβάσεις και τα σχόλιά τους σε αυτό το δοκίμιο, το οποίο είναι μια εισβολή στο μυθιστόρημα και την ιδιαίτερα ανεξερεύνητη περιοχή των κριτικών σπουδών περί ζώων.

[2] Ο Στιβ Μπεστ είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στο Ελ Πάσο. Έχει συνεπιμεληθεί (μαζί με τον Anthony J. Νοσέλα II και τον Πίτερ Μακλάρεν) το Academic Repression: Reflections on the Academic-Industrial Complex (AK Press 2009) και είναι ο συγγραφέας του Moral Progress and Animal Liberation: The Struggle for Human Evolution (Rowman and Littlefield προσεχώς το 2010). Η ιστοσελίδα του είναι: www.drstevebest.com και μπορεί κάποιος να τον βρει στο: best@utep.edu.

[3] Για να αποφευχθεί πιθανή σύγχυση, οι «Σπουδές περί Ζώων» με κεφαλαία γράμματα υποδεικνύουν ένα θεσμοποιημένο πρόγραμμα ή τμήμα, ενώ οι «σπουδές περί ζώων» αναφέρονται σε σχετικούς ερευνητικούς προσανατολισμούς, συγγράμματα, ομιλίες και γνώσεις, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θεσμοποιημένη κατάσταση.

[4] Για την τρέχουσα κρίση εξάλειψης, βλέπε Peter Ward, The End of Evolution: A Journey in Search of Clues to the Third Mass Extinction Facing Planet Earth (New York: Bantam Books, 1995)· και Richard Leakey and Roger Lewin, The Sixth Extinction: Patterns of Life and the Future of Humankind (New York: Anchor Books, 1996).

[5] Μέλη του πυρήνα του ICAS έχουν χρησιμοποιήσει την πραγματεία και έχουν διατυπώσει θέσεις και πολιτικές των ΚΣΖ ενάντια στις ΣΣΖ από την ίδρυση της αρχικής ομάδας μας, της Center on Animal Liberation Affair (CALA) το 2001. Για την προσδιοριστική πλατφόρμα του ICAS πάνω στις «κριτικές σπουδές περί ζώων» βλέπε τη δήλωσή μας κατωτέρω και στο:

http://www.criticalanimalstudies.org/about.htm. Για τις πρόσφατες προσπάθειες να καθοριστεί αυτός ο τομέας, βλέπε τα εισαγωγικά μου δοκίμια στο Journal for Critical Animal Studies, Volume V, Issue I, 2007

(http://www.criticalanimalstudies.org/JCAS/Journal_Articles_download/Issue_6/introduction.pdf) και (με την Κάρολ Τζιγκλιότι) Volume V, Issue I, 2007

(http://www.criticalanimalstudies.org/JCAS/Journal_Articles_download/Issue_7/introduction.pdf). Για σαφή παραδείγματα των ΚΣΖ, βλέπε τα δοκίμιά μου: Rethinking Revolution: Animal Liberation, Human Liberation, and the Future of the Left, The International Journal of Inclusive Democracy, vol.2, no.3, June 2006 (http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol2/vol2_no3_Best_rethinking_revolution.htm) (ΣτΜ: Στα ελληνικά μεταφρασμένο με τον τίτλο Επανεξετάζοντας την Επανάσταση: Η Απελευθέρωση των Ζώων, η Απελευθέρωση των Ανθρώπων και το Μέλλον της Αριστεράς στην ιστοσελίδα Αντισπισιστική Δράση στη διεύθυνση: http://antispe-gr.blogspot.com/2009/11/blog-post.html· The Killing Fields of South Africa: Eco Wars, Species Apartheid, and Total Liberation (ΣτΜ: Προσεχώς στα ελληνικά στον ιστοχώρο Αντισπισιστική Δράση), Fast Capitalism, Issue 2, Volume 2, 2007

(http://www.uta.edu/huma/agger/fastcapitalism/2_2/home.html)· και Minding the Animals: Ethology and the Obsolescence of Left Humanism, The International Journal of Inclusive Democracy, Volume 5, Number 2 (Spring 2009). (ΣτΜ: Στα ελληνικά μεταφρασμένο με τον τίτλο Επικεντρώνοντας στα Ζώα: Η Ηθολογία και ο Παρωχημένος Ανθρωπισμός της Αριστεράς στην ιστοσελίδα Αντισπισιστική Δράση στη διεύθυνση: http://antispe-gr.blogspot.com/2009/11/blog-post_25.html. Αναπτύσσω μια λεπτομερή διεπιστημονική και πολιτικά προσανατολισμένη θέση των ΚΣΖ στο προσεχές βιβλίο μου, Animal Liberation and Moral Progress: The Struggle for Human Evolution (Lanham, MD: Roman and Littlefield 2010). Το βιβλίο του David Nibert, Animal Rights, Human Rights: Entanglements of Oppression and Liberation (Lanham, MD: Rowman and Littlefield, 2002) προσεγγίζει χονδρικά το είδος της προσέγγισης που υποστηρίζω εδώ, όπως κάνει το βιβλίο του Bob Torres, Making a Killing: The Political Economy of Animal Rights (Berkeley CA: 2007), αλλά το τελευταίο βιβλίο ζημιώνεται πολύ από τον επιπόλαιο εναγκαλισμό του στις φονταμενταλιστικές πασιφιστικές απόψεις του Γκάρι Φρανσιόνε και της κοινωνικής οικολογίας του Μάρεϊ Μπούκτσιν, και την απρόσεκτη προσπάθειά του να συγχωνεύσει αυτές τις αταίριαστες απόψεις.

[6] Αυτό δεν σημαίνει ότι σημαντικοί μεταμοντέρνοι φιλόσοφοι λειτούργησαν με ένα μη κριτικό ανθρωπισμό, όπως φιλόσοφοι όπως ο Ζιλ Ντελέζ και ο Φελίξ Γκουαταρί, και ο Μισέλ Φουκώ αποσυναρμολόγησαν τις καρτεσιανές αντιλήψεις της ανθρώπινης ιδιότητας, αλλά με εξαιρέσεις όπως η αντίληψη του Ντελέζ και του Γκουαταρί του «γίνεται κάποιος ζώο», που προσκαλεί μια εύθυμη διάλυση των ορίων των ειδών, σπάνια εξερεύνησαν τους ανθρώπους ως ξεχωριστά είδη ζώων σε σχέση με άλλα ζώα. Βλέπε Gilles Deleuze and Felix Guattari, A Thousand Plateaus: Capitalism and Schizophrenia (London: Athlone Press, 1988).

[7] Βλέπε Steven Best, Minding the Animals: Ethology and the Obsolescence of Left Humanism στο http://thomaspainescorner.wordpress.com/2009/05/15/minding-the-animals-ethology-and-the-obsolescence-of-left-humanism/. (ΣτΜ: Στα ελληνικά μεταφρασμένο με τον τίτλο Επικεντρώνοντας στα Ζώα: Η Ηθολογία και ο Παρωχημένος Ανθρωπισμός της Αριστεράς στην ιστοσελίδα Αντισπισιστική Δράση στη διεύθυνση: http://antispe-gr.blogspot.com/2009/11/blog-post_25.html)

[8] Matthew Calarco, Animals in Continental Philosophy,

http://www.hnet.org/~animal/ruminations_calarco.html

[9] Βλέπε Keith Thomas, Man and the Natural World: Changing Attitudes in England 1500-1800 (New York: Penguin Books, 1981)· Jim Mason, An Unnatural Order: Uncovering the Roots of Our Domination of Nature and Each Other (New York: Simon and Schuster, 1993)· και Charles Patterson, Eternal Treblinka: Our Treatment of Animals and the Holocaust (New York: Lantern Books, 2002). Και τα τρία βιβλία αναπτύσσουν κριτικές διείσδυσης στο δυϊσμό και το σπισισμό, και αντιλαμβάνονται τις κοινοτυπίες της καταπίεσης, αλλά στερούνται επίσης μια πολιτική άποψη και τακτική ως απάντηση στα απέραντα προβλήματα που θέτουν, και έτσι με έναν κρίσιμο τρόπο υπολείπονται των ΚΣΖ όπως προσπαθώ να τις καθορίσω.

[10] Οι οικοφεμινίστριες υποστηρίζουν ότι ο σπισισμός και η πατριαρχία προέκυψαν μαζί στην ιστορία, ως τμήμα του ίδιου ιεραρχικού σχήματος της γεωργικής κοινωνίας, και έτσι αποτελούν τη βάση, ή επηρεάζουν σημαντικά, άλλες μορφές ιεραρχίας και κατοχής.

[11] Αναπτύσσω αυτή την έννοια της σκοπιάς των ζώων με μεγάλη λεπτομέρεια στο προσεχές μου βιβλίο, Animal Liberation and Moral Progress: The Struggle for Human Evolution.

[12] Βλέπε Steven Best, The Killing Fields of South Africa: Eco Wars, Species Apartheid, and Total Liberation στο

http://thomaspainescorner.wordpress.com/2009/01/21/the-killing-fields-of-south-africa-eco-wars-species-apartheid-and-total-liberation-1/

[13] Αυτές και άλλες λογομαχίες είναι αρχειοθετημένες στο:

http://www.h-net.org/~animal

[14] Ανέπτυξα αυτή την πλατφόρμα δέκα σημείων του ΚΣΖ στο διάλογο με συνεργάτες του ICAS Anthony J. Nocella II, Richard Kahn, Carol Gigliotti και Lisa Kemmerer· βλέπε www.criticalanimalstudies.org.

[15] Barbara Epstein, The Decline of the Women’s Movement, στων Jeff Goodwin and James M. Jasper (eds.), The Social Movements Reader: Cases and Concepts (Malden MA and Oxford UK: Blackwell Publishing, 2005, pp. 328-334).

[16] Russell Jacoby, The End of Utopia: Politics and Culture in and Age of Apathy (New York: Basic Books, 1999).

[17] Βλέπε, για παράδειγμα, τις διασκέψεις Impacting Multiple Species, που προγραμματίστηκαν για τις 20-25 Οκτωβρίου 2009 στην πόλη του Κάνσας, στο Μισσούρι (http://rechai.missouri.edu/isaz_hai09), μέσα στους χορηγούς του οποίου ήταν το University Of Missouri College Of Veterinary Medicine, το International Society for Anthrozoology και το Research Center for Human-Animal Interaction, μαζί με τη Nestle Purina and Hills.

[18] Βλέπε Steven Best, Anthony J. Nocella II and Peter McLaren (eds.)· Academic Repression: Reflections on the Academic-Industrial Complex (Berkeley, CA: AK Press, 2009).

[19] Μακ Χιού, παρατιθέμενο στο:

http://www.h-net.org/~animal/ruminations_mchugh.html

[20] Με τον Τζέισον Μίλερ, έγραψα πρόσφατα μια τριλογία κριτικών στο φονταμενταλιστικό πασιφισμό και το μονοθεματικά ζητήματα που ενσωματώνονται στα οράματα των νέων αμπολισιονιστικών προσεγγίσεων όπως υποστηρίζονται από διάφορα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Γκάρι Φρανσιόνε και της Λι Χολ. Αυτά τα δοκίμια καταδεικνύουν μερικές από τις κύριες κινήσεις και ανησυχίες των ΚΣΖ σε ξεκάθαρη αντίθεση με τις ΣΣΖ. Βλέπε Jason Miller and Steve Best, Pacifism or Animals: Which Do You Love More? A Critique of Lee Hall, Friends of Animals, and the Franciombe Effect in the New Abolitionist Movement (http://thomaspainescorner.wordpress.com/2009/02/07/pacifism-or-animals-which-do-you-love-more)· Steve Best and Jason Miller, Averting the China Syndrome: Response to Our Critics and the Devotees of Fundamentalist Pacifism (http://thomaspainescorner.wordpress.com/2009/02/24/averting-the-china-syndrome-response-to-our-critics-and-the-devotees-of-fundamentalist-pacifism/)· και Steve Best and Jason Miller, with Joan Court, Janet Tomlinson, and Lynn Sawyer, Presence of Malice: UK Activists v. Lee Hall: Or, What Really Happened in the Churchyard (http://thomaspainescorner.wordpress.com/2009/03/23/presence-of-malice-uk-activists-v-lee-hall/)

[21] Για μια ισχυρή κριτική της στροφής προς τον αφαιρετισμό στη δυτική διανοητική κουλτούρα, βλέπε Bryan D. Palmer, Descent into Discourse: The Reification of Language and the Writing of Social History (Temple University Press, 1990). Ο Θίοντορ Αντόρνο προσδόκησε σαφώς αυτή την κριτική στην εργασία το 1964, The Jargon of Authenticity (Evanston, Illinois: Northwestern University Press, 1983), η οποία επιτίθεται κυρίως στις συσκοτίσεις της χαϊντεγκεριανής πραγματείας όπως χρησιμοποιήθηκε στην υπαρξιστική και φαινομενολογική φιλοσοφία. Για μια ανάλυση στα θεωρητικά και πολιτικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της μεταμοντέρνας θεωρίας, βλέπε την τριλογία των εργασιών που έχω συγγράψει μαζί μαζί τον Douglas Keller: Postmodern Theory: Critical Interrogations (New York: Guilford Press, 1991)· The Postmodern Turn (New York: Guilford Press, 1997)· και The Postmodern Adventure: Science and Technology Studies at the Third Millennium (New York: Guilford Press, 2001). Ο Ράσελ Τζάκομπι, μεταξύ των άλλων, έχει εξιστορήσει κατά γράμμα τη σταθερή υποτίμηση και πτώση του «δημόσιου διανοούμενου» στον αμερικανικό πολιτισμό από τον Ντιούι· βλέπε, για παράδειγμα, The Last Intellectual: American Culture in the Age of Academe (New York: Basic Books, 2000).

[22] Μια οικτρή πρακτική εξαίρεση στην κοίλη ρητορική των πολιτικών συμμαχιών που γνωρίζω είναι η συμμαχία που η Hall και η Friends of Animals ανέπτυξαν με το Southern Poverty Law Center, μια ομάδα σπισιστών-ανθρωπιστών που μοιράζεται τον ακραίο πασιφισμό και την ενστικτώδη περιφρόνηση για και τη δαιμονοποίηση για τις τακτικές μάχιμης άμεσης δράσης, όπως η χρήση της οικονομικής δολιοφθοράς από το Μέτωπό Απελευθέρωσης των Ζώων ενάντια στους εκμεταλλευτές ζώων (βλέπε Best and Miller, Pacifism or Animals: Which Do You Love More?)

[23] Βλέπε Judi Bari, Revolutionary Ecology: Biocentrism and Deep Ecology, http://www.judibari.org/revolutionary-ecology.html.

[24] Βλέπε Robert D. Bullard (ed.), Unequal Protection: Environmental Justice & Communities of Color. San Francisco: Sierra Club Books, 1994. Επίσης βλέπε την εισαγωγή του Igniting a Revolution για λεπτομέρειες στην κοινωνική δικαιοσύνη, τον αντιρατσισμό και τα περιβαλλοντικά κινήματα.

[25] Για το παγκόσμιο πεδίο των οικολογικών και πολιτικών μαχών, βλέπε Carolyn Merchant, Radical Ecology: The Search For a Livable World (New York: Routledge, 1992)· Richard Peet and Michael Watts (eds.), Liberation Ecologies: Environment, Development, Social Movements (London: Routledge, 1996)· Bron Taylor (ed.), Ecological Resistance Movements: The Global Emergence of Radical and Popular Environmentalism (Albany: State University of New York Press, 1995)· και Chapter 8 in Rik Scarce, Eco-Warriors: Understanding the Radical Environmental Movement (Chicago: The Noble Press, Inc., 1990).

[26] Subcomandante Insurgente Marcos, Ya Basta! Ten Years of the Zapatista Uprising. Berkeley, CA: AK Press, 2004.

[27] Για τα κινήματα αντίστασης ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό, βλέπε Jeremy Brecher, Tim, Costello, and Brendan Smith, Globalization From Below: The Power of Solidarity (Cambridge, Massachusetts: South End Press, 2000)· and Richard Kahn and Douglas Kellner, Resisting Globalization, στο G. Ritzer (ed.), The Blackwell Companion to Globalization (Malden MA: Blackwell Publishers, 2006).

[28] David Korten, The Great Turning: From Empire to Earth Community. San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publishers, 2007.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Επικεντρώνοντας στα ζώα: Η Ηθολογία και ο Παρωχημένος Ανθρωπισμός της Αριστεράς
- Επανεξετάζοντας την Επανάσταση: Η Απελευθέρωση των Ζώων, η Απελευθέρωση των Ανθρώπων και το Μέλλον της Αριστεράς

Ξυλοδαρμός ηλικιωμένης από τα ένστολα ανθρωποειδή των ΜΑΤ

2010-05-07T17:58:00.000+03:00

Ανακοίνωση για το περιστατικό στη Marfin από εργαζόμενους του Υπουργείου Πολιτισμού

2010-05-07T17:29:00.000+03:00

Εμείς, οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Πολιτισμού που βρεθήκαμε σήμερα στο δρόμο σε μια πρωτοφανούς μαζικότητας παλλαϊκή διαδήλωση ενάντια στα «μέτρα» της κυβέρνησης, ακούσαμε με έκπληξη και αποτροπιασμό στα δελτία των 8 ένα σωρό ψευδείς ειδήσεις σε σχέση με τον τραγικό θάνατο που βρήκαν 3 εργαζόμενοι μέσα στο κτίριο της Marfin Bank στην οδό Σταδίου.

Ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησαν να μας πείσουν ότι οι διαδηλωτές δεν άφησαν τα οχήματα της πυροσβεστικής να φτάσουν έγκαιρα στο σημείο. Επειδή το μπλοκ των εργαζόμενων του Υπουργείου Πολιτισμού, ανάμεσα σε άλλα μπλοκ εργαζομένων, βρέθηκε στην οδό Σταδίου, ακριβώς πριν το σημείο της πυρκαγιάς, θα αναφέρουμε τα πραγματικά περιστατικά των οποίων ήμασταν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες.

Συγκεκριμένα, στις 2:10 μ.μ., ενώ από το κτίριο της τράπεζας Marfin έβγαιναν πυκνοί καπνοί για περίπου 15 λεπτά, και ενώ το μπλοκ μας διαδήλωνε στην οδό Σταδίου, είδαμε δύο πυροσβεστικά οχήματα να φτάνουν στην οδό Πεσματζόγλου και να σταματούν στην γωνία. Αμέσως, οι διαδηλωτές από όλα τα μπλοκ που βρίσκονταν από την Πεσματζόγλου ως τη Σταδίου 23 άνοιξαν τον δρόμο για να μπορέσουν τα πυροσβεστικά οχήματα να περάσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Όχι μόνο τα πυροσβεστικά οχήματα δεν «απειλήθηκαν» ή «παρεμποδίστηκαν» από τους διαδηλωτές, όπως ψευδώς αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, αλλά επιπλέον πολλοί από τους διαδηλωτές προσπαθούσαν να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Με έκπληξή μας είδαμε, αντί για τα πυροσβεστικά οχήματα, να εμφανίζονται ξαφνικά μηχανοκίνητες αστυνομικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ, οι οποίες επιχείρησαν να περάσουν μέσα στην πορεία από τον χώρο τον οποίο είχαμε ανοίξει για την Πυροσβεστική. Προσπάθησαν δηλαδή να εκμεταλλευτούν την τραγική κατάσταση για να επιτεθούν στην πορεία! Η επιχείρηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ ανακόπηκε από εμάς και άλλους διαδηλωτές, που μπήκαμε μπροστά, διαμαρτυρηθήκαμε και διώξαμε την ομάδα ΔΕΛΤΑ προκειμένου να περάσει η Πυροσβεστική. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια, όπως επίσης και ότι όταν περάσαμε μπροστά από το κτίριο της Τράπεζας MARFIN διαπιστώσαμε ότι δύο διμοιρίες ήταν παραταγμένες έξω από το κτίριο και οι διαδηλωτές άρχισαν να τους φωνάζουν γιατί κάθονταν άπρακτοι και δεν έκαναν απολύτως τίποτε για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους της Marfin που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα μπαλκόνια!

Προφανώς καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ή τους ανεγκέφαλους που προέβησαν σε δολοφονική ενέργεια πετώντας μολότοφ μέσα σε χώρο εργασίας –προβοκάτορες ή όχι, δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους διαδηλωτές ούτε με τα αιτήματα και τις πρακτικές των απεργών. Όμως, σχετικά με την τραγική κατάληξη, υπάρχουν επιπλέον μια σειρά από ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση και η ιδιοκτησία της MARFIN, όπως:

Γιατί οι εργαζόμενοι αυτοί δούλευαν σε ένα κτίριο με την πόρτα κλειδωμένη (την οποία προσπάθησαν, χωρίς αποτέλεσμα, να ανοίξουν οι διαδηλωτές για να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους).
Το κτίριο δεν διέθετε ούτε σύστημα πυρόσβεσης, ως όφειλε με βάση τους κανονισμούς υγιεινής και ασφάλειας, ούτε διέξοδο κινδύνου; Εν έτει 2010 σε τι συνθήκες δουλεύουν οι εργαζόμενοι της Marfin bank και ποιος επιβλέπει την υγιεινή και την ασφάλειά τους;
Γιατί η Πυροσβεστική άργησε να φτάσει στο σημείο, αφού εμείς οι διαδηλωτές κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βοηθήσουμε την απρόσκοπτη πρόσβασή της;
Ποιος ήταν ο ρόλος της αστυνομίας στο περιστατικό;

Η κυβέρνηση, που έχει τα χέρια της λερωμένα με αίμα, ας απαντήσει αυτά τα ερωτήματα, αντί να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το θάνατο τριών εργαζόμενων για να «νομιμοποιήσει» τα μέτρα που θα οδηγήσουν στην φτώχεια και τον αποκλεισμό εκατομμύρια εργαζόμενους αυτής της χώρας.

Εργαζόμενοι-ες ΥΠΠΟΤ

5/5/2010

«Τα Ματ με χτύπαγαν στην είσοδο του σπιτιού μου»

2010-05-06T21:08:00.001+03:00

«Ζούμε τον Μάιο του δέκα», ακούστηκε να λέει μια κοπέλα χθες το μεσημέρι κοντά στην πλατεία Εξαρχείων, όπου συνεχίζονταν για ώρες μετά την πορεία αρκετές φασαρίες και επεισόδια. Οι αστυνομικές δυνάμεις ξυλοκοπούσαν, έκαναν προσαγωγές ενώ εκτός από τις καφετέριες και το Στέκι των Μεταναστών εισέβαλαν μέχρι και σε κατοικία σπάζοντας, εκτός από τις πόρτες, το χέρι και τα δόντια μιας κατοίκου.

Του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου, για την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, της 6ης Μαΐου του 2010

Σε κάθε δρόμο και πεζόδρομο που οδηγούσε στην πλατεία βρίσκονταν πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις που δεν άφηναν κανέναν να περάσει. Πάρα πολλοί κάδοι απορριμμάτων ακόμα φλέγονταν. Γύρω από κάθε ομάδα ΜΑΤ και αρκετοί πολίτες που τους φώναζαν -μεταξύ άλλων- «χούντα» και «SS». Ολη την ώρα, διαδηλωτές και αστυνομικοί συγκρούονταν. Πότε λεκτικά και πότε με κλομπ και πέτρες.

Η Ιωάννα Μανούσακα είδε τις αστυνομικές δυνάμεις να πολιορκούν την πόρτα του σπιτιού της. «Μόλις είχα επιστρέψει από την πορεία. Ακούω φασαρία και βγαίνω στην είσοδο της πολυκατοικίας μου. Κοιτάω να δω τι διάολο έχει γίνει και ορμάνε οι ΜΑΤατζήδες μέσα και αρχίζουν να μας κοπανάνε με τα κλομπ μέσα στην είσοδο. Οχι στην εξώπορτα στον δρόμο. Μέσα στην είσοδο. Μου σπάσανε τα δόντια με τα κλομπ. Κουνιούνται, πέσανε τα δόντια μου, τα βλέπεις ότι κουνιούνται. Μου σπάσανε και το χέρι. Τρέξαμε και μπήκαμε μέσα στο σπίτι μας. Μας ακολούθησαν. Προσπαθούσαν να μπούνε μέσα στο σπίτι μας. Στο σπίτι μας! Σπάσανε την κλειδαριά. Θέλανε να μπούνε μέσα». Ο άντρας της, ο συνθέτης Βασίλης Βασιλάτος, λέει: «Κρατούσαμε την πόρτα του σπιτιού κυριολεκτικά με τα σώματά μας. Είχαν μαζευτεί νωρίτερα έξω από το σπίτι μας όλες αυτές οι ειδικές δυνάμεις. Βγήκα και τους φώναξα: Τι κάνετε εδώ πέρα; Είστε καθημερινά έξω από τα σπίτια μας. Μας έχετε κάνει τη ζωή κόλαση. Μας έχετε πνίξει στα δακρυγόνα. Φύγετε, δεν θέλουμε να σας βλέπουμε. Ξαφνικά μας στρίμωξε μια ομάδα αστυνομικών. Είχαν βγάλει τα κλομπ. Πρώτα έσπασαν την εξώπορτα και την παραβίασαν. Χτύπησαν τη γυναίκα μου. Μας είδαν που μπήκαμε στο διαμέρισμα του ισογείου. Μπήκαν όλοι μέσα και προσπαθούσαν επί περίπου πέντε λεπτά να σπάσουν την πόρτα του σπιτιού μας και να μπούνε μέσα». Χωρίς να γίνει καμία σύλληψη ή προσαγωγή, οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν.

Λίγο νωρίτερα, ένας νεαρός με πράσινη μπλούζα και τα χέρια πισθάγκωνα πιασμένα με χειροπέδες καταφέρνει να διαφύγει από τον αστυνομικό κλοιό που τον περιφρουρεί και αρχίζει να τρέχει στην οδό Τσαμαδού και κατεύθυνση την πλατεία Εξαρχείων. Ολος ο κόσμος τον χειροκροτεί, ενώ όλες σχεδόν οι καφετέριες της πλατείας ανοίγουν τις πόρτες τους για να τον κρύψουν. Τον καταδιώκουν δεκάδες αστυνομικοί και δυνάμεις των ΜΑΤ. Σε πολλές καφετέριες δίπλα στους καφέδες και τα ποτά, βλέπει κανείς μπουκάλια με «Maalox», οξυζενέ και γάζες. Ο νεαρός με την πράσινη μπλούζα ξανασυλλαμβάνεται λίγο αργότερα μέσα σε καφετέρια. Ενώ το μαζεμένο πλήθος γιουχάριζε τους αστυνομικούς και φώναζε στον συλληφθέντα «Κώστα, δεν είσαι μόνος», καταφθάνουν προς την πλατεία περισσότεροι από 50 αστυνομικοί σε μοτοσικλέτες πατώντας όλη την ώρα τις κόρνες τους. Σε μια αστυνομική μοτοσικλέτα, ο ήχος της κόρνας έχει αντικατασταθεί από δυνατά γαβγίσματα. Αρκετοί εξ αυτών (Δύναμη Δ) μπαίνουν με τις μοτοσικλέτες τους στην οδό Τσαμαδού και σταματάνε έξω από το Στέκι των Μεταναστών. Κατά την «άγαρμπη» είσοδό τους ρίχνουν κάτω κάμποσες σταθμευμένες πολιτικές μοτοσικλέτες. Δεν αργούν να εισβάλουν μέσα στο κτίριο. Ενώ από τα μπαλκόνια τούς φώναζαν και έβριζαν, οι αστυνομικές δυνάμεις ξυλοκόπησαν παρευρισκομένους, έβγαζαν δε μέσα από το Στέκι πανό, πλακάτ και ό,τι άλλο έβρισκαν και το έσπαγαν.

Δύο φωτογράφοι που απαθανάτιζαν αυτές τις εικόνες βρέθηκαν περικυκλωμένοι από αστυνομικούς που απαιτούσαν να σβηστούν οι φωτογραφίες τους. Σε ανακοίνωσή του το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα αναφέρει πως «Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα για να επιβάλει καθεστώς τρόμου στη χώρα. Το όργιο της αστυνομοκρατίας με τον χημικό πόλεμο και τους μαζικούς ξυλοδαρμούς κορυφώθηκε σήμερα το απόγευμα στα Εξάρχεια».

Αναδημοσίευση από TVXS

Σχετικοί σύνδεσμοι:

- Μπάτσοι Φασίστες Δολοφόνοι

Καταστροφές στο στέκι Μεταναστών από αστυνομικούς

2010-05-06T20:57:00.004+03:00

Έφοδο στα γραφεία του Στεκιού Μεταναστών και του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα στα Εξάρχεια πραγματοποίησαν αστυνομικές δυνάμεις το απόγευμα της Τετάρτης, όπου, σύμφωνα με καταγγελίες, διέλυσαν ό,τι υπήρχε στο χώρο με αποτέλεσμα να τραυματιστούν αρκετά άτομα που βρίσκονταν εκεί.

Η Λουκία Κοτρωνάκη, μέλος του Δικτύου και του Στεκιού, μίλησε στο tvxs για «εικόνες καταστροφής». Όπως καταγγέλλει η ίδια, οι αστυνομικοί εισέβαλαν βρίζοντας γύρω στις 17:00 στα γραφεία και έσπασαν την εξωτερική πόρτα καθώς και τις ενδιάμεσες πόρτες, καρέκλες, γραφεία, τζάμια και πάγκους.

Από τα 60 περίπου άτομα που ήταν εκεί, αρκετοί τραυματίστηκαν ελαφρά και μία κοπέλα σοβαρά από γυαλιά και κομμάτια από τα αντικείμενα που έσπαγαν. Συγκεκριμένα, θραύσμα γυαλιού που της έκοψε τη φλέβα προκάλεσε ακατάσχετη αιμορραγία και η κοπέλα οδηγήθηκε στο νοσοκομείο.

Οι αστυνομικοί, αφού διέλυσαν τα γραφεία, αποχώρησαν και κατευθύνθηκαν προς την κατάληψη της οδού Ζαΐμη.

Νωρίτερα, όπως αναφέρει η κ. Κοτρωνάκη, καθώς τα μέλη του Δικτύου επέστρεφαν από την πορεία στο κέντρο της Αθήνας και κατευθύνονταν προς τα γραφεία στην Τσαμαδού, οι αστυνομικές δυνάμεις τους απαγόρευσαν να περάσουν από την οδό Θεμιστοκλέους και να πλησιάσουν στην πλατεία των Εξαρχείων. Χρειάστηκε να διαμαρτυρηθούν έντονα για να τους το επιτρέψουν, ενώ μία ώρα αργότερα ακολούθησε η καταστροφή των γραφείων.

Ακολουθεί ανακοίνωση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα:

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα για να επιβάλει καθεστώς τρόμου στη χώρα. Στο αίμα των αθώων προσπαθούν να βρουν άλλοθι για να θέσουν εκτός νόμου τις λαϊκές διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα ΔΝΤ-ΕΕ-κυβέρνησης. Το όργιο της αστυνομοκρατίας με το χημικό πόλεμο και τους μαζικούς ξυλοδαρμούς κορυφώθηκε σήμερα το απόγευμα στα Εξάρχεια. Αστυνομικοί-τραμπούκοι της Δύναμης Δ εισέβαλαν στον α όροφο του Στεκιού Μεταναστών-Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 13.
Αφού βανδάλισαν το χώρο, ξυλοκόπησαν άγρια τους παρευρισκόμενους και τραυμάτισαν σοβαρά το μέλος του Δικτύου Μ. Λ. πάνω στην οποία έσπασαν μια τζαμαρία. Την ίδια ώρα ετοιμαζόταν αστυνομική εισβολή στο αντιεξουσιαστικό στέκι της Ζαϊμη.
Η σημερινή μεγαλειώδης εργατική κινητοποίηση έδειξε ότι η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών έχει απολέσει την κοινωνική νομιμοποίηση της. Πρόκειται για ένα καθεστώς που στηρίζεται πλέον μόνο στον τρόμο και τη φαιά προπαγάνδα.
Δεν μας πτοούν, θα συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη.
Αθήνα 5/5/10

Αναδημοσίευση από TVXS

Φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο indymedia:

Oι δολοφόνοι “θρηνούν” τα θύματά τους

2010-05-05T23:51:00.000+03:00

(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)

Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.

Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010

στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Με αφορμή την επερχόμενη έκθεση γούνας Καστοριάς

2010-05-05T00:10:00.003+03:00

Το κέντρο ελληνικής γούνας τοποθετείται για το κυνήγι γούνας στον Καναδά:

Όπως έχει ήδη επισημάνει η Παγκόσμια Ομοσπονδία Γούνας πέρσι, πριν από την ψήφιση της απαγόρευσης πώλησης προϊόντων φώκιας στην Ευρώπη, οι φώκιες πρέπει να θηρεύονται νόμιμα στη Σουηδία, Φιλανδία και Νορβηγία για τον έλεγχο του πληθυσμού τους. Τα προϊόντα που προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία μπορούν να χρησιμοποιούνται ή να πωλούνται σε περιοχές που έχουν ανάγκη επαγγελματικής ενασχόλησης λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων. Πράγματι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προβεί σε χρηματοδοτήσεις προκειμένου να γίνει χρήση των σωρών φώκιας σε ανάλογες περιοχές. Ωστόσο, η νέα αυτή απαγόρευση σημαίνει ότι οι σωροί θα καίγονται ή θα πετιούνται πάλι στη θάλασσα - μολύνοντας έτσι το περιβάλλον και σπαταλώντας πολύτιμους πόρους.
Σε αντίθεση, η εμπορική θήρευση φώκιας στον Καναδά όχι μόνο διαχειρίζεται τον όλο και αυξανόμενο πληθυσμό φωκιών, αλλά παρέχει επαγγελματική διέξοδο σε περιοχές με λίγες δυνατότητες, ενώ ταυτόχρονα εποπτεύεται αυστηρά από οικολογικές οργανώσεις και κρατικούς κτηνιάτρους.

Στο παρακάτω video μπορείτε να δείτε τον Paul Watson να αποστομώνει τη γερουσιαστή Céline Hervieux-Payette, σε debate σχετικά με το κυνήγι φώκιας (στα αγγλικά) http://www.youtube.com/watch?v=u4Nl4nMQNJI&feature=related

Ἐνα ευχάριστο νέο μέσα στη μαυρίλα των ημερών:

Την τελευταία του πνοή άφησε εχθές, 27 Απριλίου 2010, σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης ο Αθανάσιος Βενέτης, ο οποίος είχε διατελέσει Δ/νων Σύμβουλος του Κέντρου Ελληνικής Γούνας α.ε. κατά τις χρονικές περιόδους: 1990-1993 και 2005-2008.

Ένα Μινκ Ονειρεύεται Πως Είναι Ελεύθερο

Αναδημοσίευση από Veganizer

Ήρθε η ώρα να δραπετεύσουμε από τα κελιά μας για να τα σώσουμε

Μια προσπάθεια να εξανθρωπίσω τα ζώα, να φέρω στο προσκήνιο τις δοκιμασίες τους σε διάφορες καταστάσεις, είτε αιχμάλωτα είτε ελεύθερα, ξεκινώντας με ζώα σε μια βιομηχανία παραγωγής γούνας, συνεχίζοντας με εκείνα στα εργαστήρια ζωοτομίας, σε εκείνα στις βιομηχανίες παραγωγής κρέατος, σε εκείνα στην άγρια φύση, και τέλος στους αγαπημένους μας οικιακούς συντρόφους. Συγγενεύω μαζί τους και νιώθω συμπόνια. Εσείς;

Είναι πεταμένος στο έδαφος και πατημένος και από αυτή τη στιγμή νιώθω ένα βάρος στο στήθος μου. Είναι κρεμασμένος από τα πόδια και δαρμένος, το δέρμα του αφαιρείται σε ένα κομμάτι, και από αυτή τη στιγμή νιώθω ένα χέρι να μου ξεριζώνει την καρδιά. Τον βλέπω να κοιτάζει ψηλά, μια ματωμένη μη αναγνωρίσιμη μάζα κρέατος που έχει κατά κάποιο τρόπο επιζήσει από αυτό το βασανιστήριο, και πνίγομαι και αργοπεθαίνω μαζί του. Έχει μόλις γεννήσει τα παιδιά της αλλά είναι ακινητοποιημένη σε ένα κλουβί και γνωρίζει τη μοίρα τους. Το μυαλό της την έχει εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό αλλά ένα μέρος της λογικής της παραμένει, το ένστικτο για επιβίωση είναι εκεί, το ένστικτο της για αγάπη είναι ζωνανό. Σε μια πράξη ευσπλαχνίας, σκοτώνει τα μικρά της, απαλάσσοντάς τα από μια ζωή πόνου και βασανισμού σε ένα κελί. Και νιώθω την ύπαρξη που δεν έχει ακόμα συληφθεί μέσα μου, και μπορώ να δω ζωή σε αυτήν και αποφασίζω, όπως κι εκείνη έκανε, να κρατήσω το παιδί μου μακριά από τον πόνο αυτού του κόσμου, κι έτσι δεν το γεννώ ποτέ.

Τα βλέπω μέσα από τα κάγκελα των κελιών τους. Έχουν λυπημένα μάτια, απεγνωσμένα για βοήθεια, απεγνωσμένα για κάποιον που θα έρθει να τα σώσει. Έχουν απεριποίητες πληγές στα σώματά τους και κοψίματα στο δέρμα τους. Αιμορραγούν, μα κανείς σε σταματάει να καθαρίσει τις πληγές τους και να τους βάλει επιδέσμους, ούτε τους χορηγείται κάποιο φάρμακο για τον πόνο. Χημικά διοχετεύονται στις φλέβες τους, συσκευές σαν από έργα επιστημονικής φαντασίας χώνονται στα σώματά τους και τους κάνουν ενέσεις παντού με ένας Θεός ξέρει τι. Αυτές είναι οι μόνες στιγμές ελευθερίας έξω από τα κελιά τους-- στιγμές που τα ακούς να ουρλιάζουν, στιγμές που δε βλέπεις τίποτα άλλο στα μάτια τους εκτός από φόβο, στιγμές που αυτά τα μεγαλοπρεπή, δυνατά πλάσματα είναι υποχρεωμένα να εκλιπαρούν για οίκτο, που δεν έρχεται ποτέ. Το μαρτύριο είναι ατελείωτο, ο φυσικός πόνος δεν σταματά ποτέ, η δύναμη του μυαλού βαθμιαία ελλατώνεται, το σώμα πεθαίνει αργά, προσπαθώντας να πάρει την ψυχή μαζί του. Και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοιτάζω από μακριά γιατί δεν έχω δικαίωμα να παρέμβω. Μπορώ να ουρλιάξω, αλλά η φωνή μου δεν είναι αρκετά δυνατή, μπορώ να αγωνιστώ για αυτά αλλά οι νόμοι δεν είναι με το μέρος μου. Έτσι με την κάθε ένεση νιώθω ένα τσίμπημα, με κάθε αιμορραγούσα πληγή νιώθω τη δύναμή μου να λιγοστεύει, και με κάθε ένα από αυτά τα ζώα που πεθαίνει για να αντικατασταθεί με χιλιάδες άλλα, ένα μέρος μου πεθαίνει επίσης.

Είναι τόσο ευγενική και ήσυχη, δεν ζητάει πολλά. Το όνειρο της είναι να είναι ελεύθερη στον καθαρό αέρα με φρέσκο φαγητό στα πόδια της. Θέλει απλά να γεννήσει τα μωρά της και να τα δει να μεγαλώνουν, θέλει να επικοινωνεί παρά να είναι μόνη. Αντίθετα αναγκάζεται να μένει έγκυος ενώ δεν είναι έτοιμη, όταν το σώμα της δεν έχει τη δύναμη που χρειάζεται. Είναι γαντζωμένη σε μια μηχανή που κλέβει αυτό που θα έπρεπε να είναι το φαγητό του μωρού της, και μετά της κλέβουν το μωρό της. Δεν θα το ξαναδεί ποτέ. Το έχουν πάρει σε ένα άλλο μέρος όπου ποτέ δεν θα γνωρίσει τη ζεστασιά του ήλιου στο πρόσωπό του, όπου ποτέ δεν θα πιει το γάλα της μητέρας του, όπου ποτέ δεν θα έχει το χώρο για να κινηθεί ή να μεγαλώσει. Η ζωή του θα τελειώσει σύντομα, δεν έχει πολύ χρόνο, αλλά το σώμα της μητέρας του θα το χρησιμοποιούν σαν μηχανή μέχρι να εξαντληθεί και να θεωρηθεί άχρηστο. Και η απώλεια που νιώθουν, το κενό του να μην γνωρίζεις οικογένεια και ελευθερία, είναι κάτι που ξέρω πολύ καλά.

Είναι άγρια και ελεύθερα, έχουν οικογένειες και αγαπούν το νερό, αγαπούν τα βουνά. Αλλά το ένα μετά το άλλο πιάνονται σε οδυνηρές παγίδες, το ένα μετά το άλλο πέφτουν νεκρά από πυροβολισμούς, το ένα μετά το άλλο τα φυλακίζουν και τα χρησιμοποιούν για διασκέδαση, ή χρησιμοποιούν τα μέλη των σωμάτων τους σε τελετουργικά γεμάτα δεισιδαιμονίες και άγνοια . Ο ένας μετά τον άλλο οι πληθυσμοί τους συρρικνώνονται, το ένα μετά το άλλο γίνονται τα τελευταία στο έιδος τους μέχρι που δεν έχει απομείνει κανένα. Το ένα μετά το άλλο πεθαίνουν από δηλητήριο γιατί επιτίθενται στα σπίτια τους και τα καταστρέφουν και δεν έχουν που αλλού να πάνε. Ο "πολιτισμός" αρχίζει να τους επιβάλλεται βίαια, και το ένα μετά το άλλο εξοντώνονται, φεύγουν, και αναγκάζονται να απομακρυνθούν χωρίς να τους δείχνουν κανένα σεβασμό. Το ένα μετά το άλλο πεθαίνουν από πείνα από έλλειψη καταφυγίου, από αιχμαλώτιση, από περριτό κυνήγι του είδους τους, καθώς τα αντιμετωπίζουν σαν βραβεία ή απειλή. Το ένα μετά το άλλο χάνουν την αξιοπρέπειά τους και δεν τους απομένει τίποτα, νεκρά και ξεχασμένα, εγκαταλειμμένα όταν πια δεν τα έχουν ανάγκη. Και όταν έχουν πάρει το χώρο τους, το ίδιο γίνεται και με τον δικό μου και όταν ο αέρας τους και το νερό τους δηλητηριάζονται, το ίδιο συμβαίνει και με τα δικά μου, και όταν αιχμαλωτίζονται και αναγκάζονται να υποταχθούν, το ίδιο συμβαίνει και σε μένα.

Αυτό που ήθελε πάντα αυτή ήταν να κάνει τον ιδιοκτήτη της χαρούμενο, και αυτό που ήθελε πάντα αυτός ήταν να έχει ασφαλή τον ιδιοκτήτη του. Αντιθέτως, δεν τους παρέχουν τροφή, καθαρό νερό και καταφύγιο. Τα κυνηγούν και τα χτυπούν , τα χτυπούν ανελέητα. Τα παρατούν έξω στο δρόμο να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Αλλά το μόνο που ήθελαν ήταν ένα ζεστό χέρι να τα κρατήσει κι ένα χαμογελαστό πρόσωπο να τα υποδεχτεί. Αντιθέτως τους βάζουν φωτιά ή τα πετούν από κάποιο παράθυρο, ή τα παρατούν σε μια λεωφόρο ή τα πνιγουν. Σε μερικά μέρη, αιχμαλωτίζονται και σφάζονται για φαγητό, αλλά όχι πριν τα βασανίσουν. Αλλά εκείνη είναι τόσο καλή και γλυκιά, και εκείνος θέλει μόνο να παίξει, υπόσχεται να είναι υπάκουος. Δεν προβάλουν αντίσταση, και όταν το κάνουν δεν γίνεται επίτηδες, δεν είναι ακόμα μεγάλα για να αποφύγουν τον αιφνιδιασμό. Και κάθε φορά που γίνεται κατάχρηση της εμπιστοσύνης τους, κάθε φορά που τα πιάνουν με άπληστους σκοπούς, χάνω την εμπιστοσύνη μου απέναντι στους άλλους, φοβάμαι και δεν μπορώ να πιστέψω αυτά που λένε.

Νιώθω τον πόνο τους γιατί αυτά είμαι εγώ. Είναι μέρος μου και εγώ είμαι μέρος τους. Είμαστε διαφορετικοί αλλά και ίδιοι παράλληλα. Νιώθουμε φόβο και πόνο, αλλά νιώθυμε αγάπη και ασφάλεια επίσης. Θέλουμε απλώς ελευθερία και οικογένεια, θέλουμε ευτυχία, θέλουμε ζωή. Είναι τόσο απλό. Ξέρω ότι όπως νιώθω εγώ για εκείνα νιώθουν κι εκείνα για μένα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να γίνω ένα μικρό κομμάτι από αυτό που είναι εκείνα, να έχω ένα μικρό μέρος από τη δύναμή τους, ένα μικρό μέρος από την ομορφιά τους, ένα μικρό μέρος απο την ευφυία τους. Έτσι, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να βοηθήσω, να κάνω κάποιες αλλαγές στη ζωή μου που θα επιφέρουν θετικές αλλαγές στη δική τους, και να ελπίζω πως κάποια μέρα όλοι θα νιώσουμε τον πόνο τους και θα συνηδειτοποιήσουμε τι έχουμε κάνει.

Αναδημοσίευση από Veganizer

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Μελέτη Αποδεικνύει πως τα Απελευθερωμένα Μινκ Επιβιώνουν στη Φύση
- Ανάληψη ευθύνης για την απελευθέρωση 6000 μινκ στο νομό Κοζάνης

Συνέντευξη με τον Ray Greek για τα πειράματα σε ζώα

2010-05-01T15:01:00.009+03:00

Ο Ray Greek πήρε το Δίπλωμα Ιατρικής από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αλαμπάμα-Μπέρμιγχαμ το 1985 και ολοκλήρωσε την αρμοστεία του στην Αναισθησιολογία στο Πανεπιστήμιο του Ουινσκόνσιν-Μάντισον το 1989. Έχει λάβει πιστοποίηση από επιτροπή στην Αναισθησιολογία με υπο-ειδικότητα στη Διαχείριση Πόνου. Έχει κάνει άσκηση σε δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία όπου διεξήγε έρευνα με ανθρώπους. Πριν από εκείνη την έρευνα συμμετείχε σε έρευνες με ζώα. Έχει κάνει δημοσιεύσεις στην επιστημονική και στη μη επιστημονική λογοτεχνία, εμφανίστηκε σε πολυάριθμες τηλεοπτικές μεταδόσεις συμπεριλαμβανομένων του BBC και του CNN. Από το 1996 είναι Πρόεδρος των Americans For Medical Advancement, με έδρα την Καλιφόρνια.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις περιλαμβάνουν τα:
- Greek, R. Medical Research with Animals. In Animal Rights And Animal Welfare. Volume 2. 2nd edition. Bekoff, M (Ed.). Greenwood Press. 2010. P373-377.
- Shanks, N and Greek R. Animal Models in Light of Evolution. BrownWalker 2009.
- Greek, R and Shanks, N. FAQs About the Use of Animals in Science. A handbook for the scientifically perplexed. University Press of America. 2009.
- Shanks N, Greek R, Greek J. Are animal models predictive for humans? Philos Ethics Humanit Med. 2009 Jan 15;4(1):2. http://www.peh-med.com/content/pdf/1747-5341-4-2.pdf

Antidote Europe (AE): Θα μπορούσατε να περιγράψετε στους αναγνώστες μας πώς αποφασίσατε να εξετάσετε την αποτελεσματικότητα των πειραμάτων σε ζώα; Το πρώτο βιβλίο που γράψατε ("Sacred Cows and Golden Geese: The Human Cost of Experiments on Animals") συνυπογράφηκε από τη σύζυγό σας, η οποία, κατά τρόπο ενδιαφέροντα, είναι κτηνίατρος.

Ray Greek (RG): Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80, η σύζυγός μου Jean παρακολουθούσε την Κτηνιατρική Σχολή στο ίδιο Πανεπιστήμιο όπου δίδασκα στη Ιατρική Σχολή. Επέστρεφε σπίτι το βράδυ και συζητούσαμε για τις θεραπείες που χρησιμοποιούσαμε στους ασθενείς μας, τις διάφορες ασθένειες από τις οποίες έπασχαν, τους τρόπους με τους οποίους τους αναισθητοποιούσαμε και ούτω καθεξής. Γρήγορα παρατηρήσαμε ότι τα σκυλιά και οι γάτες ασθενείς της είχαν πολύ ελάχιστα κοινά με τους δικούς μου ασθενείς. Ασθένειες οι οποίες συνήθως σκότωναν ανθρώπους δεν είχαν επιπτώσεις στους ασθενείς της και φάρμακα που χρησιμοποιούσε δεν θα μπορούσαν να δοθούν για θεραπεία σε ανθρώπους. Αυτό μας οδήγησε στο ερώτημα εάν η έρευνα που πραγματοποιούταν σε ζώα, με το πρόσχημα της εύρεσης θεραπειών και θεραπευτικών αγωγών για τους ανθρώπους, ήταν λογική. Μετά από αρκετούς μήνες λεπτομερούς συζήτησης, ρώτησα πολλούς παθολόγους-ερευνητές εάν αυτό που έκαναν με τα ζώα πραγματικά οδήγησε στην ανάπτυξη θεραπειών για τους ανθρώπους. Όλοι απάντησαν ότι ενώ στη συγκεκριμένη έρευνα που διεξήγαγαν δεν οδήγησε, η έρευνα που άλλοι πραγματοποιούσαν οδήγησε σε θεραπείες. Το γεγονός αυτό το βρήκα πολύ ενδιαφέρον γιατί αυτό που κάθε ερευνητής έλεγε ήταν ότι η έρευνα βασισμένη σε ζώα βοήθησε τους άλλους. Όλοι υπέθεταν ότι η έρευνα βασισμένη σε ζώα ήταν πάρα πολύ σημαντική σε κάποιον άλλο. Ήταν πραγματικά αρκετά αστείο το να πηγαίνεις από ερευνητή σε ερευνητή και να ακούς το ίδιο ακριβώς πράγμα.

AE: Είστε συγγραφέας και συμπράττων συγγραφέας πέντε βιβλίων που αμφισβητούν την αξία πειραμάτων σε ζώα από μια αυστηρά επιστημονική προοπτική. Το πιο πρόσφατο βιβλίο σας, με τίτλο "Animal Models in Light of Evolution" (συνυπογραφόμενο από τον καθηγητή Niall Shanks) διαπραγματεύεται με ιδιαίτερες λεπτομέρειες το θέμα της προβλεψιμότητας. Θα μπορούσατε να εξηγήσετε τη σημασία αυτής της βασικής έννοιας σε σχέση με τον αντίκτυπό της στην ανθρώπινη υγεία και στην αξιολόγηση του κινδύνου προς όφελος των προσώπων που δεν έχουν επιστημονικό υπόβαθρο;

RG: Η κοινωνία δέχεται την έρευνα που χρησιμοποιεί αισθανόμενα ζώα επειδή έχει ειπωθεί ότι τέτοιου είδους έρευνα οδηγεί σε ασφαλέστερα και αποτελεσματικότερα φάρμακα γιατί εάν το ζώο στο οποίο γίνεται το πείραμα πεθάνει ή τραυματιστεί από το φάρμακο τότε το φάρμακο δεν θα βγει στην αγορά. Με άλλα λόγια, τα ζώα μπορούν να προβλέψουν την ανθρώπινη αντίδραση. Αυτό που έμαθα προς το τέλος της δεκαετίας του '80 ήταν ότι αυτό απλά δεν ίσχυε. Τα ζώα, επειδή έχουν διαφορετική εξελικτική πορεία γεμάτη διαφορές στη ρύθμιση των γονιδίων και στην έκφραση, δεν μπορούν να προβλέψουν αντιδράσεις για ένα διαφορετικό είδος και στη συγκεκριμένη περίπτωση, των ανθρώπων. Το ίδιο πράγμα ισχύει για τη χρησιμοποίηση των ζώων για μελέτες σε ανθρώπινες ασθένειες. Υπάρχει μια εικασία ότι εάν οι επιστήμονες εξακριβώσουν πώς ο ιός HIV εισβάλει στα λευκά αιμοσφαίρια ενός πιθήκου τότε θα έχουν μάθει επίσης πώς εισβάλει στα λευκά αιμοσφαίρια ενός ανθρώπου. Και πάλι, αυτό είναι ευαπόδεικτο ψέμα. Έτσι, αυτό που μας έχει μείνει είναι το γεγονός ότι η κοινωνία χρησιμοποιεί ζώα για πειράματα σε φάρμακα και έρευνες ασθενειών πιστεύοντας ότι τα πρότυπα των ζώων είναι προβλεπτικά για τους ανθρώπους όταν στην πραγματικότητα δεν είναι. Αυτό έχει επιπτώσεις εάν η κοινωνία θα επέτρεπε να χρησιμοποιηθούν τα αισθανόμενα ζώα εάν γνώριζαν την έλλειψη προβλεψιμότητας. Έχει επίσης επιπτώσεις στους νόμους και στους κανονισμούς των χωρών όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο στην απόφαση εάν φάρμακα και χημικές ουσίες επιτρέπεται να πουληθούν. Βασικά η Αυτοκρατορία των πειραμάτων σε ζώα είναι γυμνή από επιχειρήματα.

AE: Τα επιστημονικά στοιχεία ενάντια στη στήριξη των ζώων ως προβλεπτικά μοντέλα για τους ανθρώπους φαίνονται πολύ ισχυρά - ακόμα και συντριπτικά. Τότε ποια, κατά την άποψή σας, είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια για να ξεφορτωθούμε το παλαιό πρότυπο και να το αντικαταστήσουμε με ένα νέο;

RG: Το νέο πρότυπο είναι τα ανθρώπινα βασισμένα πειράματα και συγκεκριμένα τα πειράματα στο άτομο που πρόκειται να πάρει το φάρμακο. Η βασική ανησυχία σας δεν είναι πώς ένα φάρμακο έχει επιπτώσεις στους περισσότερους ανθρώπους αλλά μάλλον πώς έχει επιπτώσεις σε σας. Ο τρόπος για να καθοριστεί αυτό είναι να εξεταστεί στα γονίδιά σας μέσω ενός τσιπ με DNA. Αυτό γίνεται αυτή την περίοδο με μερικά φάρμακα. Οι λόγοι για τους οποίους δεν έχουμε μεγαλύτερη πρόοδο στα πλαίσια αυτά είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους η κοινωνία δεν αλλάζει άλλες γελοίες πρακτικές. Η βασισμένη σε ζώα ερευνητική μηχανή τροφοδοτείται από τις ίδιες δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης που έχουν βλάψει ανθρώπους από τα πρώτα χρόνια: την άγνοια, την πλεονεξία, το 'εγώ', την αυτο-συντήρηση και το φόβο. Προσθέστε σε αυτές την αδράνεια και την τυφλή υπακοή στο σύστημα, και έχουμε την τέλεια φόρμουλα για τη συνέχιση της ευημερίας αυτής της βιομηχανίας των πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πολλοί άνθρωποι βγάζουν χρήματα από τη χρησιμοποίηση των ζώων στην έρευνα και σε δοκιμές και ιδρύματα έχουν αναπτυχθεί μαζί με αυτά τα άτομα. Έως ότου η κοινωνία συνειδητοποιήσει ότι αυτοί ως άτομα βλάπτονται από τις δοκιμές και τις έρευνες με ζώα, οι ομάδες κεκτημένων συμφερόντων θα συνεχίσουν να ωφελούνται εις βάρος των ασθενών.

AE: Έχοντας προσδιορίσει τα εμπόδια για την πρόοδο, ποια θα ήταν η αποτελεσματικότερη στρατηγική προκειμένου να εφαρμοστεί η αλλαγή, κατά την άποψή σας;

RG: Η εκπαίδευση. Η κοινωνία ως σύνολο πρέπει να καταλάβει τι συμβαίνει και γιατί. Μόνο τότε η κοινωνία ως σύνολο θα αντιτεθεί επαρκώς σκληρά για να αντιμετωπίσει τις ομάδες κεκτημένων συμφερόντων. Προτείνω οι άνθρωποι να διαβάσουν το βιβλίο μας, που απευθύνεται σε μη-επιστήμονες, FAQs about the use of animals in science. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για να ενημερώσει μορφωμένους μη-επιστήμονες σχετικά με το για ποιο λόγο χρησιμοποιούνται ζώα στην έρευνα, γιατί αποτυγχάνουν και τις επιπτώσεις αυτής της αποτυχίας. Δεν συστήνω το βιβλίο λόγω προσωπικού συμφέροντος· όλα τα κέρδη πηγαίνουν σε φιλανθρωπίες. Η κοινωνία δεν πρόκειται να καταβάλει προσπάθεια να αλλάξει το σύστημα αν δεν συνειδητοποιήσει πόσο διεφθαρμένο είναι το σύστημα είναι και πόσο επικίνδυνη για τους ανθρώπους είναι η έρευνα βασισμένη σε ζώα. Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή για να αρχίσει κανείς να μαθαίνει αυτά τα πράγματα.

AE: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που αφιερώσατε το χρόνο σας για να συμμετέχετε σε αυτή τη συνέντευξη. Έχετε κάποιες τελευταίες σκέψεις ή υπάρχουν κάποια πρόσθετα σχόλια που θα θέλατε να μοιραστείτε που δεν καλύφθηκαν στη συνέντευξη;

RG: Οι ομάδες για την προστασία των ζώων και ενάντια στη ζωοτομία έχουν, για πάνω από 150 χρόνια, επισημάνει στην κοινωνία πόσο ανήθικα είναι τα πειράματα σε ζώα και παρόλα αυτά η κοινωνία έχει αποτύχει να απαιτήσει αλλαγή επιμένοντας ότι η πρακτική αυτή είναι απαραίτητη για να εξελιχθεί η επιστήμη και να βρεθούν θεραπείες. Αυτό που λέμε είναι ότι, ανεξάρτητα από εάν αγαπάτε τα ζώα ή σας αρέσει να τρώτε ζώα, πρέπει να σας ενδιαφέρει να μάθετε περισσότερα για αυτό το ζήτημα γιατί η υγεία σας και ακόμα και η ζωή σας, ή η ζωή ενός αγαπημένου προσώπου, κάποια μέρα θα εξαρτηθεί από την επιστημονικά βιώσιμη βιοϊατρική έρευνα που πραγματοποιείται βασισμένη στην τρέχουσα γνώση που έχουμε από τομείς όπως η γενετική και η εξελικτική βιολογία. Εάν η κοινωνία συνεχίσει να επιτρέπει την εξοργιστική ευημερία που υπάρχει σήμερα, οι ασθενείς θα συνεχίσουν να υποφέρουν και να πεθαίνουν. Επιστημονικά μιλώντας, τα πρότυπα των ζώων δεν μπορούν να προβλέψουν την ανθρώπινη αντίδραση και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο καθένας πρέπει να το γνωρίζει και να ασχοληθεί για να επηρεάσει την αλλαγή.

Αρχικό Άρθρο στο Antidote-Europe

Σχετικοί σύνδεσμοι:

- Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων στα Εργαστήρια
- 33 λόγοι που η ζωτομία είναι άσκοπη

One Rat Short

2010-04-30T04:09:00.001+03:00

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων στα Εργαστήρια
- 33 λόγοι που η ζωοτομία είναι άσκοπη
- Οπτικοακουστικό Αρχείο για τα Δικαιώματα των Ζώων

Πορεία στο Λονδίνο για την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων σε Εργαστήρια

2010-04-28T02:10:00.009+03:00

Περισσότεροι από 1.500 άνθρωποι βρέθηκαν στην πορεία κατά των πειραμάτων στο Hyde Park στις 24/4.

Ομιλία του Luke Steele, πρώην φυλακισμένου του ALF

Video από την πορεία

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Πορεία στο Λονδίνο για την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων σε Εργαστήρια (2009)
- Αυτή είναι η ζωοτομία...
- Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων στα Εργαστήρια
- 33 λόγοι που η ζωοτομία είναι άσκοπη
- Shac City Shakedown

Βίγκαν

2010-04-25T03:43:00.001+03:00

Συνανάρτηση των blogs Troo Food Liberation, Veganizer, Animal News GR, Αντισπιστική Δράση, Απελευθέρωση των Ζώων!, AnimalRightsGr, Οπτικοακουστικό Αρχείο για τα Δικαιώματα των Ζώων.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Παραγωγή γάλακτος
- Παραγωγή αυγών

Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά

2010-04-22T21:02:00.003+03:00

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Μιλώντας για αυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν...

Αντίτυπα του περιοδικού υποστήριξης των φυλακισμένων του ALF

2010-04-21T15:21:00.002+03:00

Περιορισμένα αντίτυπα του περιοδικού του ALFSG στο "Χώρο" της Ελευθεριακής Κουλτούρας. Όλα τα έσοδα θα πάνε στο ταμείο για τους φυλακισμένους του ALF, οπότε όποιος/α μπορεί, ας αφήσει κάτι παραπάνω.

«Αν δεν έχουμε φυλακισμένους, έχουμε σταματήσει να πολεμάμε. Αν οι φυλακισμένοι μας ξεχαστούν, μας έχουνε νικήσει.» Keith Mann

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Ομάδα Υποστήριξης των Φυλακισμένων του Μετώπου Απελευθέρωσης των Ζώων
- Φυλακισμένοι Ακτιβιστές